Wodobrzusze - objawy i leczenie

Główny Zapalenie wyrostka robaczkowego

Zapewne wielu z Was, drodzy czytelnicy, widziało nieprzyjemne nagrania z materiałów wideo nakręconych w krajach afrykańskich, na których pokazywane są dzieci z okrągłymi brzuchami. Co więcej, często małe organizmy dziecięce wyglądają na chude, chude ręce, nogi, cienką szyję i wystający brzuch. W większości przypadków ten brzuch wskazuje na to, o czym dzisiaj będziemy rozmawiać - wodobrzusze. Przeanalizujmy objawy, przyczyny, metody leczenia i inne przydatne informacje na temat tego stanu. Więc…

Co to jest wodobrzusze?

Wodobrzusze (wodobrzusze) to stan patologiczny, czyli objaw różnych chorób, charakteryzujący się nagromadzeniem nadmiernej ilości wolnego płynu (przesięku, wysięku) w jamie brzusznej. To właśnie ten płyn prowadzi do zwiększenia rozmiaru brzucha i jego napięcia. Według BME objętość takiej cieczy w rzadkich przypadkach może wynosić do 30 litrów 1 !

Ze względu na swoje charakterystyczne cechy inne nazwy wodobrzusza to opuchlizna, obrzęk brzucha, obrzęk brzucha.

Ta sama nazwa „wodobrzusze” pochodzi od starożytnego greckiego słowa „ἀσκίτης”.

Najczęstsze choroby, którym towarzyszy wodobrzusze, to marskość wątroby (obserwowana u około 75% pacjentów), onkologia (około 10% przypadków), niewydolność serca i inne choroby / zaburzenia (około 15%). Wodobrzusze nie są rozpoznawane jako niezależna choroba. Obrzęk brzucha u dzieci często rozwija się z patologiami nerek.

Oprócz powiększenia jamy brzusznej i wysunięcia brzucha głównymi objawami stanu patologicznego są ból, przyrost masy ciała, duszność, uczucie ciężkości, przerwy w pracy układu sercowo-naczyniowego.

Czas trwania wodobrzusza może wynosić kilka miesięcy, a nawet lat, co wynika z przewlekłości głównych chorób, na które pojawia się obrzęk.

Jeśli mówimy o rodzaju nagromadzonego płynu, to - wysięk wypełnia jamę brzuszną w głównych chorobach o charakterze zapalnym, przesięk gromadzi się w przypadkach zaburzeń krążenia limfatycznego charakterystycznych dla chorób serca i naczyń krwionośnych.

Dlatego leczenie wodobrzusza powinno mieć na celu przede wszystkim leczenie choroby podstawowej, której towarzyszy obrzęk. Terapia tylko kroplami, nie zwracając uwagi na jej etiologię, może mieć objawowy krótkotrwały efekt.

Wodobrzusze - kod ICD

ICD-10: R18
ICD-9: 789,5

Objawy obrzęku brzucha

Objawy kliniczne wodobrzusza zależą od lokalizacji i etiologii gromadzenia się płynu, a także od stopnia stanu patologicznego..

Czas trwania obrzęku brzucha może wynosić od kilku tygodni do kilku miesięcy..

Pierwsze oznaki wodobrzusza

  • Powiększenie brzucha, nietypowe dla osoby, ze względu na wzdęcia, które z reguły są często wskazywane przez ucisk z jego zwykłego ubrania;
  • Częste odbijanie się po jedzeniu, a także pojawienie się wzdęć.

Główne objawy wodobrzusza

  • Dyskomfort, uczucie ciężkości i napięcia / wzdęcia brzucha, rozstępy na skórze;
  • Brzuch jest powiększony, co widać zarówno podczas poziomej pozycji ciała, kiedy rozchodzi się na boki („żabie brzuchy”), jak i w pozycji pionowej, gdy brzuch zapada się;
  • Przy aktywnej rozrywce dochodzi do fluktuacji (fluktuacji) na żołądku;
  • Ból brzucha (nawracający ból brzucha i czasami miednicy)
  • Nawracające odbijanie się, zgaga, nudności, wzdęcia (wzdęcia), zaparcia i inne oznaki niestrawności;
  • Wysokie ciśnienie krwi;
  • W trakcie procesu siła napięcia w okolicy brzucha może prowadzić do wysunięcia pępka, przepukliny pępkowej lub udowej, powstania żylaków powrózka nasiennego, hemoroidów, a nawet wypadnięcia odbytu;
  • Ze strony układu sercowo-naczyniowego pojawiają się objawy, takie jak duszność, obrzęk nóg, arytmie;
  • Również powiększony brzuch i jego napięcie zakłócają naturalną mobilność osoby, na przykład pochylanie się do przodu, co powoduje, że pacjent jest nieco niezręczny.

