Dlaczego rozwija się wodobrzusze, jak go rozpoznać i wyleczyć

Główny Zapalenie jelit

Wodobrzusze lub obrzęki brzucha są często wynikiem innej, bardziej niebezpiecznej i trudniejszej do leczenia choroby. Niemniej jednak samo wodobrzusze może skomplikować życie pacjenta i prowadzić do smutnych konsekwencji. Współczesna medycyna opracowała dość skuteczne metody leczenia wodobrzusza na różnych jego etapach. Co musisz wiedzieć o pierwszych oznakach wodobrzusza, przebiegu jego rozwoju oraz z którym lekarzem skontaktować się w celu uzyskania pomocy?

Wodobrzusze jako częsty towarzysz groźnych chorób

W medycynie wodobrzusze rozumiane jest jako wtórny stan patologiczny charakteryzujący się gromadzeniem się płynu w jamie brzusznej. Najczęściej wodobrzusze spowodowane są rozregulowaniem metabolizmu płynów w organizmie w wyniku poważnych stanów patologicznych.

W zdrowym ciele w jamie brzusznej zawsze znajduje się trochę płynu, który nie gromadzi się, ale jest wchłaniany przez naczynia włosowate limfatyczne. Przy różnych chorobach narządów i układów wewnętrznych zwiększa się szybkość tworzenia się płynu, a zmniejsza się szybkość jego wchłaniania. Wraz z rozwojem wodobrzusza płyn staje się coraz bardziej, zaczyna ściskać ważne narządy. Przyczynia się to do zaostrzenia rozwoju choroby podstawowej i postępu wodobrzusza. Ponadto, ponieważ większość płynu gromadzi się w jamie brzusznej, następuje znaczny spadek objętości krążącej krwi. Prowadzi to do uruchomienia mechanizmów kompensacyjnych zatrzymujących wodę w organizmie. Pacjent znacznie spowalnia tempo powstawania moczu i jego wydalania, zwiększa się natomiast ilość płynu puchlinowego.

Nagromadzeniu płynu w jamie brzusznej towarzyszy zwykle wzrost ciśnienia w jamie brzusznej, upośledzenie krążenia krwi i czynność serca. W niektórych przypadkach dochodzi do utraty białka i zaburzeń elektrolitowych, powodując niewydolność serca i układu oddechowego, co znacznie pogarsza rokowanie choroby podstawowej.

W medycynie istnieją trzy główne etapy rozwoju wodobrzusza.

  • Przemijające wodobrzusze. Na tym etapie w jamie brzusznej gromadzi się nie więcej niż 400 ml płynu. Chorobę można zidentyfikować tylko za pomocą specjalnych badań. Funkcje narządów nie są upośledzone. Usunięcie objawów wodobrzusza jest możliwe przy pomocy terapii choroby podstawowej.
  • Umiarkowane wodobrzusze. Na tym etapie w jamie brzusznej gromadzi się do 4 litrów płynu. Występuje wzrost brzucha pacjenta. W pozycji stojącej można zauważyć wybrzuszenie dolnej części ściany brzucha. W pozycji leżącej pacjent często skarży się na duszność. Obecność płynu jest określana przez uderzenie (stukanie) lub objaw fluktuacji (wibracje przeciwległej ściany brzucha podczas stukania).
  • Intensywne wodobrzusze. Ilość płynu na tym etapie może osiągnąć, aw niektórych przypadkach nawet przekroczyć 10-15 litrów. Ciśnienie w jamie brzusznej zwiększa się i zakłóca normalne funkcjonowanie ważnych narządów. Jednocześnie stan pacjenta jest poważny, pilnie wymaga hospitalizacji.

Wodobrzusze oporne na leczenie, które praktycznie nie podlegają leczeniu, są rozpatrywane osobno. Diagnozuje się w przypadku, gdy wszystkie rodzaje terapii nie dają rezultatu, a ilość płynu nie tylko nie zmniejsza się, ale także stale rośnie. Rokowanie w przypadku tego typu wodobrzusza jest złe.

Przyczyny wodobrzusza

Według statystyk głównymi przyczynami wodobrzusza brzusznego są:

  • choroba wątroby (70%);
  • choroby onkologiczne (10%);
  • niewydolność serca (5%).

Ponadto następującym chorobom mogą towarzyszyć wodobrzusze:

  • choroba nerek;
  • gruźlicze uszkodzenie otrzewnej;
  • choroby ginekologiczne;
  • zaburzenia endokrynologiczne;
  • reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów;
  • toczeń rumieniowaty;
  • cukrzyca typu 2;
  • mocznica;
  • choroby układu pokarmowego;
  • zapalenie otrzewnej o niezakaźnej etiologii;
  • naruszenie odpływu limfy z jamy brzusznej.

Oprócz tych chorób następujące czynniki mogą przyczyniać się do wystąpienia wodobrzusza:

  • nadużywanie alkoholu prowadzące do marskości wątroby;
  • wstrzykiwanie środków odurzających;
  • transfuzja krwi;
  • otyłość;
  • wysoki cholesterol;
  • tatuaż;
  • mieszkający w regionie charakteryzującym się przypadkami wirusowego zapalenia wątroby.

We wszystkich przypadkach wodobrzusze opiera się na złożonej kombinacji naruszeń funkcji życiowych organizmu, prowadzących do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej.

Oznaki patologii

Jednym z głównych zewnętrznych objawów wodobrzusza brzusznego jest zwiększenie rozmiaru brzucha. W pozycji stojącej pacjenta może zwisać w kształcie fartucha, aw pozycji na brzuchu tworzyć tzw. Brzuch żaby. Możliwe jest wysunięcie pępka i pojawienie się rozstępów na skórze. W przypadku nadciśnienia wrotnego spowodowanego wzrostem ciśnienia w żyle wrotnej wątroby na przedniej ścianie jamy brzusznej pojawia się wzór żylny. Ten rysunek jest zwykle nazywany „głową Meduzy” z powodu odległego podobieństwa do mitologicznej Meduzy Gorgona, na której głowie zamiast włosów były wijące się węże.

W brzuchu pojawiają się bóle i uczucie pełności. Osoba ma trudności ze zginaniem ciała. Objawy zewnętrzne obejmują również obrzęk nóg, ramion, twarzy, sinicę skóry. Pacjent rozwija niewydolność oddechową, tachykardię. Możliwe zaparcia, nudności, odbijanie się i utrata apetytu.

W badaniach laboratoryjnych i instrumentalnych lekarz potwierdza rozpoznanie i ustala przyczynę wodobrzusza. W tym celu wykonuje się USG, MRI, diagnostyczną laparocentezę i testy laboratoryjne. USG ujawnia obecność wolnego płynu w jamie brzusznej i jej objętość, powiększenie wątroby i śledziony, rozszerzenie żyły głównej i żył wrotnych, upośledzoną strukturę nerek, obecność guzów i przerzutów.

MRI pozwala na badanie poszczególnych tkanek warstwa po warstwie, ujawnienie nawet niewielkiej ilości płynu z wodobrzusza i zdiagnozowanie podstawowej choroby, która spowodowała wodobrzusze.

Ponadto lekarz przeprowadza badanie za pomocą palpacji i perkusji. Badanie palpacyjne pomaga zidentyfikować oznaki wskazujące na uszkodzenie określonego narządu (wątroby lub śledziony). Perkusja jest używana bezpośrednio do wykrywania wodobrzusza. Jego istota polega na podsłuchiwaniu jamy brzusznej pacjenta i analizie dźwięków perkusji. Na przykład w przypadku silnego wodobrzusza głuchy dźwięk uderzenia jest określany na całej powierzchni brzucha.

Laboratoryjne badania krwi wykazują spadek stężenia erytrocytów, wzrost liczby leukocytów i OB, wzrost stężenia bilirubiny (z marskością wątroby), białko ostrej fazy zapalenia jest możliwe. Analiza moczu pod kątem wodobrzusza na początkowym etapie może wykazać więcej moczu o mniejszej gęstości, ponieważ wodobrzusze powoduje nieprawidłowości w pracy układu moczowego. W fazie terminalnej gęstość moczu może być normalna, ale jego całkowita ilość jest znacznie zmniejszona.

