Funkcjonalna dyspepsja: jak objawia się patologia i jest leczona?

Główny Śledziona

Funkcjonalna dyspepsja to zespół objawów obejmujący:

  • uciążliwy ból i pieczenie w okolicy nadbrzusza;
  • uczucie pełności w żołądku po jedzeniu;
  • wczesne uczucie sytości, gdy nie można zjeść średniej porcji.

Obowiązkowym objawem dyspepsji czynnościowej (FD) jest brak organicznych chorób przewodu pokarmowego, który stwierdza się po badaniu. Lekarze, którzy swoją karierę zawodową już dawno rozpoczęli, wolą nazywać ten stan „przewlekłym zapaleniem żołądka”.

Wśród populacji różnych krajów częstość występowania PD wynosi od 7 do 41%, nie ma istotnych różnic między płciami. Straty pracy (długość orzeczenia o niezdolności do pracy) są o 3-4 tygodnie dłuższe w ciągu roku w porównaniu z osobami, które nie cierpią na FD.

  • zespół bólu wrzodziejącego lub w nadbrzuszu;
  • dyskinetyczny lub poposiłkowy (refluks spowodowany cofaniem się pokarmu z żołądka do przełyku) zespół stresu.

Objawy

Kryteria rzymskie czwartej rewizji są aktualne. Lekarze zidentyfikowali 2 formy funkcjonalnej dyspepsji:

  • wtórne na tle organicznych zmian w żołądku (według danych z biopsji);
  • prawda - zaburzenia są odnotowywane w ciągu sześciu miesięcy, podczas których naprzemiennie występują bolesne i lekkie przerwy, a czas dyskomfortu trwa co najmniej 3 miesiące.

Charakterystyczne są następujące objawy:

  • ból, któremu towarzyszy pieczenie, w okolicy nadbrzusza;
  • wzdęcia;
  • nudności;
  • odbijanie powietrzem;
  • wymioty;
  • słabość;
  • zmęczenie;
  • spadek wydajności;
  • wczesna sytość - osoba zjada mniejszą ilość jedzenia niż zwykle.

Podobne objawy występują w wielu chorobach, dlatego na początku wykluczone są wszystkie możliwe choroby organiczne (z naruszeniem morfologii narządów), które mogą powodować takie naruszenia.

Takie objawy można łączyć z innymi objawami niestrawności:

Opisane objawy muszą koniecznie być funkcjonalne (odwracalne, tymczasowe) przy braku przyczyn organicznych.

W kryteriach Rzym IV niebezpieczne objawy („objawy lęku”) wyróżniono w osobnej sekcji, w której konieczne jest kontynuowanie poszukiwań diagnostycznych, ponieważ możliwa jest poważna choroba:

  • wiek powyżej 40 lat;
  • zaburzenia połykania;
  • utrata wagi (bez specjalnego wysiłku);
  • niedokrwistość;
  • uporczywe wymioty, powtarzane;
  • biegunka w nocy;
  • wyzysk;
  • ból brzucha, gorzej w nocy;
  • podwyższona temperatura ciała (poza infekcją i z innych oczywistych powodów);
  • obrzęk węzłów chłonnych;
  • gęsta (przypominająca guz) formacja w jamie brzusznej wyczuwalna ręką.

Diagnostyka

Trudny proces w postaci funkcjonalnej dyspepsji jest rozpoznaniem wykluczenia. Oznacza to, że musisz najpierw wykluczyć wszystkie możliwe choroby przewodu pokarmowego, objawiające się podobnymi objawami. Stosuje się kilka grup technik diagnostycznych.

Badania laboratoryjne

  • ogólne kliniczne badania krwi i moczu;
  • biochemiczne badanie krwi - ważna jest aktywność transaminaz i fosfatazy;
  • coprogram;
  • odchody do jaj robaków;
  • kał na krew utajoną.

Testy Helicobacter

  • analiza kału pod kątem przeciwciał przeciwko Helicobacter;
  • test oddechu (ureazy);
  • test helisy przesiewowej oddechu;
  • metody serologiczne - stosunek reakcji antygen-przeciwciało.

Metody instrumentalne

Używane, gdy zostanie wykryty co najmniej jeden „objaw alarmu”:

  • FGDS;
  • USG narządów jamy brzusznej;
  • radiografia kontrastowa;
  • pH-metria przełyku i żołądka;
  • elektrogastrografia;
  • manometria różnych oddziałów lub pomiar ciśnienia mięśni;
  • test barostatyczny żołądka - określa wrażliwość trzewną błony śluzowej;
  • scyntygrafia izotopami metali - określa szybkość opróżniania żołądka;
  • badania przesiewowe w kierunku celiakii - nietolerancji glutenu.

Diagnostyka pozwala odróżnić choroby organiczne od zaburzeń czynności, przede wszystkim motorycznych.

Leczenie

Dziś korekta diety, stosowanie prokinetyki - leki poprawiające motorykę, usuwanie Helicobacter, stosowanie leków psychotropowych, terapia empiryczna - głównie stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy.

Dieta

Usuwają tłuste i pikantne potrawy, marynaty, wędliny, konserwy, kawę, napoje gazowane, alkohole. Nie pozwalaj na długie przerwy w jedzeniu, najlepiej 4-5 posiłków dziennie, nie zajadaj się w nocy.

Wielkość porcji jest mała, nie więcej niż 300 ml, preferowanymi metodami przygotowania są gotowanie, pieczenie, duszenie. Dieta powinna być kompletna, zachowany jest fizjologiczny stosunek głównych składników odżywczych i pierwiastków śladowych.

Jeśli to możliwe, wskazane jest rzucenie palenia, zmniejszenie stresu fizycznego i emocjonalnego.

Leki

Główną grupą są leki prokinetyczne lub leki normalizujące motorykę żołądka i jelit. Są to metoklopramid, domperidon, cisapride. Ich ogólne cechy działania:

  • zwiększyć amplitudę skurczów przełyku;
  • zwiększyć ciśnienie w okolicy dolnego zwieracza przełyku;
  • zmniejszyć możliwość i objętość refluksu żołądka (przepływ zwrotny do przełyku);
  • przyspieszyć opróżnianie żołądka;
  • synchronizują skurcze żołądka i dwunastnicy.

U pacjentów z lękiem lub znajdujących się w trudnych sytuacjach życiowych leki przeciwdepresyjne lub przeciwlękowe stosuje się w najmniejszych skutecznych dawkach.