Spożywanie pokarmu prowadzi do zwiększonego uczucia ciężkości i bólu brzucha.

Objawy wodobrzusza, w zależności od jego etiologii:

Wodobrzusze z marskością wątroby - charakteryzujące się bólem brzucha i jego narastaniem, stale narastającym wraz z postępem choroby, gwałtowną utratą masy ciała (zwłaszcza kończyn), obecnością pajączków na górnej części ciała, zwiększoną utratą włosów pod pachami i innymi częściami linii włosów, temperatura ciała, nudności, napady wymiotów, osłabienie, zaburzenia snu, zaczerwienienie dłoni, stóp, skóry twarzy, powiększone gruczoły sutkowe (u mężczyzn), zażółcenie skóry i twardówki oczu (żółtaczka).

Wodobrzusze w nadciśnieniu wrotnym - charakteryzujące się zmniejszeniem masy ciała, nudnościami, wymiotami, zażółceniem skóry, żylakami żołądka, przełyku i przedniej ściany jamy brzusznej (układ żylny na brzuchu), a także powiększeniem śledziony (splenomegalią) i krwawieniem w ścianach żołądka i / lub inne narządy przewodu pokarmowego.

Wodobrzusze w gruźliczym zapaleniu otrzewnej - charakteryzujące się szybką utratą masy ciała, wzrostem temperatury ciała, wzrostem węzłów chłonnych w jamie brzusznej (limfadenopatia), objawami zatrucia organizmu (osłabienie, utrata apetytu, nudności, bladość skóry).

Wodobrzusze w niewydolności serca - charakteryzujące się niebieskawym kolorytem skóry, obrzękiem nóg (zwłaszcza nóg i stóp), powiększeniem wątroby (hepatomegalia), bólem w prawym podżebrzu, a czasami tworzeniem się przesięku w jamach opłucnowych.

Wodobrzusze z guzem jamy brzusznej (rak otrzewnej) - charakteryzujące się powiększeniem węzłów chłonnych, bolesnymi odczuciami w okolicy zajętego narządu, obecnością nietypowych komórek w osadzie wysiękowym i innymi objawami w zależności od konkretnego chorego narządu.

Rozwój wodobrzusza (patogeneza)

Zanim rozważymy patogenezę wodobrzusza, powiedzmy w przystępnym języku kilka słów o budowie podbrzusza.

Jama brzuszna to przestrzeń:

  • od górnej części, graniczącej z przeponą (mięsień oddechowy, umiejscowiony na podłodze z żebrami);
  • za nim jest ograniczony przez kręgosłup i mięśnie pleców;
  • z przodu graniczy z bocznymi i przednimi mięśniami ścian brzucha;
  • poniżej graniczy z obszarem miednicy.

W jamie brzusznej znajduje się żołądek, trzustka, wątroba, śledziona, woreczek żółciowy, jelita, nerki, nadnercza, a także tętnice i żyły, które dostarczają krew i odpowiednio odżywiają wszystkie te narządy.

Z kolei otrzewna to cienka surowicza błona, która ma dwa rodzaje powłok (arkusz) - trzewną, pokrywającą narządy wewnętrzne i ciemieniową, wyściełającą wewnętrzne ściany jamy brzusznej. Wszystko jest zbudowane w taki sposób, że organy wewnętrzne są niejako w torbie, oddzielone od siebie arkuszami otrzewnej ze wszystkich stron.

Zwykle w jamie brzusznej znajduje się płyn wydzielany przez samą otrzewną, który smaruje narządy, zapobiegając ich tarciu i sklejaniu, a zatem przyczyniając się do ich normalnej pracy.

Ponadto otrzewna:

  • chroni narządy wewnętrzne przed obcymi elementami, ponieważ zawiera komórki odpornościowe;
  • zasysa do naczyń włosowatych limfatycznych z jamy brzusznej nadmiar płynu (do 70 litrów płynu) powstający z produktów rozpadu białka, krwi, toksyn i innych, z dalszym transportem do układu moczowo-płciowego i wydalaniem z organizmu;
  • „Zamyka” ogniska zapalne złogami fibryny.

Patogeneza wodobrzusza zależy od rodzaju zaburzenia.