Zasady terapii

Ogólne zasady leczenia wodobrzusza zakładają przede wszystkim leczenie choroby podstawowej. Samo leczenie wodobrzusza ma na celu usunięcie płynu z jamy brzusznej i zapobieganie nawrotom..

Pacjenci z wodobrzuszem pierwszego stopnia nie potrzebują leków i diety bez soli.

Pacjenci z wodobrzuszem stopnia II otrzymują dietę niskosodową i leki moczopędne. Powinien być przeprowadzany przy stałym monitorowaniu stanu pacjenta, w tym zawartości elektrolitów w surowicy krwi..

Pacjenci z III stopniem choroby przeprowadzają usuwanie płynu z jamy brzusznej, a następnie terapię moczopędną w połączeniu z dietą bezsolną.

Rokowanie leczenia

Wodobrzusze zwykle wskazują na poważne uszkodzenie narządów dotkniętych chorobą, ale nie jest to powikłanie śmiertelne. Dzięki szybkiej diagnozie i właściwemu leczeniu możliwe jest całkowite wyeliminowanie płynu puchlinowego z jamy brzusznej i przywrócenie funkcji dotkniętego narządu. W niektórych przypadkach, na przykład w przypadku raka, wodobrzusze może szybko postępować, powodując komplikacje, a nawet śmierć pacjenta. Wynika to z faktu, że na przebieg wodobrzusza duży wpływ ma choroba podstawowa, która może spowodować poważne uszkodzenie wątroby, nerek, serca i innych narządów..

Na prognozę wpływają również inne czynniki:

  • Stopień wodobrzusza. Wodobrzusze przemijające (pierwszego stopnia) nie stanowią bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta. W takim przypadku całą uwagę należy zwrócić na terapię choroby podstawowej..
  • Czas zacząć leczenie. Jeśli wodobrzusze zostanie wykryte na etapie, gdy najważniejsze narządy są nadal zniszczone lub ich funkcje są nieznacznie zaburzone, eliminacja choroby podstawowej może również doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta.

Na statystyki przeżycia w przypadku wodobrzusza wpływa również rodzaj i ciężkość choroby podstawowej. Przy wyrównanej marskości wątroby 50% pacjentów jest w stanie żyć od 7 do 10 lat, a przy niewyrównanej marskości wątroby pięcioletnie przeżycie nie przekracza 20%.

W chorobach onkologicznych wodobrzusze zwykle pojawiają się w późniejszych stadiach, a pięcioletnia przeżywalność nie przekracza 50% przy odpowiednim leczeniu. Średni czas życia takich pacjentów wynosi 1–2 lata..

W przypadku niewłaściwego leczenia wodobrzusze mogą powodować poważne komplikacje, które pogarszają rokowanie:

  • krwawienie;
  • zapalenie otrzewnej;
  • obrzęk mózgu;
  • dysfunkcja czynności serca;
  • ciężka niewydolność oddechowa.

Nawroty wodobrzusza mogą również wystąpić jako skutki uboczne, jeśli są nieprawidłowo leczone. Nawrót jest bardzo niebezpieczny, ponieważ w większości przypadków nieodwracalne wodobrzusze jest śmiertelne.

Zachowawcze leczenie wodobrzusza brzusznego

Zachowawcze lub objawowe leczenie wodobrzusza jest stosowane w przypadkach, gdy wodobrzusze brzuszne jest we wczesnym stadium rozwoju lub jako terapia paliatywna w onkologii i niewłaściwe stosowanie innych metod.

We wszystkich przypadkach głównym zadaniem leczenia jest usunięcie płynu puchlinowego i utrzymanie stanu pacjenta na określonym poziomie. Aby to zrobić, konieczne jest zmniejszenie ilości sodu dostającego się do organizmu i zwiększenie jego wydalania z moczem..

Pozytywne wyniki można osiągnąć tylko dzięki zintegrowanemu podejściu, przestrzeganiu diety, kontrolowaniu zmian masy ciała i przyjmowaniu leków moczopędnych.

Główne zasady diety na wodobrzusze są następujące:

  • Minimalna sól. Nadmierne spożycie prowadzi do rozwoju obrzęków, a tym samym wodobrzusza. Pacjentom zaleca się maksymalne ograniczenie spożycia słonych potraw..
  • Minimalna ilość płynu. Przy umiarkowanym lub intensywnym wodobrzuszu norma nie powinna przekraczać 500-1000 ml czystej cieczy dziennie.
  • Minimalna zawartość tłuszczu. Spożywanie pokarmów z dużą ilością tłuszczu prowadzi do rozwoju zapalenia trzustki.
  • Odpowiednia ilość białka w diecie. To niedobór białka może prowadzić do obrzęku..

Zaleca się spożywanie niskotłuszczowych mięs i ryb, niskotłuszczowego twarogu i kefiru, owoców, warzyw, ziół, kasz pszennych, kompotów, galaretek. Lepiej gotować na parze lub piec w piekarniku.

Tłuste mięso i ryby, potrawy smażone, wędliny, sól, alkohol, herbata, kawa, przyprawy są zabronione.

Podczas leczenia wodobrzusza konieczne jest kontrolowanie dynamiki ciężaru. Rozpoczynając dietę bezsolną, codzienne ważenie odbywa się przez tydzień. Jeśli pacjent stracił więcej niż 2 kg, leki moczopędne nie są mu przepisywane. Jeśli utrata masy ciała jest mniejsza niż 2 kg, leczenie farmakologiczne rozpoczyna się w ciągu następnego tygodnia.

Diuretyki pomagają usunąć nadmiar płynu z organizmu i ułatwiają przenoszenie części płynu z jamy brzusznej do krwiobiegu. Objawy kliniczne wodobrzusza są znacznie zmniejszone. Główne leki stosowane w terapii to furosemid, mannitol i spironolakton. W warunkach ambulatoryjnych furosemid podaje się dożylnie nie więcej niż 20 mg raz na dwa dni. Usuwa płyn z łożyska naczyniowego przez nerki. Główną wadą furosemidu jest nadmierne wydalanie potasu z organizmu.

Mannitol jest stosowany w połączeniu z furosemidem, ponieważ ich działanie jest połączone. Mannitol usuwa płyn z przestrzeni międzykomórkowej do łożyska naczyniowego. Jest przepisywany dożylnie w dawce 200 mg. Nie zaleca się jednak stosowania go ambulatoryjnie..

Spironolakton jest również diuretykiem, ale może zapobiegać nadmiernemu wydalaniu potasu.

Ponadto przepisywane są leki wzmacniające ściany naczyń (witaminy, diosmina), leki wpływające na układ krwionośny (żelatyna, reopoliglucyna), albumina, antybiotyki.

Manipulacje chirurgiczne

Operacja wodobrzusza jest wskazana w przypadkach, gdy nagromadzenia płynu nie można wyeliminować za pomocą leczenia zachowawczego.

Terapeutyczna laparocenteza wodobrzusza (nakłucie przedniej ściany jamy brzusznej) jest w stanie usunąć duże ilości płynu - od 6 do 10 litrów na raz. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym ze wstępnym opróżnieniem pęcherza. Pacjent przyjmuje pozycję półsiedzącą lub leżącą. Nakłucie wykonuje się w linii środkowej brzucha między pępkiem a kością łonową. Nacięcie skóry wykonuje się skalpelem, przez który do jamy brzusznej wprowadza się specjalny instrument - trokar. Dzięki temu ciecz jest usuwana w wymaganej objętości. Po zabiegu ranę zszywa się. Laparocentezę z wodobrzuszem można wykonać tylko w warunkach szpitalnych, ponieważ konieczne jest przestrzeganie standardów antyseptycznych i opanowanie techniki operacji. Dla uproszczenia procedury dla tych pacjentów, którzy wymagają okresowej laparocentezy, wykonuje się ją przez stały port otrzewnowy.