Usunięcie Helicobacter

Jest to kwestia dyskusyjna, ponieważ statystyki są niespójne. Różne szkoły dostarczają różnych danych. Tak więc amerykańscy gastroenterolodzy uważają, że usunięcie Helicobacter w FD w ogóle nie jest wymagane, ponieważ nie poprawia stanu pacjentów.

Schematy zwalczania również różnią się w zależności od autora. Tak więc oferowane są systemy podwójne i potrójne (przy użyciu 2 lub 3 leków w tym samym czasie). Najpopularniejszy obwód składa się z następujących elementów:

Terapia empiryczna

Stosuje się go głównie u młodych pacjentów, stosuje się leki przeciwkwasowe. Leki zmniejszające kwasowość soku żołądkowego poprawiają ich stan. Są używane:

  • Almagel Neo;
  • Rutacid;
  • Fosfalugel i tym podobne.

Możliwe konsekwencje i rokowanie

Dyspepsja czynnościowa jest chorobą polietiologiczną, którą niektórzy eksperci uważają za stan przedchorobowy (przed owrzodzeniem i rakiem) lub jako patologiczną reakcję organizmu na niekorzystne czynniki środowiskowe u osób z obciążeniem genetycznym.

W każdym razie PD wymaga nadzoru lekarskiego i corocznego badania, które nie pozwoli przegapić wystąpienia współistniejącej choroby..

Przy wytrwałym i terminowym leczeniu rokowanie jest ogólnie korzystne.

Zapobieganie

Polega na następujących prostych zasadach:

  • regularne posiłki;
  • odmowa jedzenia, powodująca nawet krótkotrwałe zaburzenia trawienia;
  • przestrzeganie reżimu pracy i odpoczynku;
  • redukcja stresujących wpływów.

Kontynuując temat, koniecznie przeczytaj:

Niestety nie możemy zaoferować odpowiednich artykułów..

Niestrawność: objawy, przyczyny, leczenie, diagnoza

Pierwszą oznaką jakiejkolwiek choroby narządu pokarmowego jest niestrawność. Jest to specyficzny zespół objawów (zespołu), który objawia się na różne sposoby, w zależności od stopnia uszkodzenia przewodu pokarmowego. Najczęściej pacjent odczuwa nudności, bóle brzucha i dyskomfort. U 60% pacjentów stan ten występuje bez wyraźnego powodu, co bardzo utrudnia rozpoznanie i wymaga specjalnego podejścia do leczenia.

W klinice wyróżnia się 2 główne grupy zespołu. Pierwsza obejmuje dyspepsję czynnościową, która jest chorobą niezależną. Drugi jest organiczny, towarzyszący każdej chorobie gastroenterologicznej (rotawirus lub infekcja bakteryjna, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zatrucie toksyczne itp.). Należy je rozpatrywać niezależnie od siebie, ponieważ różnią się znacznie objawami, przyczynami rozwojowymi i leczeniem..

Dyspepsja organiczna

Dzięki zespołowi niestrawności można w przybliżeniu określić, który narząd jest dotknięty, ponieważ objawy postaci żołądkowej i jelitowej znacznie się różnią. Po przebadaniu ich na pacjencie można również przyjąć przyczynę choroby, co znacznie ułatwia wybór dodatkowych metod diagnostycznych.

Przewód pokarmowy.

Aby zrozumieć zespół niestrawności, należy wyobrazić sobie przebieg przewodu pokarmowego. Po przejściu przez usta i przełyk, treściwa pokarmowa (bryła pokarmu przetworzona przez enzymy) trafia do żołądka, gdzie jest wystawiona na działanie kwasu solnego. Po 30-60 minutach pokarm przenosi się do dwunastnicy, gdzie otwiera się trzustka i wspólne drogi żółciowe. Całkowicie rozłożony pokarm jest wchłaniany w jelicie cienkim. W okrężnicy powstają masy kałowe, wchłaniana jest woda z mikroelementami. Przez sekcję końcową (odbytnicę) odchody są wydalane do środowiska.

Dyspepsja żołądka

Żołądek jest organem, w którym stale utrzymuje się bardzo wysoka kwasowość, której większość mikroorganizmów nie toleruje. Toksyny przechodzą przez nią również podczas transportu, dzięki dobrze chronionej błonie śluzowej. Dlatego niestrawność żołądka z reguły nie występuje z powodu zatrucia i infekcji (rotawirus, salmonelloza, escherichioza itp.).

Głównym powodem pojawienia się tego nieprzyjemnego zespołu jest zniszczenie lub uszkodzenie błony śluzowej żołądka. Ten stan można zaobserwować, gdy:

  • Nieżyt żołądka. Helicobacter pylori (Helicobacter pylori) jest jedną z nielicznych bakterii, które mogą żyć w warunkach wysokiej kwasowości. Ostre chemikalia, które podrażniają wyściółkę żołądka (alkohol, kwas octowy, napoje energetyzujące) również mogą prowadzić do zapalenia żołądka;
  • Wrzód trawienny;
  • Ostry / przewlekły wrzód;
  • Rak żołądka lub dwunastnicy.

Powyższe choroby mogą zmniejszać / zwiększać kwasowość w żołądku, ponieważ mają wpływ na komórki, które tworzą kwas solny. Objawy niestrawności w tym przypadku będą różne:

Postać dyspepsji żołądkaKtóre choroby są bardziej powszechne?Typowe objawy
O wysokiej kwasowości
  • Hyperacid (zwiększone wydzielanie kwasu) zapalenie żołądka;
  • Wrzód dwunastnicy / wrzód żołądka;
  • Zespół Itsenko-Cushinga;
  • Zespół Ellisona-Solingera;
  • Nadczynność tarczycy.
  • Zgaga, która nasila się po spożyciu tłustych, pikantnych i słonych potraw;
  • Odbijanie o kwaśnym smaku;
  • Zwiększony apetyt;
  • Dyskomfort (uczucie ciężkości) w górnej części brzucha;
  • Ból, obolały charakter. Może wystąpić 30-90 minut po jedzeniu;
  • „Głodny” ból - długa przerwa między posiłkami wywołuje ostry ból w nadbrzuszu;
  • Często pacjenci mają zaparcia - nie ma stolca dłużej niż 3 dni.
Zmniejszona kwasowość
  • Hypoacid (zmniejszone wydzielanie kwasu) zapalenie żołądka;
  • Zanikowe zapalenie żołądka;
  • Rak żołądka (zwykle gruczolakorak);
  • Wrzód dwunastnicy / wrzód żołądka.
  • Zmienia się apetyt takich pacjentów. Może być zmniejszona lub całkowicie nieobecna. Możliwe jest także „wypaczenie” smaku - niektóre potrawy mogą wywoływać nieprzyjemne emocje, aż do ataku mdłości;
  • Ból w górnej części brzucha jest tępy lub uciskający;
  • Skłonność do biegunki;
  • Możliwe wymioty. Zwykle 15-25 minut po jedzeniu.