Innym skutecznym zabiegiem chirurgicznym jest omentohepatofrenopeksja. Polega na zawinięciu sieci do wstępnie obrobionych obszarów powierzchni przepony i wątroby. Dzięki wystąpieniu kontaktu wątroby z siecią, możliwe staje się wchłanianie płynu puchlinowego przez sąsiednie tkanki. Dodatkowo zmniejsza się ciśnienie w układzie żylnym i przedostawanie się płynu do jamy brzusznej przez ściany naczyń.

WSKAZÓWKI - transjugular intrahepatatic portosystemic shunting - pozwala na dekompresję układu wrotnego i eliminację zespołu wodobrzusza. Zasadniczo TIPS wykonuje się przy wodobrzuszu opornym na leczenie, który nie reaguje na terapię lekową. W procedurze TIPS prowadnik wprowadza się do żyły szyjnej przed wejściem do żyły wątrobowej. Następnie przez prowadnicę wprowadza się specjalny cewnik do samej wątroby. Długą, zakrzywioną igłą wprowadza się stent do żyły wrotnej, tworząc kanał pomiędzy wrotnym a żyłami wątrobowymi. Krew kierowana jest do żyły wątrobowej przy obniżonym ciśnieniu, co prowadzi do eliminacji nadciśnienia wrotnego. Po wykonaniu TIPS u pacjentów z wodobrzuszem opornym na leczenie, zmniejszenie objętości płynu obserwuje się w 58% przypadków.

Pomimo faktu, że wodobrzusze i choroby, które go powodują, są dość poważne i trudne do leczenia, złożona terapia w odpowiednim czasie może znacznie zwiększyć szanse wyzdrowienia lub poprawić jakość życia nieuleczalnych pacjentów. Konieczne jest leczenie wodobrzusza tylko pod nadzorem lekarza, ponieważ złożoność choroby podstawowej rzadko umożliwia stosowanie metod domowych lub ludowych. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku wodobrzusza spowodowanego przez onkologię.

Laparocenteza w wodobrzuszu: wskazania, przeciwwskazania, technika i powikłania

Wodobrzusze (nagromadzenie płynu w jamie brzusznej) stwierdza się u 50% pacjentów we wczesnych stadiach raka i prawie u wszystkich pacjentów, u których proces nowotworowy jest na ostatnim etapie.

Klinika onkologiczna szpitala w Jusupowie jest wyposażona w najnowszy sprzęt diagnostyczny wiodących światowych producentów, za pomocą którego onkolodzy identyfikują wczesne stadia patologii onkologicznej. Chemioterapeuci, radiolodzy, onkolodzy leczą pacjentów z wodobrzuszem zgodnie z międzynarodowymi standardami opieki medycznej. Jednocześnie lekarze indywidualnie podchodzą do wyboru metody leczenia dla każdego pacjenta.

Jakie choroby się rozwija?

Wodobrzusze w onkologii występują w wyniku patologii dowolnego narządu w pobliżu wewnętrznej jamy brzusznej. Występuje proces wyrzucania wydzieliny cieczy do okolicy brzucha, jeśli guz wyrasta przez zewnętrzną ścianę narządu.

Powikłanie towarzyszy wymienionym chorobom:

  • Złośliwe formacje w macicy i jajnikach. Przy takiej patologii nagromadzenie płynu może pojawić się na wczesnym etapie, jeśli guz urósł już w kierunku otrzewnej. Płyn jest następnie wytwarzany przez tkanki zapalne wokół guza. Objętość płynu jest niewielka i jest częściowo wydalany z organizmu. Ale w terminalnym stadium guza nowotworowego, wraz z rozprzestrzenianiem się przerzutów, wodobrzusze stają się pełnoprawne..
  • Rak okrężnicy i odbytnicy. Główną przyczyną stagnacji płynów są przerzuty złośliwych komórek do układu limfatycznego. Przerzuty zatrzymują płyn w węzłach chłonnych, co prowadzi do ich rozszerzenia i pojawienia się procesu zapalnego. Limfa dostaje się do jamy brzusznej. W układzie krążenia zmniejsza się objętość krwi krążącej w naczyniach. Aby przywrócić normalny przepływ krwi, nerki wydalają mniej moczu z organizmu. W rezultacie nadmiar wody ponownie dostaje się do węzłów chłonnych, a stamtąd do jamy brzusznej. Ilość wilgoci w otrzewnej rośnie, cykl się zamyka. Sytuacja ta może się rozwinąć do momentu pojawienia się niewydolności nerek lub do czasu, gdy infekcja jamy brzusznej spowoduje zapalenie otrzewnej..
  • Guzy żołądka.
  • Nowotwory gruczołu mlekowego.
  • Złośliwy proces w wątrobie. Choroba rozwija się zarówno przy onkologicznym guzie wątroby, jak i przy rozpoznaniu marskości. W 70% przypadków raka wątroby ludzie mają obrzęk. Powikłanie rozwija się mniej więcej w taki sam sposób, jak w przypadku guzów jelit. Patologia wątroby nie pozwala na normalne funkcjonowanie narządu. W wyniku problemów z przepływem krwi przez wątrobę na zewnątrz ścian naczyń pojawia się wolny płyn. Jego nadmiar musi zostać wydalony przez węzły chłonne. Jednak stopniowo system zawodzi, a zastała limfa dostaje się do otrzewnej..

Wodobrzusze może również wystąpić u noworodków. Patologia występuje, gdy zdiagnozowana zostanie choroba hemolityczna. Niemowlęta poniżej pierwszego roku życia cierpią na patologię z rozpoznaniem niedożywienia, wrodzonego zespołu nerczycowego.

Niebezpieczeństwo obrzęku brzucha polega nie tylko na początku ciężkiego stadium onkologii, ale także na powikłaniu pracy płuc i serca. Wzrasta ciśnienie w jamie brzusznej, co prowadzi do niewydolności oddechowej i serca.

Wskazania i przeciwwskazania do wypompowywania wolnego płynu z jamy brzusznej

Opisywana operacja ma na celu złagodzenie stanu pacjenta z wodobrzuszem, jeśli istnieje podejrzenie masywnego krwawienia wewnętrznego lub ewentualnej perforacji przewodu pokarmowego spowodowanej perforacją owrzodzenia. Powstały płyn bada się pod kątem obecności krwi utajonej, wtrąceń żółci, kału.

W takich przypadkach nie wykonuje się laparocentezy:

  • historia zrostów brzusznych;
  • naruszenie krzepnięcia krwi (istnieje ryzyko krwawienia);
  • ciężkie wzdęcia;
  • prawdopodobieństwo uszkodzenia ściany pętli jelitowych;
  • rozwój dużego guza w otrzewnej;
  • procesy ropno-zapalne;
  • ciąża.

Przepuklina brzuszna przedniej ściany jamy brzusznej, która powstała po wcześniejszej operacji chirurgicznej, jest kolejnym bezpośrednim przeciwwskazaniem do opisanej operacji. Nie zaleca się nakłuwania i wypompowywania płynu, jeśli badanie palpacyjne jamy brzusznej ujawnia duży guz lub powiększony narząd.

Etiologia występowania

Jama brzuszna składa się z dwóch arkuszy. Pierwsza obejmuje wewnętrzną powierzchnię otrzewnej, a druga znajduje się wokół narządów jamy. Warstwy komórek wytwarzają płyn.

Płyn brzuszny jest prawidłowy. Pod warunkiem, że jest wytwarzany na tyle, aby otoczyć narządy otrzewnej i nie pozwolić im ocierać się o siebie. Płyn ten nazywany jest płynem surowiczym. Podczas normalnego funkcjonowania organizmu jest wchłaniany przez warstwę nabłonkową.

Kiedy mechanizm zostaje zakłócony, następuje zastój limfy, pogarsza się wchłanianie wilgoci, w jamie brzusznej gromadzi się płyn. Pojawia się wodobrzusze. Zatem głównym powodem rozwoju jest niewydolność mechanizmu równowagi wodno-solnej w organizmie..

Mechanizm rozwoju może się różnić w zależności od patologii. Na przykład, gdy wątroba jest uszkodzona przez marskość wątroby, narząd produkuje mało białka. Spadek jego poziomu prowadzi do rozcieńczenia osocza. W rezultacie płyn przez ściany naczyń dostaje się do wolnej jamy, wywołując wodobrzusze. Ponadto na chorej wątrobie tworzy się blizna, która naciska na naczynia i wyciska z nich osocze..

Niebezpieczeństwo puchnięcia w pojawieniu się błędnego koła, ponieważ mechanizmy układów organizmu jeden po drugim zawodzą.

Kiedy żyły są ściśnięte, płyn z nich dostaje się do przepływu limfy. System zawodzi, ciśnienie w węzłach rośnie, płyn dostaje się do jamy otrzewnej. W rezultacie krew krąży mniej, ciśnienie spada.

Organizm ludzki rozpoczyna proces kompensacji i zaczyna intensywnie produkować hormony. Wzrost poziomu hormonów wywołuje wzrost ciśnienia w tętnicach. Nadmiar wilgoci z naczyń ponownie dostaje się do brzucha. Krąg jest zamknięty, a wodobrzusze stają się skomplikowane..

W 90% przypadków wzrost wilgoci w jamie jest wywoływany przez trzy czynniki:

  • uszkodzenie wątroby przez marskość wątroby;
  • guz rakowy;
  • zaburzenia serca.

W procesie onkologicznym, oprócz głównych czynników wodobrzusza, dodaje się stan zapalny, który wywołuje guz dotkniętego narządu. W tym drugim przypadku błona narządu zaczyna wytwarzać większą objętość płynu, niż może wchłonąć. Złośliwy wzrost wywiera również nacisk na węzły chłonne, zapobiegając przepływowi limfy. Następuje stagnacja, ciecz pędzi w wolną przestrzeń.


Zewnętrzna manifestacja wodobrzusza

Gdy powikłaniu towarzyszy niewydolność serca, dochodzi do naruszenia przepływu krwi w sercu i wątrobie. Nadmiar osocza dostaje się do otrzewnej. Warstwa nabłonka nie może wchłonąć dodatkowej wilgoci. W rezultacie rozwija się obrzęk brzucha..

W guzach nowotworowych wodobrzusze są wywoływane przez następujące czynniki:

  • Uszkodzenie naczyń krwionośnych przez komórki rakowe, co prowadzi do ich zatykania i przedostania się limfy do jamy.
  • Przerzedzenie naczyń krwionośnych układu krążenia i limfatycznego w pobliżu przerzutów.
  • Zmniejszony poziom białka we krwi spowodowany zaburzeniami czynności wątroby.

Istnieją przyczyny niezwiązane z onkologią:

  • Zakrzepica żył wątroby i żyły wrotnej - prowadzi do wzrostu ciśnienia w naczyniu i zaburza krążenie krwi.
  • Przewlekłą chorobę nerek.
  • Brak składników odżywczych podczas postu.
  • Zaburzenia tarczycy (niewystarczająca produkcja hormonów).
  • Stany patologiczne, które wywołują przekrwienie limfy z powodu zablokowania naczyń limfatycznych.
  • Zapalenie brzucha, które jest niezakaźne (na przykład pojawienie się ziarniniaków).

Wodobrzusze jest spowodowane wieloma chorobami przewlekłymi. Na przykład:

  • Gruźlica brzucha.
  • Różne choroby przewodu pokarmowego (zapalenie trzustki, sarkoidoza).
  • Proces zapalny w błonach surowiczych spowodowany odrębnymi niezależnymi chorobami (reumatyzm, mocznica, łagodne formacje jajników).

Czynniki wywołujące rozwój obrzęku u niemowląt obejmują:

  • Choroby wrodzone z konfliktem czynnika Rh między dzieckiem a matką, brak zgodności grup krwi. Rokowanie jest złe - śmierć zaraz po urodzeniu dziecka.
  • Utrata krwi przez płód w macicy, co prowadzi do wrodzonego obrzęku tkanek.
  • Wrodzone patologie wątroby i pęcherzyka żółciowego, które prowadzą do zaburzeń funkcjonowania narządów.
  • Brak białka w jedzeniu dziecka.
  • Izolacja dużych ilości białka z osocza krwi.

Dodatkowo można zauważyć szereg przyczyn, które nie wywołują wodobrzusza, ale zwiększają ryzyko jego rozwoju jako powikłania towarzyszącego. Obejmują one:

  • Przewlekły alkoholizm - nawet jeśli pacjent wypija niewielką ilość piwa dziennie.
  • Obecność zapalenia wątroby dowolnego rodzaju.
  • Wstrzyknięcie narkotyków.
  • Nieprawidłowo przeprowadzona transfuzja krwi.
  • Otyłość na każdym etapie.
  • Pacjent ma cukrzycę typu 2.
  • Wysoki poziom cholesterolu we krwi.

Ilu żyje z wodobrzuszem?

Długość życia zależy od wielu czynników. Wśród nich można wyróżnić czynniki przyczynowe, towarzyszące dolegliwości, terminowość rozpoczętego leczenia. Stan psychosomatyczny odgrywa ważną rolę. Niebezpieczeństwo nie polega na samym wodobrzuszu, ale na komplikacjach, do których prowadzi. Wśród niebezpiecznych konsekwencji obrzęku są bakteryjne zapalenie otrzewnej, niewydolność oddechowa, przepuklina pępkowa..

WAŻNY! Lekarz będzie mógł odpowiedzieć na pytanie, jak długo żyją pacjenci z wodobrzuszem po pełnym badaniu..

Kilka czynników może wskazywać, jak długo może żyć osoba z puchliną:

  • funkcja nerki;
  • funkcjonalna aktywność wątroby;
  • aktywność serca;
  • skuteczność przepisanej terapii.

W przypadku raka jajnika 4. stopnia wodobrzusze jest przyczyną śmierci w pięćdziesięciu procentach przypadków. W 70% przypadków wodobrzusza rozwija się obrzęk. Oczekiwana długość życia w dużej mierze zależy od ciężkości choroby podstawowej. W przypadku wyrównanej marskości wątroby rokowanie jest korzystne. Na czwartym etapie choroby zachodzą nieodwracalne procesy. Bez przeszczepu wątroby tylko około dwudziestu procent pacjentów może przeżyć do pięciu lat. Tylko przeszczep narządu może zapobiec śmierci.

Wodobrzusze może być również spowodowane niewydolnością nerek. Bez hemodializy śmierć może nastąpić w ciągu kilku tygodni. W niewydolności serca stopnia 3. i 4. trzydziestu pacjentów z tym rozpoznaniem umiera w ciągu dwóch lat.

Specjaliści identyfikują kategorię osób zagrożonych największym negatywnym wpływem patologii. Obejmują one:

  • ludzie po sześćdziesięciu latach;
  • pacjenci z niedociśnieniem;
  • pacjenci z cukrzycą;
  • osoby z guzami wątroby;
  • pacjenci z bakteryjnym zapaleniem otrzewnej.

Niebezpieczeństwo wodobrzusza polega również na tym, że będąc objawem, konsekwencją choroby podstawowej, to z kolei pogarsza jej przebieg.


Aby żyć dłużej, pacjenci muszą przestrzegać odpowiedniego odżywiania

Jak to się objawia?

Objawy zależą od narządu, w którym rośnie złośliwy guz. Powikłanie pojawia się w ciągu kilku miesięcy i towarzyszą mu objawy:

  • Wyraźnym objawem wodobrzusza jest wzrost brzucha. Objaw objawia się stopniowo wraz ze wzrostem płynu w jamie. Pacjent odczuwa pełnię i ciężkość w jamie brzusznej, pojawia się ból, pojawia się odbijanie.
  • U pacjentów z obrzękiem nogi są opuchnięte. We wczesnych stadiach, w pozycji na plecach, obrzęk znika, w przyszłości pacjentowi stale towarzyszy. Opuchlizna całkowicie zakrywa nogę, a nawet rozprzestrzenia się na genitalia.
  • Płyn w jamie brzusznej naciska na narządy wewnętrzne otrzewnej, przez co osoba odczuwa zadyszkę.