Dyspepsja żołądka z chorobami endokrynologicznymi.

Niektóre zaburzenia hormonalne mogą prowadzić do niestrawności, ponieważ pośrednio wpływają na błonę śluzową żołądka:

  • Zespół Itsenko-Cushinga - zmniejszają się ochronne właściwości błony śluzowej ze względu na zwiększoną zawartość hormonu kortyzolu;
  • Zespół Ellisona-Zolingera, nadczynność tarczycy - znacząco zwiększa wydzielanie kwasu solnego w żołądku.

W przypadku tych chorób zwykłe leczenie nie przynosi efektu. Dlatego ważne jest, aby w odpowiednim czasie zidentyfikować te naruszenia..

Z reguły, gdy dotyczy to żołądka, osoba cierpi na przewlekłą niestrawność. Aby wyjaśnić przyczynę i określić taktykę leczenia, należy przeprowadzić odpowiednią diagnozę.

Rozpoznanie niestrawności żołądka

Badania laboratoryjne, takie jak ogólne badania krwi (CBC), testy moczu (OAM) i kał, nie mają dużej wartości diagnostycznej. Z reguły nie ma w nich zmian lub są one niespecyficzne. Możliwe są następujące odchylenia:

  • Zwiększona liczba leukocytów (WBC) w OAC - ponad 9,1 * 10 9 / l;
  • Dodatni wynik badania krwi utajonej w kale.

Metody instrumentalne są bardziej pouczające. Aby zdiagnozować niestrawność, użyj:

  1. EGD z biopsją - fibrogastroduodenoskopia pozwala ocenić stan wewnętrznej powierzchni żołądka, obecność wrzodów, guzów czy objawów zapalenia żołądka, pobrać małe „kawałki” błony śluzowej do badania pod mikroskopem i „zaszczepić” na środowisko mikrobiologiczne Helicobacter;
  1. pH-metr - obecnie rzadko stosowany, gdyż zabieg jest dość nieprzyjemny dla pacjenta. Dzięki niemu możesz dokładnie określić zmianę kwasowości w żołądku, co jest wiarygodnym objawem niestrawności żołądka.

Jeśli lekarz podejrzewa endokrynologiczny charakter niestrawności, badanie należy uzupełnić badaniem niektórych hormonów.

Leczenie niestrawności żołądka

Aby wyeliminować ten zespół, należy leczyć chorobę podstawową. W zależności od tego zmieni się taktyka medyczna. Jeśli przyczyną niestrawności jest zapalenie żołądka lub choroba wrzodowa żołądka, zaleca się następujące środki terapeutyczne:

  • Dieta wykluczająca tłuste, słone i pikantne potrawy. Nie należy również spożywać pokarmów wzbogaconych błonnikiem (chleb żytni, owoce, warzywa, soki itp.), Ponieważ mogą one zwiększyć ból;
  • Jeśli udowodniono rolę Helicobacter, lekarz przepisuje złożoną terapię przeciwdrobnoustrojową, która koniecznie obejmuje 2 antybiotyki;
  • W leczeniu niestrawności należy znormalizować kwasowość. Zwiększone uwalnianie kwasu solnego można wyeliminować za pomocą „inhibitorów pompy H +” (omeprazol, rabeprazol, lansoprazol) i środków zobojętniających sok żołądkowy (Gaviscon, Almagel). Przy niskiej kwasowości komórki kwasotwórcze można stymulować za pomocą Pentaglucidum lub soku z babki lancetowatej;
  • Być może powołanie leków, które tworzą ochronną błonę błony śluzowej żołądka (De-Nol, Sucralfat itp.).

Wykrycie otwartego wrzodu lub guza jest często wskazaniem do operacji. Jeśli pacjent ma chorobę hormonalną, leczenie może ustalić tylko endokrynolog.

Niestrawność spowodowana NLPZ

Ze względu na powszechną dystrybucję niehormonalnych leków przeciwzapalnych i ich niekontrolowane przyjmowanie, u pacjentów często występują reakcje uboczne w postaci zmian chorobowych żołądka. Niestrawność NLPZ to postać żołądka, która najczęściej występuje po leczeniu następującymi lekami:

Z reguły objawy są ograniczone do zgagi, dyskomfortu i ciągnięcia bólu w górnej części brzucha. Aby pozbyć się niestrawności, należy przerwać przyjmowanie NLPZ lub zastosować bardziej nowoczesne leki (nimesulid lub Nise). Przepisano również „inhibitory pompy H +” i środki zobojętniające sok żołądkowy.

Niestrawność jelit

Ten zespół rzadko jest przewlekły. Najczęściej występuje ostro z powodu infekcji lub zatrucia. Przyczynami niestrawności jelitowej mogą być również:

  • Brak wydzielania enzymów lub żółci (z zapaleniem trzustki, kamicą żółciową, zapaleniem wątroby);
  • Choroba Leśniowskiego-Crohna jest chorobą autoimmunologiczną, w której może dojść do uszkodzenia dowolnej części przewodu pokarmowego;
  • Uszkodzenie błony śluzowej jelit przez substancje aktywne chemicznie (dyspepsja toksyczna);
  • Dyskinezy jelitowe są naruszeniem skurczu tego narządu, przez co jedzenie zatrzymuje się w jamie jelitowej. Jest częstą przyczyną niestrawności u kobiet w ciąży.

Obecnie zwykle wyróżnia się dwie dodatkowe formy niestrawności jelit: gnilne i fermentacyjne. Każdy z nich występuje, gdy brakuje enzymów, pierwszy to uszkodzenie trzustki (ostre / przewlekłe zapalenie trzustki, martwica trzustki, usunięcie trzustki). Drugi to brak laktazy (substancji trawiącej produkty mleczne). Powinny być leczone niezależnie od typowego zespołu.