Podczas badania lekarz wyczuwa brzuch, diagnozuje jego powiększenie, wysunięcie pępka.

Jeśli wodobrzusze towarzyszy rakowi jajnika, kobiety mogą czasami pomylić go z ciążą, ponieważ ustaje miesiączka z guzem układu rozrodczego.

Objawy wodobrzusza są drugorzędne. Główną chorobą jest nadal nowotwór onkologiczny. Dropsy komplikuje przebieg pierwotnej patologii.

Etapy rozwoju

Wodobrzusze objawia się w trzech etapach:

  • Etap przejściowy - w otrzewnej gromadzi się niewielka ilość płynu, któremu towarzyszy proces wzdęcia. Ustal, czy w jamie brzusznej występuje patologiczny proces, jest to możliwe tylko na USG.
  • Umiarkowany etap - objętość płynu sięga 5 litrów, objawy są bardziej wyraźne.
  • Faza stresowa - w jamie brzusznej gromadzi się ponad 20 litrów nadmiaru płynu, praca serca i płuc jest skomplikowana.

Technika prowadzenia laparocentezy


Po nakłuciu ściany brzucha z powodu wodobrzusza pacjent siedzi. Technika wykonywania laparocentezy jest następująca:

  1. Miejsce przyszłego nakłucia smaruje się środkiem antyseptycznym, wykonuje się nacięcie na brzuchu w odległości 1-2 cm poniżej pępka.
  2. Infiltracja tkanki warstwa po warstwie jest wykonywana w pobliżu nakłucia za pomocą lidokainy 2% i nowokainy 1%.
  3. Wykonuje się znieczulenie, następnie skalpelem rozcina się skórę, tkankę podskórną i mięśnie brzucha. W takim przypadku nakłucie powinno dotyczyć tylko górnych warstw skóry. Aby zapobiec urazowi jelita przez cewnik, stosuje się ultradźwięki lub specjalne dysze, aby stworzyć bezpieczny kanał wolny od pętli jelitowych.
  4. Za pomocą trokara ostateczne nakłucie wykonuje się ruchami obrotowymi. Wewnątrz instrumentu znajduje się przestrzeń, do której wprowadza się rurkę PVC w celu wykonania nakłucia.
  5. Kiedy wypłynie strumień cieczy, rurkę popycha się o kolejne 2-3 cm, co zapobiega jej przemieszczaniu się w kierunku tkanek miękkich podczas długotrwałego pompowania zawartości.
  6. Za pomocą rurki wykonuje się nakłucie, a następnie usuwa się wysięk. Podczas laparocentezy jednorazowo usuwa się do 10 litrów płynu puchlinowego.
  7. Aby zapobiec spadkowi ciśnienia w jamie brzusznej, brzuch pacjenta jest stale ciągnięty ręcznikiem.

To ciekawe: Właściwe odżywianie przy wodobrzuszu brzusznym, przykład menu na tydzień

Po zakończeniu laparocentezy ranę zamyka się ciasnym bandażem. Pacjent kładzie się na prawym boku, musi spędzić trochę czasu w tej pozycji. Brzuch przykrywa się bandażem, aby utrzymać normalne ciśnienie w jamie brzusznej.

Ustalenie diagnozy

Dropsy sugeruje raka.

Oprócz badania powiększonego brzucha stosuje się dodatkowe metody diagnostyczne:

  • Badanie ultrasonograficzne - za pomocą ultradźwięków można wykryć płyn na wczesnym etapie patologii i określić zmiany w narządach wewnętrznych.
  • RTG.
  • Tomografia.
  • Nakłucie ściany otrzewnej - inaczej zwane laparocentezą. Zabieg ma na celu wypompowanie płynu z jamy brzusznej i jego dalsze badanie. Komórka z zajętego materiału jest badana pod mikroskopem w celu określenia obecności zapalenia, oceny mikroflory w jamie brzusznej.

Wskazania

Jako diagnozę zalecana jest manipulacja, jeśli konieczne jest zbadanie wydrążonego narządu otrzewnej pod kątem perforacji ścian. Ten stan często występuje na tle wrzodu żołądka, uchyłka jelita cienkiego lub wrzodu dwunastnicy.

Ponadto wskazaniami do paracentezy są urazy jamy brzusznej typu zamkniętego, szczególnie u pacjenta nieprzytomnego, urazy brzucha i mostka, w celu wykluczenia procesów patologicznych wpływających na tkankę mięśniową przepony..

Procedura jest również wykonywana, gdy konieczne jest zidentyfikowanie prawdziwej przyczyny krwawienia i określenie dotkniętego narządu. Laparocentezę można wykonać, gdy torbiel pęknie lub zostanie uszkodzona.

W tym temacie

Badanie krwi na raka trzustki

  • Redakcja Oncology.ru
  • 16 października 2020 r.

Leczenie patologiczne

W teorii leczenie wodobrzusza przede wszystkim powinno mieć na celu wyeliminowanie pierwotnej przyczyny - wzrostu komórek nowotworowych. Jeśli możliwe jest wstrzymanie tego procesu, możemy mieć nadzieję na przywrócenie mechanizmu usuwania nadmiaru płynu w normalny sposób..

Ale praktyczne zastosowanie chemioterapii pomaga tylko w przypadku guzów jelit. Jeśli komórki rakowe rozprzestrzeniły się do wątroby, żołądka, macicy lub jajnika, leczenie jest nieskuteczne.

Dlatego szczególną uwagę zwraca się na kontrolowanie objętości płynu i jego terminowe usuwanie z organizmu. Pomaga w tym dieta o niskiej zawartości soli. Osoba jest ograniczona w stosowaniu przypraw, tłustych potraw, a także tych przygotowywanych przez smażenie.

Odżywianie polega na włączeniu do diety dużej ilości pokarmów bogatych w potas i białka. W przypadku wodobrzusza zaleca się spożywanie:

  • chude mięso, ryby w gulaszu i obróbce gotowanej;
  • fermentowane produkty mleczne;
  • kompoty z suszonych owoców;
  • płatki owsiane na wodzie.

Dodatkowo stosowane są inne metody leczenia.

Leki moczopędne

Leki, które pomagają usunąć nadmiar płynu, nazywane są diuretykami. Lekarze przepisują je ostrożnie. Wycofanie płynnej wydzieliny w raku zwiększa toksyczne działanie na organizm elementów niszczących komórki złośliwe. Dlatego przyjmowanie leków moczopędnych jest dopuszczalne, jeśli utrata masy ciała pacjenta nie przekracza 500 gramów dziennie..

Na początkowym etapie leczenia pacjentowi przepisuje się minimalną dawkę leków moczopędnych, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Są uważane za skuteczne:

  • Furosemid (Lasix) - charakteryzuje się środkiem usuwającym potas z organizmu. Aby zapobiec atakom zaburzeń rytmu serca, dodatkowo przepisuje się preparaty zawierające potas.
  • Veroshpiron - działanie leku oparte jest na hormonach zawartych w składzie. Dzięki temu możliwe jest zachowanie potasu we krwi chorego na raka. Kapsułka działa kilka dni po starcie.
  • Diacarb - lekarstwo jest przepisywane, jeśli istnieje wysokie ryzyko wystąpienia obrzęku mózgu. Rzadziej używany do usuwania nadmiaru płynu.

Podczas przyjęcia ważną częścią terapii jest kontrola dziennej objętości wydalanego moczu - diureza. Jeśli jest niewystarczający, leki zastępowane są silniejszymi: Triampur, Dichlothiazide.

Oprócz diuretyków pacjent otrzymuje leki o innym charakterze:

  • Środki wzmacniające ściany naczyniowe (witaminy C, P).
  • Leki zapobiegające wydostawaniu się płynu z naczyń.
  • Leki białkowe poprawiające czynność wątroby (koncentrat w osoczu lub rozpuszczona albumina).
  • Antybiotyki (jeśli infekcja bakteryjna dołączyła do wodobrzusza).