Prosta dyspepsja, której nie towarzyszy niedobór enzymu, może objawiać się:

  • Napadowy ból brzucha o umiarkowanym nasileniu;
  • Wzdęcia;
  • Ciągłe dudnienie jelit;
  • Zaburzenia stolca (najczęściej pacjenci martwią się biegunką).

Możliwe jest ustalenie przyczyny klasycznej niestrawności jelit metodami laboratoryjnymi. Z reguły wystarczają do tego następujące badania:

Wzrost poziomu leukocytów (WBC) w KLA - ponad 9,1 * 10 9 / l. Zwykle nieistotne.

W zależności od toksyny możliwe są różne opcje.

Możliwa przyczyna niestrawnościPełna morfologia krwi (CBC)Ogólna analiza kałuKultura bakteriologiczna kału
Infekcje jelitowe (salmonelloza, escherichioza itp.)
  • Wzrost poziomu leukocytów (WBC) w KLA - ponad 9,1 * 10 9 / l. Często więcej niż 16 * 10 9 / l;
  • Wzrost liczby neutrofili (NEU) - ponad 6,1 * 10 9 / l.
  • Obecność nabłonka (zwykle nieobecny);
  • Obecność leukocytów (zwykle nieobecne);
  • Obecność patologicznych zanieczyszczeń (ropa, śluz).

W przypadku agresywnej infekcji w stolcu mogą pojawić się oznaki krwi.

Mikrob jest zaszczepiany. Określany jest optymalny antybiotyk do jego wyeliminowania.
Zatrucie (działanie toksyn na błonę śluzową)
  • Duża ilość nabłonka;
  • Obecność leukocytów;
  • Obecność krwi i śluzu.
Negatywny
choroba Crohna
  • Wzrost poziomu leukocytów (WBC) w KLA - ponad 9,1 * 10 9 / l;
  • Zmniejszona liczba czerwonych krwinek:
    • mężczyźni - mniej niż 4,4 * 10 12 / l;
    • kobiety - mniej niż 3,6 * 10 12 / l;
  • W biochemicznym badaniu krwi - wzrost białka C-reaktywnego o ponad 7 mg / l
  • Duża ilość nabłonka;
  • Krew jest widoczna gołym okiem lub czarne „smoliste” stolce;
  • Obecność leukocytów.
Negatywny
Dyskinezy jelitoweNormalna morfologia krwiMożliwa obecność włókien mięśniowych lub łącznej.Negatywny

Diagnostyka instrumentalna nie jest wykonywana w przypadku niestrawności jelit. Wyjątkiem są patologie autoimmunologiczne (choroba Leśniowskiego-Crohna).

Jak leczy się niestrawność w tych stanach? Przede wszystkim konieczne jest leczenie choroby podstawowej:

  • Infekcje jelitowe - antybiotyki;
  • Toksyny pokarmowe - eliminacja ogólnego zatrucia i stosowanie miejscowych środków odtruwających (Enterodez, Polysorb MP);
  • Choroba Leśniowskiego-Crohna - przepisywanie terapii hormonalnej.

W przypadku każdego z tych schorzeń należy unikać spożywania pokarmów bogatych w błonnik. Ważne jest, aby przyjmować sorbenty (Smectin, Smectin, węgiel aktywny itp.), Które są wystarczająco skuteczne, aby wyeliminować syndrom. Aby zmniejszyć ból, można przepisać leki przeciwskurczowe (Drotaverin, Kellin itp.).

Dyspepsja fermentacyjna

Jest to jedna z odmian niestrawności jelitowej, w której występuje niedobór enzymu „laktazy”. Jest niezbędna do trawienia wielu produktów: fermentowanego mleka i produktów mącznych, czekolady, większości kiełbas itp. Najczęstsze przyczyny dyspepsji fermentacyjnej to:

  • Ostre / przewlekłe zapalenie trzustki;
  • Ciężka dysbioza (brak normalnych bakterii w jelicie);
  • Wrodzony niedobór enzymu laktazy;
  • Nietolerancja glutenu.

Objawy w tym przypadku będą się nieznacznie różnić od zwykłej postaci jelitowej. Pacjenci mogą narzekać na:

  • Wyraźne wzdęcia całego brzucha;
  • Silny ból, który zmniejsza się / znika po przejściu gazu;
  • Obfita i częsta biegunka (prawdopodobnie do 10 razy dziennie). Kał podczas wypróżnień o nieprzyjemnym zapachu, ma jasnożółty kolor, płynną konsystencję, często pieni się;
  • Słyszalne „dudnienie” jelit, odgłosy przetaczania płynów w jamie brzusznej;
  • Ból głowy, drażliwość i ogólne osłabienie (na skutek działania toksycznych substancji wchłanianych w jelitach na układ nerwowy).

Główną metodą określania dyspepsji fermentacyjnej jest laboratoryjna analiza skatologiczna, czyli badanie kału w laboratorium. Określa kwaśny odczyn kału, zwiększoną ilość niestrawionego błonnika, ziaren skrobi, fermentacyjną mikroflorę jelitową.

Leczenie należy rozpocząć od diety ubogiej w węglowodany. Dozwolone jest spożywanie potraw wysokobiałkowych (gotowane mięso, rosół, masło, kurczak gotowany na parze), konieczne jest zmniejszenie ilości pieczywa, ziemniaków, warzyw i owoców, wypieków, zbóż.

Wykorzystują substancje adsorbujące (Smecta, Polysorb, Neosmectin), probiotyki (Acipol, Lactofiltrum, Bifiform, Bifikol) oraz preparaty enzymatyczne na niestrawność (Creon, Pankreatyna). W miarę powrotu do zdrowia pokarmy zawierające węglowodany są stopniowo wprowadzane do diety, ale w ograniczonych ilościach. Menu i dozwolone posiłki są określane w zależności od przyczyny rozwoju tego zespołu..

Dyspepsja fermentacyjna u dzieci

To właśnie ta niestrawność występuje częściej u dzieci niż u innych. U dziecka choroba z reguły rozwija się na tle nadmiernego karmienia specjalnymi mieszankami, a także tłuczonymi ziemniakami na bazie owoców i warzyw. Przyczyną jest często wrodzony brak enzymu laktazy.

Jak objawia się syndrom? Dziecięcy stołek charakteryzuje się szybkością, ma kolor zielonkawy z domieszką śluzu i białych grudek. Ze względu na gromadzenie się gazów w świetle jelita dziecko jest kapryśne, dręczą go bóle brzucha, nieustannie płacze. Po przejściu gazu dziecko zwykle natychmiast się uspokaja i zasypia..

Tylko neonatolog lub wykwalifikowany pediatra może przepisać odpowiednie leczenie. Jeśli masz jeden z objawów, natychmiast skontaktuj się z tymi specjalistami.

Obojętna dyspepsja

Inny rodzaj zespołu, który występuje, gdy białka nie są trawione w jelicie cienkim. Przyczyną niestrawności gnilnej mogą być choroby trzustki, uszkodzenie błony śluzowej jelit (toksyny lub drobnoustroje) lub wrzody dwunastnicy.

Objawy, które będą obserwowane u pacjentów, mają charakterystyczne cechy. Obejmują one:

  • Odchody są ciemnobrązowe i mają „zgniły” lub kwaśny zapach;
  • Taborety przypominające kaszę, pieniące się. Z reguły podczas wypróżnień pacjent odczuwa pieczenie w odbycie;
  • Obraźliwe gazy zapachowe;
  • Może wystąpić silny ból na całej powierzchni brzucha, który jest lepszy po wypróżnieniu.

Terapia przebiega podobnie do formy fermentacyjnej. Przede wszystkim pacjentowi zaleca się dietę wykluczającą białko (wszelkiego rodzaju mięso i ryby, nabiał, jajka itp.). Warto też stosować sorbenty i probiotyki. Z reguły w procesie leczenia nie stosuje się preparatów enzymatycznych. O potrzebie leczenia antybiotykami decyduje lekarz.

Funkcjonalna dyspepsja

To druga duża grupa zaburzeń trawiennych, które występują bez wyraźnego powodu. U pacjentów z tym zespołem nieprawidłowości w enzymach i narządach przewodu żołądkowo-jelitowego nie są wykrywane, nawet przy dokładnym badaniu.

Obecnie przyczyny dyspepsji czynnościowej nie są w pełni poznane. Lekarze uważają, że największą rolę odgrywają czynniki psychospołeczne (ciągły stres, niestabilność emocjonalna) i dziedziczność. Zaostrzenie choroby można wywołać przez:

  • Palenie i picie alkoholu (nawet w niewielkich ilościach);
  • Niektóre leki (teofilina, leki naparstnicy, NLPZ);
  • Naprężenie.

Ta postać niestrawności u dorosłych występuje znacznie częściej niż u dzieci. Objawy choroby mogą objawiać się na różne sposoby. Istnieją trzy główne postacie dyspepsji czynnościowej:

  1. Wrzodziejące - charakteryzuje się „głodnym” bólem w górnej części brzucha, który słabnie po jedzeniu;
  2. Dyskinetic - pacjent martwi się ciężkością brzucha występującą po jedzeniu (zwłaszcza tłustych potraw). Mogą towarzyszyć nudności;
  3. Mieszane - objawy można łączyć między formami wrzodziejącymi i dyskinetycznymi.

Należy zauważyć, że przy tej chorobie nie występują zaburzenia stolca (biegunka, zmiany koloru / konsystencji, cuchnący zapach, zanieczyszczenia krwi). W przeciwnym razie konieczne jest ponowne zbadanie z powodu podejrzenia innej patologii..

Aby wykluczyć niestrawność organiczną, zaleca się następującą diagnostykę:

  1. Ogólna analiza krwi i kału;
  2. Biochemia krwi (ALT, AST, alfa-amylaza, białko C-reaktywne);
  3. Badanie mikrobiologiczne kału;
    EGD z biopsją.

Jeśli powyższe badania wykazały normę, a pacjent ma wymienione objawy, stawia się diagnozę.

Leczenie jest ogólne. Pacjentowi zaleca się wykluczenie z diety słonych, pikantnych i tłustych potraw. Jedz w małych porcjach, ale często (od 6 razy dziennie). W razie potrzeby możesz dodatkowo przypisać:

  • Leki zobojętniające (Gaviscon, Almagel);
  • Inhibitory pompy H + (omeprazol, rabeprazol, lansoprazol);
  • Środki uspokajające (Phenazepam, Adaptol, Grandaxin).

Należy zauważyć, że tylko lekarz prowadzący może wybrać niezbędne leki do leczenia..

Najczęstszym zespołem zaburzeń trawienia jest niestrawność. Objawia się na różne sposoby, w zależności od charakteru choroby (organicznej lub czynnościowej) i dotkniętej części przewodu pokarmowego. Obecnie istnieją proste metody badawcze, które można wykorzystać do postawienia diagnozy w ciągu 1 dnia. Następnie przepisuje się terapię i dietę, co pozwala szybko przywrócić poprzednią jakość życia pacjenta..

Co to jest dyspepsja czynnościowa i jak ją leczyć

Pierwszym objawem jakiejkolwiek choroby przewodu żołądkowo-jelitowego jest niestrawność. Zespół dyspeptyczny to szereg objawów, które rozwijają się w wyniku uszkodzenia przewodu pokarmowego. Przy tej patologii występuje dyskomfort, uczucie ciężkości i przepełnienia żołądka, silny ból brzucha, nudności, wymioty.

Istnieją dwie grupy zespołu dyspeptycznego. Pierwsza grupa obejmuje funkcjonalny typ zaburzenia, który jest uważany za niezależną chorobę. Druga grupa obejmuje dyspepsję organiczną, która występuje na tle wszelkich dolegliwości gastroenterologicznych. Te typy patologii mają różną etiologię i obraz kliniczny, a także metody terapii..

Etiologia choroby

Funkcjonalna dyspepsja jest znana każdemu. W przypadku tego typu niestrawności objawy mogą być bardzo zróżnicowane. Wszystkie z nich wskazują na uszkodzenie przewodu żołądkowo-jelitowego. Funkcjonalna dyspepsja objawia się silnym bólem brzucha, nudnościami, zgagą i wzdęciami..

Zespół funkcjonalnej dyspepsji często występuje na tle zapalenia żołądka, choroby wrzodowej żołądka i innych patologii układu pokarmowego. W takim przypadku leczenie niestrawności polega na leczeniu podstawowej dolegliwości..