Interwencja operacyjna

Mówimy o laparocentezy. Zabieg polega na nakłuciu przedniej ściany jamy brzusznej w znieczuleniu miejscowym. Do nakłucia wprowadza się rurkę, za pomocą której nadmiar płynu jest wypompowywany z jamy otrzewnej. Za wskazanie uważa się napięty stan wodobrzusza, gdy objętość płynu przekracza 20 litrów..

W jednym zabiegu można wypompować 10 litrów płynu. Jednak częstość manipulacji pociąga za sobą zwiększone ryzyko infekcji jamy brzusznej, co może prowadzić do rozwoju zapalenia otrzewnej. W jamie brzusznej pacjenta mogą pojawić się zrosty, które również stają się powikłaniem laparocentezy.

Dlatego stosuje się drenaż. Rurkę pozostawia się w jamie brzusznej pacjenta i na chwilę blokuje. Po kilku dniach pompowanie powtarza się. Takie podejście pozwala monitorować stan pacjenta..

Nie stosuje się nakłucia brzucha, jeśli:

  • pacjent ma zrosty w otrzewnej;
  • występują silne wzdęcia;
  • pacjent wraca do zdrowia po usunięciu przepukliny.

Rzadziej w przypadku obrzęku stosuje się dodatkowe chirurgiczne metody leczenia:

  • Wprowadzenie przetoki - celem zabiegu jest sztuczne zwiększenie krążenia krwi. Otrzewna jest połączona z żyłami za pomocą rurki. Uczestniczą w tym górne naczynia drążone i szyjne. Ciśnienie membrany otwiera zawór rurki. W takim przypadku podczas oddychania pacjenta do naczyń żylnych dostaje się nadmiar wydzieliny płynu. W ten sposób płyn z brzucha stale dostaje się do krwiobiegu i jest wydalany z organizmu. Metodę stosuje się, gdy wodobrzusze są ogniotrwałe, a po nakłuciu płyn szybko się ponownie gromadzi..
  • Metoda deperytonizacji - w celu usunięcia płynu dodatkowymi drogami wykonuje się zabieg wycięcia niektórych okolic jamy brzusznej.
  • Omentohepatofrenopeksja - metoda stosowana w przypadku, gdy niemożliwe jest wykonanie nakłucia z powodu sieci, która rośnie razem z przednią ścianą brzucha. W takim przypadku uszczelnienie olejowe jest wycinane i przyszywane do membrany..

Medycyna tradycyjna

Eksperci w dziedzinie tradycyjnych terapii uważają, że nalewki ziołowe mogą zmniejszyć ilość płynu w jamie brzusznej i zatrzymać wodobrzusze. Lekarze przyjmują takie rady negatywnie, ponieważ pacjenci często przestają przestrzegać głównych taktyk leczenia. Środki ludowe nie będą w stanie zatrzymać procesu raka. Ale mogą przyczynić się do usunięcia wilgoci z organizmu..

Tradycyjni uzdrowiciele zalecają picie wywarów z korzenia tataraku błotnego, mleczu, szabli błotnej. Ponadto lekarze dostrzegają pozytywny wpływ picia herbatek moczopędnych z ostropestem plamistym, pączkami brzozy, tymiankiem, szałwią, miętą, dziurawcem zwyczajnym, matecznikiem..

Okres pooperacyjny

Nakłucie jamy brzusznej wodobrzuszem jest zabiegiem mało urazowym, który nie wymaga znieczulenia ogólnego, dlatego nie jest wymagana długotrwała rehabilitacja. Szwy są usuwane po 7-10 dniach, chociaż obserwuje się leżenie w łóżku i inne ograniczenia, aż do ustąpienia objawów wodobrzusza.

Aby zapobiec ponownemu gromadzeniu się wysięku po laparocentezie, pacjentkę przechodzi na dietę bezsolną z ograniczeniem spożycia płynów do 1 litra dziennie. Dieta powinna zawierać białka zwierzęce, w tym białe mięso, jaja i produkty mleczne. Tłuste, pikantne, pikle i słodycze należy wyrzucić.

Zabrania się aktywności fizycznej po laparocentezy, zwłaszcza powodującej napięcie w przedniej ścianie jamy brzusznej.

Jeśli cewnik jest założony na długi czas, pacjentka zmienia pozycję co 2 godziny, aby poprawić odpływ zawartości.

Interesujące: wodobrzusze brzuszne: przyczyny, rodzaje, objawy i leczenie

Prognoza

Rokowanie dla osób, u których zdiagnozowano wodobrzusze brzuszne, jest niekorzystne nawet przy braku guza nowotworowego.

Przy prognozowaniu przeżycia bierze się pod uwagę szereg czynników:

  1. Kiedy postawiono diagnozę i rozpoczęto leczenie - we wczesnych etapach wykrywania powikłań można liczyć na sukces. Ważnym warunkiem jest skuteczna terapia pierwotnej patologii.
  2. Etap patologii - etap przejściowy dobrze reaguje na leczenie farmakologiczne. W przypadku wykrycia wodobrzusza w fazie stresu u pacjenta nasilają się objawy niewydolności pracy serca i płuc, co znacznie zmniejsza prawdopodobieństwo pomyślnego wyniku.
  3. Rokowanie choroby pierwotnej - ten czynnik pozostaje najważniejszy w leczeniu wodobrzusza. Nawet jeśli terapia jest skuteczna, pacjent może umrzeć z powodu niewydolności głównych narządów. Na przykład, jeśli zdiagnozuje się wodobrzusze towarzyszące marskości wątroby, wskaźnik przeżycia pacjentów w ciągu pięciu lat od momentu diagnozy wynosi nie więcej niż 20%. W przypadku naruszeń w pracy serca - nie więcej niż 10%

Ponad połowa zarejestrowanych chorych na raka żyje nie dłużej niż trzy lata od rozpoznania. Druga połowa pacjentów pozostaje przy życiu, ale ich jakość życia jest znacznie obniżona, co prowadzi do ograniczenia aktywności społecznej i domowej.

Jeśli puchlina występuje jako towarzysząca patologii onkologicznej, rokowanie przeżycia jest skomplikowane ze względu na stadium raka, stopień patologii.

Jeśli wodobrzusze zostanie wykryte we wczesnych stadiach, terapia przeciwnowotworowa jest skuteczna.

Gdy proces ten jest zaniedbywany, nie ma dokładnych statystyk dotyczących przeżycia pacjentów z rakiem w połączeniu z wodobrzuszem. W tej sytuacji trudno jest określić przyczynę pogorszenia się stanu pacjenta. Może to być spowodowane zarówno pierwotną chorobą, jak i procesem wtórnym..

Przeciwwskazania

Jeśli pacjent ma masywne obrażenia, głównym zadaniem zabiegu jest uratowanie mu życia. W takich sytuacjach nie ma bezwzględnych ograniczeń dotyczących interwencji chirurgicznej..

Jednak eksperci identyfikują kilka względnych warunków, w których procedura nie może być wykonana. Do najczęstszych należą:

  • zwiększone tworzenie się gazu;
  • okres rodzenia dziecka;
  • naruszenie krzepnięcia krwi;
  • rozwój procesów klejenia;
  • zapalenie przedniej ściany otrzewnej;
  • przepuklina.

Jeśli zauważy się co najmniej jedną z powyższych patologii, operację odracza się do całkowitego wyeliminowania, ponieważ w tym przypadku ryzyko uszkodzenia narządów miednicy wzrasta kilkakrotnie. Na tym tle niektóre powikłania mogą zacząć się rozwijać w okresie pooperacyjnym..

Komplikacje

Oprócz ciężkiego przebiegu podstawowej patologii wodobrzusze prowadzi do dodatkowych komplikacji. Pomiędzy nimi:

  • Zapalenie otrzewnej - występuje, gdy infekcja bakteryjna dostanie się do jamy brzusznej. Proces natychmiast przechodzi w ostry stan zapalny..
  • Niedrożność jelit.
  • Tworzenie przepuklin w pachwinie, pępku.
  • Brak pracy serca i płuc.
  • Krwawienie w jelitach.

Procesy rozpoczynają się nagle i powodują komplikacje w leczeniu głównych patologii.