Kiedy rozwija się funkcjonalna dyspepsja, tkanki narządu pozostają nienaruszone. Objawy objawiają się obecnością zaburzeń w funkcjonowaniu niektórych części przewodu pokarmowego. W rezultacie następuje wzrost wrażliwości, a ściany narządu są stopniowo rozciągane. Osoby cierpiące na zapalenie żołądka lub chorobę wrzodową mają żywe objawy, ponieważ zniszczona jest tkanka jamy żołądka.

Funkcjonalna dyspepsja rozwija się z różnych powodów. Z reguły zaczyna pojawiać się na tle wstrząsów psycho-emocjonalnych, sytuacji stresowych i depresyjnych. Niektórzy ludzie mają skłonność do rozciągania ścian żołądka, ale aktywność fizyczna pozostaje. Przyczyną patologii może być również naruszenie zdolności motorycznych..

Główne czynniki przyczyniające się do rozwoju dyspepsji czynnościowej:

  • niewłaściwe trawienie disacharydów;
  • nadmierna produkcja kwasu solnego;
  • brak enzymów trawiennych;
  • niewłaściwe i niezrównoważone odżywianie, wiele błędów w diecie;
  • stosowanie leków niekorzystnie wpływających na błonę śluzową żołądka.

U dzieci często obserwuje się zaburzenia czynnościowe, ponieważ ich układ pokarmowy nie jest w stanie w pełni rozłożyć pokarmu i wchłonąć pożytecznych składników. Ważna jest ilość porcji podawanej dziecku. Przekarmienie jest często przyczyną nieprawidłowego funkcjonowania układu pokarmowego. Obserwuje się również patologię przy przedwczesnym wprowadzeniu sztucznego karmienia.

Gdy patologia występuje u dorastających dzieci, przyczyną może być brak równowagi hormonalnej, który wywołuje zwiększoną wrażliwość przewodu żołądkowo-jelitowego. Istnieją trzy formy zespołu dyspeptycznego, a mianowicie: niespecyficzne, dyskinetyczne i wrzodziejące. Przydatne powiązane artykuły - Niestrawność funkcjonalna.

Obraz kliniczny

Liczne czynniki wywołują funkcjonalną dyspepsję żołądka. W większości przypadków pacjenci odczuwają silny ból w okolicy nadbrzusza, który pojawia się po jedzeniu. W górnej części brzucha odczuwalne jest nieznośne ciśnienie, pojawiają się nudności i wymioty, a także częste odbijanie.

Obraz kliniczny złego samopoczucia przypomina wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie żołądka i refluks żołądkowo-jelitowy. Konieczna jest wizyta u gastroenterologa w celu postawienia diagnozy i rozpoczęcia właściwej terapii. Najbardziej złożoną formą patologii jest nierozpoznany zespół dyspeptyczny. Jeśli chodzi o terapię, ściśle przepisuje się specjalną dietę i leki. Przydatne powiązane artykuły - Niestrawność jelit.

Specyfika niestrawności żołądka

Żołądek jest najważniejszym narządem trawiennym. Może wykazywać zwiększoną kwasowość, której nie tolerują wszystkie mikroorganizmy. Substancje toksyczne przechodzą w podobny sposób dzięki ochronnej funkcji błony śluzowej. To wyjaśnia fakt, że dyspepsja żołądka nie może wystąpić z powodu infekcji, zatrucia. Główną przyczyną zespołu jest uszkodzenie, zniszczenie błony śluzowej.

Przy zwiększonej kwasowości Helicobacter Pylori może żyć spokojnie.

Niezdrowe odżywianie, chemikalia, które podrażniają błonę śluzową, mogą wywołać zapalenie żołądka. Ten sam obraz kliniczny obserwuje się w przypadku przewlekłych lub ostrych wrzodów, raka dwunastnicy i żołądka. Takie patologie mogą zmniejszyć poziom kwasowości soku żołądkowego, a także go zwiększyć.

Objawy dyspepsji żołądka są zróżnicowane. Jeśli kwasowość jest wysoka, może wystąpić ciężkość w okolicy nadbrzusza, nadmierny apetyt i kwaśne odbijanie. Często cierpi na intensywną zgagę, a także bolesne odczucia bólu, objawiające się trzydzieści do dziewięćdziesięciu minut po posiłku. Bóle głodu są naprawione. Przewodniczący może być nieobecny przez trzy dni.

Niestrawność z niską kwasowością ma następujący obraz kliniczny: brak apetytu, skłonność do biegunki, tępy i uciskający ból w okolicy nadbrzusza, nudności i wymioty po jedzeniu.

Metody diagnostyczne i terapia terapeutyczna

W przypadku dyspepsji czynnościowej wybór leczenia powinien przeprowadzić gastroenterolog. Prowadzi również diagnostykę. Algorytm prowadzenia diagnostyki różnicowej polega na zastosowaniu ważnych metod badawczych, których celem jest wykluczenie z podejrzeń poważnych patologii o podobnych objawach. Istnieje lista metod wykrywania zapalenia trzustki, wrzodów, refluksowego zapalenia przełyku, onkologii i innych dolegliwości.

Obowiązkowe jest badanie laboratoryjne: korpogram, biochemiczne i ogólne badania krwi, a także analiza defekacji na obecność krwi utajonej. Konieczne jest również przeprowadzenie nieinwazyjnych metod diagnostycznych, do których zaliczamy scyntygrafię, radiografię, ultrasonografię, esophagogastroduodenoskopię, manometrię i elektrogastrografię..

Ciekawe do przeczytania: wszystko o niestrawności fermentacyjnej i jak można ją rozpoznać.

Prawidłowe odżywianie i delikatna dieta, która wyklucza alkohol, dodatki chemiczne i barwniki oraz różne przyprawy, pomogą złagodzić objawy zespołu dyspeptycznego. Ilość nasyconych kwasów tłuszczowych w diecie jest koniecznie zmniejszona. Podczas zaostrzenia nie należy jeść owoców cytrusowych, kwaśnych, wiśni, winogron, napojów gazowanych i czekolady. Te pokarmy wywołują bóle brzucha, odbijanie, wzdęcia i zgagę..

Jeśli chodzi o leczenie farmakologiczne, przyjmują leki przeciwwydzielnicze: metacynę, omeprazol, platyfilinę, famocidynę i cymetydynę. Konieczne jest również przyjmowanie leków zobojętniających sok żołądkowy, a mianowicie Rennie, Maalox i Almagel. Podczas badania można zidentyfikować Helicobacter Pylori, dlatego wymagana będzie specjalna eradykacja, przeprowadzona według ścisłego schematu. Wiodące miejsce w leczeniu zajmują leki przeciwbakteryjne.

W przypadku niestrawności dyspenetycznej można pić leki prokinetyczne, które przyczyniają się do szybkiej normalizacji motoryki przewodu pokarmowego. Zasadniczo są to Itopride, Cisapride, Metoklopramid i Domperidone. W stosunku do typu niespecyficznego stosuje się nie tylko leki prokinetyczne, ale także leki zobojętniające sok żołądkowy, leki przeciwwydzielnicze.

W przypadku wykrycia objawów funkcjonalnego zespołu dyspeptycznego ważne jest, aby zwrócić się o pomoc lekarską w odpowiednim czasie. Zabrania się samoleczenia, ponieważ może to prowadzić do rozwoju powikłań.

Zespół funkcjonalnej dyspepsji

Niestrawność to termin w szerokim znaczeniu tego słowa, który obejmuje większość subiektywnych przejawów chorób przewodu pokarmowego, spowodowanych naruszeniem procesu trawienia. Termin „niestrawność” ma greckie pochodzenie i oznacza „niestrawność”.

Niestrawność w szerokim znaczeniu to ból o tępym, nudnym lub palącym charakterze zlokalizowany w okolicy nadbrzusza bliżej linii środkowej oraz uczucie dyskomfortu (uczucie ciężkości, przepełnienia, wzdęcia, nudności, zgaga, odbijanie). Niestrawność może objawiać się zaburzeniem trawienia.

Dyspepsja czynnościowa to zespół objawów zaburzeń czynnościowych obejmujących ból lub dyskomfort w okolicy nadbrzusza, uczucie ciężkości, uczucie pełności po jedzeniu, wczesną sytość, wzdęcia, nudności, wymioty, odbijanie się, zgagę i inne objawy, w których nie można wykryć chorób organicznych ( czyli niestrawność bez określonej przyczyny biochemicznej lub morfologicznej).

    Epidemiologia niestrawności

Zaburzenia dyspeptyczne należą do najczęstszych dolegliwości gastroenterologicznych. Dane literaturowe dotyczące częstości występowania zespołu dyspepsji czynnościowej w populacji wahają się od 5 do 70%. W rozwiniętych krajach Europy Zachodniej występują u około 30-40% populacji i stanowią 4-5% wszystkich wizyt u lekarzy rodzinnych. W niektórych krajach afrykańskich częstość niestrawności w populacji sięga 61%.

Obecność objawów dyspeptycznych znacznie obniża jakość życia pacjentów. Jednak tylko 20-25% pacjentów trafia do lekarza. Jednocześnie, jak wykazały badania, mniejsza część (35-40%) przypada na udział chorób zaliczanych do grupy dyspepsji organicznej, a większość (60-65%) na udział dyspepsji czynnościowej..

Wysokie rozpowszechnienie niestrawności w populacji decyduje o ogromnych kosztach, jakie opieka zdrowotna ponosi w związku z badaniem i leczeniem takich pacjentów..

U kobiet dyspepsja czynnościowa występuje 1,5 raza częściej niż u mężczyzn.

Najczęstsza dyspepsja czynnościowa występuje w wieku od 20 do 40 lat. W starszym wieku dyspepsja czynnościowa jest mniej powszechna, ponieważ inne przewlekłe choroby przewodu pokarmowego są częstsze, powodując objawy kliniczne.

    Klasyfikacja niestrawności

    Wszyscy pacjenci z niestrawnością są podzieleni na 2 części:

      Niestrawność z ustaloną przyczyną (organiczna).

    Można to zaobserwować przy wrzodzie trawiennym, chorobach trzustki, pęcherzyka żółciowego i innych chorobach organicznych. Organiczne przyczyny niestrawności stwierdza się u 40% pacjentów.

    Niestrawność bez znanej przyczyny (dyspepsja czynnościowa).

    Według Rome Criteria-2 (1999) dyspepsja czynnościowa obejmuje objawy kliniczne, które rozwinęły się w wyniku zaburzeń motoryki żołądka i 12 szt., Niezwiązane z żadną patologią organiczną i obserwowane przez ponad 12 tygodni (co najmniej 12 tygodni przez 12 miesięcy). ). W przypadku dyspepsji czynnościowej nie ma związku między bólem i dyskomfortem a dysfunkcją jelit.

    Zgodnie z objawami klinicznymi dyspepsja funkcjonalna dzieli się na 3 formy:

    • Postać wrzodowa funkcjonalnej dyspepsji. Głównym objawem jest ból w nadbrzuszu.
    • Dyskinetyczna postać dyspepsji czynnościowej. Główne objawy to dyskomfort w jamie brzusznej bez bólu.
    • Nieswoista dyspepsja czynnościowa. Występują mieszane objawy (nudności, wzdęcia, czkawka, odbijanie, zgaga).
  • Kod ICD-10

    Etiologia i patogeneza

    Kwestie etiologii i patogenezy dyspepsji czynnościowej są nadal niedostatecznie poznane..

    • Etiologia niestrawności z ustaloną przyczyną
      • Choroby układu pokarmowego:
        • Wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy.
        • Choroba refluksowa przełyku.
        • Choroby dróg żółciowych.
        • Ostre i przewlekłe zapalenie trzustki.
        • Rak żołądka, trzustki, jelita grubego.
        • Choroby z zespołem złego wchłaniania.
        • Choroba naczyniowa.
      • Przyjmowanie leków:
        • NLPZ (w tym specyficzne inhibitory cyklooksygenazy-2).
        • Antybiotyki.
        • Teofilina.
        • Preparaty naparstnicy.
        • Preparaty potasowe.
        • Preparaty żelaza.
      • Alkohol.
      • Inne powody:
        • Cukrzyca.
        • Hiper- lub niedoczynność tarczycy.
        • Zespół nadczynności przytarczyc.
        • Naruszenie równowagi wodno-elektrolitowej.
        • Niedokrwienie serca.
        • Choroby tkanki łącznej.
        • Przewlekła rzekoma niedrożność jelit.
        • Choroba wątroby.
    • Czynniki patogenetyczne dyspepsji czynnościowej