Ocena otrzymanego materiału

Po laparocentezy zawartość jamy brzusznej jest badana w celu określenia środków do przyszłego leczenia. Jeśli zostaną znalezione zanieczyszczenia krwi i moczu, kał lub płynny żółty lub szaro-zielony, wykonywana jest operacja awaryjna. Taka treść wskazuje na krwawienie w obrębie jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej lub perforację ścian narządów trawiennych..

Na dokładność rozpoznania w wodobrzuszu wpływa ilość wydalanego płynu. Minimalna wymagana objętość to 300-500 ml. Jeśli laparocenteza daje niejednoznaczne wyniki, a pacjent ma ostrą patologię chirurgiczną, wykonuje się diagnostyczną laparoskopię lub laparotomię.

Środki zapobiegawcze

Aby wykluczyć gromadzenie się płynnych wydzielin, musisz poświęcić czas na zapobieganie pierwotnym chorobom, które mogą powodować obrzęk. Lista obejmuje nowotwory narządów układu rozrodczego, a także marskość wątroby, choroby przewodu pokarmowego, narządy układu sercowo-naczyniowego.

Normalny metabolizm w organizmie jest możliwy, jeśli narządy działają normalnie. Ma za zadanie monitorować stan wątroby, trzustki, śledziony, nerek, które odpowiadają za usuwanie toksycznych substancji.

Środki zapobiegawcze obejmują:

  • Coroczna fluorografia.
  • Regularne badania ginekologiczne dla kobiet.
  • Okresowe badanie kliniczne.
  • Przestrzeganie zasad zdrowego stylu życia.
  • Spożywanie zbilansowanej diety.

Oczekiwana długość życia z wodobrzuszem w marskości wątroby

Lekarz-hepatolog

Specjalizacje pokrewne: gastroenterolog, terapeuta.

Adres: Sankt Petersburg, Akademik Lebedev ul., 4/2.

Wodobrzusze w marskości wątroby to nagromadzenie dużej ilości wolnego płynu w otrzewnej. Patologia rozwija się z powodu upośledzenia krążenia w gruczole pokarmowym (wątrobie) i wzrostu ciśnienia w naczyniach żylnych. Według statystyk wodobrzusze rozpoznaje się u około 50% pacjentów z marskością wątroby i nadciśnieniem wrotnym..

Jak długo ludzie żyją z wodobrzuszem w marskości wątroby? Niewielu rozumie, że sama patologia jest niezwykle rzadko śmiertelna. Aby sporządzić wiarygodne prognozy dotyczące przeżycia, musisz mieć wyczerpujące informacje o tempie progresji choroby podstawowej. Ponadto należy wziąć pod uwagę wiek pacjenta, skuteczność terapii lekowej, obecność współistniejących patologii itp..

Co to jest wodobrzusze?

Opuchlizna brzuszna lub wodobrzusze to choroba, w której wysięk (płyn) zaczyna gromadzić się w jamie brzusznej. Proces jego rozwoju jest dość złożony iw większości przypadków wiąże się ze wzrostem ciśnienia w układzie żylnym wrotnym. Stagnacja procesów w naczyniach wątrobowych prowadzi do wysięku płynu międzykomórkowego z krążenia ogólnoustrojowego do tkanek miękkich i jam wewnętrznych.

Obrzęk brzucha - objaw wskazujący na przejście marskości wątroby do końcowego etapu rozwoju.

Czy wodobrzusze można wyleczyć? Od razu warto zastrzec, że wyleczenie wodobrzusza jest prawie niemożliwe. Jest konsekwencją dysfunkcji wątroby, w której zachodzą nieodwracalne procesy. Wraz z postępem choroby podstawowej rozmiar brzucha znacznie się zwiększa, co wskazuje na nagromadzenie dużej ilości wysięku w otrzewnej. Następujące czynniki przyczyniają się do rozwoju patologii:

  1. zmniejszone napięcie naczyniowe w żyłach wątrobowych;
  2. stagnacja krwi w gruczole pokarmowym;
  3. zmniejszenie stężenia albuminy we krwi;
  4. zastąpienie aldosteronu (hormon mineralokortykosteroidowy) jonami sodu;
  5. spadek ciśnienia onkotycznego w krążeniu ogólnoustrojowym.

Ostry spadek ilości albuminy (frakcji białek) we krwi, który utrzymuje normalne (onkotyczne) ciśnienie, prowadzi do gromadzenia się wysięku w otrzewnej. Z powodu upośledzonej czynności wątroby stężenie substancji białkowych w krążeniu ogólnoustrojowym jest znacznie zmniejszone, w wyniku czego płynna część krwi zaczyna przenikać przez ściany naczyń włosowatych do jam wewnętrznych i tkanek.

Prawdopodobieństwo wystąpienia wodobrzusza

Krople z marskością wątroby występują u około 50% pacjentów kilka lat po rozpoznaniu. Prognozy choroby nie można nazwać pocieszającym, ponieważ jej pojawienie się wiąże się z poważnymi zaburzeniami w funkcjonowaniu gruczołu pokarmowego, które praktycznie nie podlegają leczeniu. Ryzyko obrzęku brzucha jest mnożone przez:

  • hipodynamia;
  • patologia serca;
  • niewydolność nerek;
  • nieskuteczność terapii;
  • późna diagnoza choroby;
  • nadciśnienie wrotne;
  • nieprzestrzeganie diety.

Rozpoznanie wodobrzusza w początkowych stadiach rozwoju jest bardzo trudne, ponieważ pierwsze objawy choroby pojawiają się, gdy w jamie brzusznej gromadzi się około 500-600 ml wysięku.

Uczucie wzdęcia, wzdęcia, napady nudności, powiększenie brzucha i problemy z trawieniem to główne objawy choroby. Wraz ze wzrostem objętości wysięku w otrzewnej pępek wystaje. Wzrost ciśnienia w jamie brzusznej prowadzi do rozwoju przepukliny pierścienia pępowinowego.

Ilu żyje z obrzękiem brzucha?

Proces gromadzenia się wysięku w jamie brzusznej wpływa na długość życia, ale nadal nie jest czynnikiem determinującym. Wiele zależy od terminowości i skuteczności terapii, a także przestrzegania zaleceń lekarza. Aby prawidłowo rokować, należy wziąć pod uwagę kilka ważnych kryteriów - wiek, tempo postępu marskości, rozwój patologii ubocznych, przestrzeganie diety.

Postać marskości wątroby

Marskość wątroby i wodobrzusze to dwa podstawowe czynniki wpływające na oczekiwaną długość życia pacjenta. Rokowanie zależy od stopnia zaawansowania marskości i odpowiednio skuteczności leczenia. Dzięki wyrównanej postaci choroby można zminimalizować negatywne konsekwencje obrzęku brzucha i utrzymać funkcjonalną aktywność gruczołu pokarmowego. Oznacza to, że stosując dietę bezsolną i zalecenia lekarza prowadzącego, chory może liczyć na dobre rokowanie.

W przypadku subkompensowanej marskości wątroby objętość wysięku w jamie brzusznej może wzrosnąć do 7 lub więcej litrów. Nieterminowe pompowanie wysięku prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego, a tym samym do prawdopodobieństwa krwawienia wewnętrznego. Z reguły to objawy krwotoczne powodują śmierć pacjentów..

Zdekompensowana marskość wątroby z wodobrzuszem znacznie skraca oczekiwaną długość życia pacjenta. Przy tej postaci patologii w gruczole pokarmowym zachodzą nieodwracalne procesy, dlatego bez przeszczepu narządu około 80% pacjentów nie żyje nawet 5 lat. Transplantacja wątroby to najskuteczniejsza metoda pozbycia się następstw obrzęku brzucha. Po udanej operacji pacjenci mogą żyć kilkanaście lat.

Grupy ryzyka

U wielu pacjentów z marskością wątroby rozpoznaje się tzw. Wodobrzusze oporne na leczenie. Choroba charakteryzuje się brakiem dodatniej diurezy u pacjentów. Jednocześnie stosowanie diuretyków i diety bezsolnej nie wpływa na ilość wydzielanego moczu w organizmie. U takich pacjentów śmiertelność w ciągu 2-3 lat przekracza 65%..