      Czynniki patogenetyczne dyspepsji czynnościowej to:

      • Upośledzona funkcja motoryczna żołądka i dwunastnicy:
        • Zaburzenia akomodacji żołądka w odpowiedzi na przyjmowanie pokarmu (akomodacja odnosi się do rozluźnienia bliższego odcinka żołądka po jedzeniu).
        • Zaburzenia rytmu perystaltyki żołądka.
        • Osłabienie funkcji motorycznej antrum.
        • Zaburzenia koordynacji antroduodenal.
      • Nadwrażliwość trzewna (zwiększona wrażliwość aparatu receptorowego ściany żołądka na rozciąganie).
      • Złe nawyki żywieniowe i błędy żywieniowe. Znaczne spożycie alkoholu, kawy, herbaty.
      • Palenie.
      • Przyjmowanie leków (w szczególności NLPZ).
      • Stres psychiczny.

      Rola nadmiernego wydzielania kwasu solnego w rozwoju dyspepsji czynnościowej nie jest obecnie potwierdzona..

      Nie udowodniono również roli zakażenia H. pylori w rozwoju dyspepsji czynnościowej. Jednak w przypadku udowodnionej obecności Helicobacteriosis zwalczanie może być korzystne..

      Klinika i powikłania

        Główne objawy kliniczne niestrawności

      Wymienione objawy i możliwe przyczyny powinny jedynie kierować lekarza w kierunku poszukiwań etiologicznych, należy jednak pamiętać, że objawy te mogą wystąpić bez wyraźnej przyczyny organicznej (w przypadku dyspepsji czynnościowej).

      Ból w okolicy nadbrzusza można zaobserwować w chorobach przepony, dystalnej części przełyku, żołądka, dwunastnicy, trzustki, okrężnicy poprzecznej, przepuklinie białej linii brzucha, rozwarstwianiu tętniaków aorty. Ponadto ból w nadbrzuszu występuje w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego, procesach patologicznych w klatce piersiowej (zawał mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie opłucnej, zapalenie płuc, odma opłucnowa, zawał płuc, zapalenie mięśnia sercowego, pęknięcie aorty), schorzenia kręgosłupa i rdzenia kręgowego.

      Ból może mieć różny charakter. Dogłębne zrozumienie natury bólu może dostarczyć lekarzowi ważnych informacji diagnostycznych. Ból trzewny jest zwykle opisywany jako tępy, uporczywy, rozproszony wzdłuż linii środkowej brzucha lub jako uczucie pełności lub rozdęcia żołądka. Ból somatyczny (wynikający z ostrych procesów w jamie brzusznej wpływających na otrzewną) ma charakter ostry, miejscowy.

      Różny charakter i rodzaj bólu sugerują tylko możliwą przyczynę z różnym prawdopodobieństwem, ale może wystąpić bez wyraźnego powodu (dyspepsja czynnościowa).

      Rodzaje bólu w nadbrzuszu:

      • Ciągły ból.
      • Ból napadowy.
      • Ból epizodyczny.
      • Nawracający ból.
      • Ból, który nie ma związku z przyjmowaniem pokarmu (pojawienie się bólu wkrótce po jedzeniu jest charakterystyczne dla chorób przełyku, ostrego zapalenia żołądka, raka żołądka; pojawienie się bólu kilka godzin po jedzeniu można zaobserwować z naruszeniem funkcji ewakuacji żołądka - z gastrostazą, zwężeniem odźwiernika; ustąpienie bólu po przyjmowanie pokarmu jest charakterystyczne dla wrzodów dwunastnicy.
      • Ból niezwiązany z porą roku (zaostrzenia wiosenno-jesienne są charakterystyczne dla choroby wrzodowej).

      Jest to uczucie ciepła lub pieczenia, zlokalizowane za mostkiem lub w górnej części okolicy nadbrzusza i promieniujące do szyi, a czasem do przedramienia.

      Uczucie zgagi może wystąpić z powodu podrażnienia błony śluzowej przełyku kwasem solnym lub żółcią, która jest wrzucana do przełyku. W takim przypadku zgaga rozwija się po ciężkim posiłku, podczas zginania lub zginania tułowia lub gdy pacjent leży na plecach..

      Zgaga może wystąpić po spożyciu niektórych pokarmów (np. Owoców cytrusowych, kawy), narkotyków (kwas acetylosalicylowy), alkoholu.

      Zgaga zwykle poprawia się po zastosowaniu leków zobojętniających.

      Nudności to zbliżająca się potrzeba wymiotów, zwykle odczuwana w gardle lub okolicy nadbrzusza.

      Nudności mogą wystąpić w wyniku upośledzenia motoryki przewodu pokarmowego (na przykład wrzucenia żółci do żołądka), podrażnienia receptorów ściany narządu pustego (na przykład wzdęcia żołądka lub dwunastnicy), silnego bólu somatycznego, silnego niepokoju emocjonalnego.

      Może wynikać z niewydolności wpustu w refluksie żołądkowo-przełykowym lub dwunastniczkowym.

      Można to zaobserwować przy zaburzeniach funkcji ewakuacyjnej żołądka (choroby żołądka i dwunastnicy).

      Objawy te można zaobserwować przy naruszeniu procesu trawienia..

      W tym wariancie dyspepsji czynnościowej wiodącym objawem klinicznym jest okresowy ból zlokalizowany w okolicy nadbrzusza. Często są związane z głodem lub pojawiają się w nocy i są zatrzymywane przez przyjmowanie leków zobojętniających. Ból nasila się pod wpływem czynników neuropsychicznych i często towarzyszy mu pojawienie się u pacjentów uczucia lęku przed groźną chorobą.

      Dyskinetyczna postać dyspepsji czynnościowej.

      Główne objawy to wczesna sytość, dyskomfort i uczucie pełności, a także uczucie wzdęcia w okolicy nadbrzusza, nudności.

      Nieswoista dyspepsja czynnościowa.

      Trudno jest przypisać skargi pacjenta do jednej lub drugiej grupy. Ponadto u tego samego pacjenta możliwe jest połączenie różnych wariantów dyspepsji czynnościowej, a także połączenie różnych wariantów dyspepsji czynnościowej z klinicznymi objawami choroby refluksowej przełyku i zespołu jelita drażliwego..