Istnieją grupy ryzyka, dla których następstwa zespołu obrzękowo-wodobrzusza są najmniej niekorzystne:

  • starsi ludzie;
  • osoby cierpiące na niedociśnienie tętnicze;
  • pacjenci, u których zdiagnozowano onkologię;
  • pacjenci z cukrzycą.

Ile osób może żyć z wodobrzuszem? Obecnie hepatolodzy nauczyli się kompensować stan pacjentów dobrze dobranymi lekami i dietą. Należy jednak pamiętać, że istnieją formy choroby (oporne, masywne wodobrzusze), które nie reagują dobrze na terapię. W takim przypadku przedłużenie życia o co najmniej kilka lat jest prawie niemożliwe..

Równoległe komplikacje

W przypadku wodobrzusza największym zagrożeniem nie jest sam wysięk, który gromadzi się w jamie brzusznej, ale konsekwencje patologii. Płyn międzykomórkowy jest odpowiednią pożywką dla czynników chorobotwórczych. Jeśli nie pozbędziesz się płynu puchlinowego na czas, doprowadzi to do rozwoju bakteryjnego zapalenia otrzewnej..

Bakteryjne zapalenie otrzewnej jest poważną chorobą, w przebiegu której śmiertelność sięga 62-77%.

Ważne jest, aby zrozumieć, że gromadzeniu się płynów w otrzewnej towarzyszy wzrost ciśnienia w jamie brzusznej. W związku z tym zwiększa się ryzyko zmiażdżenia jelit, a co za tym idzie krwawienia wewnętrznego. Późne udzielenie pomocy medycznej często kończy się śmiercią.

średnia długość życia

Jak długo żyją osoby z obrzękiem brzucha? Średnią długość życia pacjenta można określić tylko na podstawie wyników biochemicznego badania krwi i instrumentalnego badania wątroby. Zdaniem ekspertów wiele zależy od samego pacjenta, który musi ściśle przestrzegać reżimu picia i diety..

W zależności od postaci marskości wątroby i obecności współistniejących powikłań określa się następującą oczekiwaną długość życia:

  • wyrównana marskość wątroby z początkowym wodobrzuszem (nie więcej niż 1,5 litra płynu) - ponad 10 lat;
  • subkompensowana marskość wątroby z umiarkowanym wodobrzuszem (nie więcej niż 4,5 litra) - nie więcej niż 5-6 lat;
  • zdekompensowana marskość wątroby z masywnym wodobrzuszem (ponad 5 litrów) - nie więcej niż 1 rok.

Ważne jest, aby zrozumieć, że nie można określić średniej długości życia na podstawie ilości płynu zgromadzonego w otrzewnej. Rokowanie zależy od wielu czynników - stopnia rozwoju marskości wątroby, wieku pacjenta, skuteczności leczenia, przestrzegania zaleceń specjalisty itp..

Zasady leczenia

Czy można wyleczyć marskość wątroby z wodobrzuszem? Niestety, obecnie nie wynaleziono żadnych leków, które mogłyby przywrócić funkcjonalną aktywność wątroby. Wraz z rozwojem procesów marskości komórki wątroby (hepatocyty) umierają i są zastępowane przez tkankę łączną, która nie spełnia pożądanych funkcji. Dlatego w organizmie zachodzą nieodwracalne procesy, które pociągają za sobą rozwój patologii bocznych - nadciśnienia wrotnego, encefalopatii wątrobowej, obrzęku brzucha itp..

Leczenie marskości wątroby z wodobrzuszem polega na stosowaniu leków, a także przestrzeganiu diety i reżimu picia. Gdy w otrzewnej gromadzi się duża ilość wysięku, wykonuje się laparocentezę - nakłucie ściany jamy brzusznej, a następnie wypompowanie płynu z organizmu. Terminowa interwencja chirurgiczna zapobiega krwawieniu wewnętrznemu, zmiażdżeniu jelita i rozwojowi bakteryjnego zapalenia otrzewnej.

Farmakoterapia

Przed leczeniem pacjenta specjalista przeprowadza diagnostykę czynnościową wątroby. Po określeniu stadium i rodzaju choroby przepisuje się odpowiedni schemat leczenia. Marskość wątroby i obrzęk brzucha można leczyć następującymi lekami:

  • hepatoprotektory (Allahol, Karsil) - leki żółciopędne, które normalizują ruchliwość jelit i przywracają proces trawienia;
  • niezbędne fosfolipidy („Phosphogliv”, „Essentiale”) - stymulują wzrost nowych hepatocytów, likwidują objawy zatrucia i przywracają metabolizm białek w wątrobie;
  • diuretyki („Diacarb”, „Aldactone”) - przyspieszają proces wydalania soli wraz z moczem, zapobiegają rozwojowi obrzęków brzusznych;
  • preparaty aminokwasowe („Metionina”, „Ornityna”) - łagodzą objawy marskości wątroby, przywracają metabolizm węglowodanów i lipidów w gruczole pokarmowym.

Preparaty na bazie albuminy to najskuteczniejsze leki na marskość wątroby z wodobrzuszem. Zawierają frakcje białkowe, które zwiększają ciśnienie onkotyczne we krwi. Zwiększenie gęstości płynu międzykomórkowego może zmniejszyć nasilenie zespołu obrzękowo-wodobrzusznego, a co za tym idzie, prawdopodobieństwo powikłań.

Dieta lecznicza

Dieta na marskość wątroby z wodobrzuszem ogranicza się do ograniczenia spożycia soli i płynów. Przy opracowywaniu programu żywieniowego najsurowszy zakaz obowiązuje konserwacja, tłuste mięso i ryby, słodycze, majonez, budyń, smażone ziemniaki itp. Racjonalne odżywianie z marskością wątroby może znacznie zmniejszyć obciążenie gruczołu pokarmowego i zapobiec gromadzeniu się płynu w tkankach i jamach wewnętrznych.

Standardowe menu dla marskości wątroby wygląda następująco:

  • pierwsze śniadanie - omlet z białek, 1 kawałek czarnego chleba i 100 ml bulionu ziołowego;
  • drugie śniadanie - 150 g nieodżywczych krakersów i 100 ml słabej czarnej herbaty;
  • obiad - zupa ryżowa z kawałkami fileta z kurczaka, surówka z kapusty i świeżych ogórków oraz 100 ml galaretki;
  • przekąska - grzanki z chleba żytniego z miodem, 100 ml herbaty;
  • obiad - zupa gryczana z indykiem i 100 ml galaretki wiśniowej.

Jeśli dobrze się odżywiasz i na czas uzupełniasz niedobór magnezu i potasu w organizmie, możesz żyć z obrzękiem brzucha przez ponad 10-12 lat.

Leczenie środkami ludowymi polega na stosowaniu wywarów ziołowych z lekami moczopędnymi. Odwar z przepukliny i mącznicy lekarskiej, dzikiej róży i jagód jałowca, podbiału i fasolki szparagowej pomaga zmniejszyć nasilenie obrzęków brzucha..

Wniosek

Opuchlizna brzucha jest ciężkim powikłaniem marskości wątroby, w której w otrzewnej zaczyna gromadzić się wolny wysięk. Wzdęcia, uczucie ciężkości w żołądku, napady mdłości, wzrost brzucha, problemy z oddawaniem moczu to główne objawy wodobrzusza. Długość życia pacjentów z taką diagnozą waha się od 1 do 12 lat i zależy od wielu czynników - wieku, powikłań, postaci marskości wątroby itp..

Leczenie wodobrzusza w marskości wątroby polega na stosowaniu diuretyków, leków z albuminą i hepatoprotektorów. Dieta terapeutyczna i odpowiedni reżim picia mogą zapobiec zatrzymywaniu wilgoci w organizmie. Zdecydowanie nie zaleca się spożywania żywności o dużej zawartości soli, a także napojów, które uniemożliwiają usuwanie wilgoci - słodyczy, napojów gazowanych, kawy, produktów wędzonych, konserw, majonezu itp..

Artykuły O Zapaleniu Wątroby