Najczęściej wyróżnia się następujące mechanizmy naruszeń:

Białko. Krążenie limfatyczne w naczyniach jest wspomagane przez ciśnienie onkotyczne, co jest niemożliwe bez odpowiedniej ilości białka. Dlatego w chorobach, którym towarzyszy gwałtowna utrata białka (choroba nerek) lub jego niewystarczająca produkcja (choroba wątroby), dochodzi do zaburzeń ciśnienia onkotycznego w naczyniach i rozwoju obrzęków w różnych częściach ciała, m.in. oraz w jamie brzusznej.

Nadciśnienie. Zwiększone ciśnienie w naczyniach krwionośnych, na przykład żyła wrotna, które jest spowodowane marskością wątroby i późniejszym nadciśnieniem wrotnym na tle innych niekorzystnych czynników, prowadzi do wycieku (pocenia się) osocza krwi przez ścianę krwiobiegu do jamy brzusznej.

Pompa sodowo-potasowa (wymiana woda-sól). Jest to mechanizm wymiany energii między komórkami, z naruszeniem którego zaburzony jest transport wody i innych substancji przez błonę cytoplazmatyczną. Zazwyczaj takie zaburzenia są spowodowane chorobami układu sercowo-naczyniowego (niewydolność serca, zapalenie naczyń, itp.), Układu hormonalnego (podwyższony poziom reniny, noradrenaliny, aldosteronu itp.), Onkologią, chorobami nerek (zapalenie nerek), niedoczynnością lub hipernatremią, potasem, a także reumatoidalne zapalenie stawów i inne.

Cokolwiek to było, ale wszystkie trzy mechanizmy i wzrost patologicznej ilości płynu prowadzą do upośledzenia krążenia krwi (z powodu spadku osocza w krwiobiegu), funkcjonowania układu pokarmowego i ucisku przepony (z powodu zwiększenia objętości jamy brzusznej), zaburzeń metabolicznych, opóźnionego tworzenia moczu i szybkości jego usuwania.

Etapy rozwoju wodobrzusza

Wodobrzusze przemijające (1 stopień / stopień) - charakteryzujące się patologicznym gromadzeniem się płynu do 400 ml, brakiem zaburzeń w funkcjonowaniu narządów wewnętrznych i utajonym przebiegiem procesu. Problem można zidentyfikować tylko za pomocą rutynowego badania lub środków diagnostycznych w celu zbadania choroby podstawowej pacjenta.

Umiarkowane wodobrzusze (stopień 2 / stopień) - charakteryzujące się nieprawidłowym gromadzeniem się płynu do 4 litrów, powiększeniem brzucha, dusznością w pozycji poziomej i fluktuacjami brzucha podczas opukiwania.

Wodobrzusze napięte (stopień 3 / stopień) - charakteryzujące się nieprawidłowym gromadzeniem się płynu do 10-15 litrów lub więcej, napięciem i bólem brzucha, zaburzeniami czynności narządów wewnętrznych, dusznością i złym stanem zdrowia, dlatego należy pilnie zabrać pacjenta do placówki medycznej.

Komplikacje

Najczęściej obrzęki brzucha prowadzą do następujących komplikacji:

  • Przystąpienie chorób zakaźnych - bakteryjne zapalenie otrzewnej;
  • Niewydolność nerek;
  • Zespół wątrobowo-nerkowy;
  • Zaburzenia metaboliczne, w szczególności niewydolność metabolizmu elektrolitów;
  • Kompresja naczyń krwionośnych, która prowadzi do zakłócenia dopływu krwi i odżywiania różnych narządów i układów;
  • Przemieszczenie lokalizacji narządów w przestrzeni brzusznej;
  • Hydrothorax;
  • Obrzęk mózgu;
  • Ciężka niewydolność oddechowa;
  • Powstawanie przepuklin w pępku i innych częściach brzucha.

Przyczyny wodobrzusza

Jak już powiedzieliśmy, głównymi przyczynami wodobrzusza są różne choroby i stany, przez które albo upośledzona jest funkcja usuwania płynu puchlinowego z jamy brzusznej, albo jego gromadzenie następuje w takim tempie, że naczynia limfatyczne po prostu nie mają czasu na jego usunięcie w odpowiednim czasie.

Rozważ główne choroby, które prowadzą do wodobrzusza:

Choroby wątroby - marskość wątroby, rak wątroby, zespół Budd-Chiari (zakrzepy krwi w żyłach wątrobowych), niewydolność wątroby. Choroby te są najczęściej spowodowane zatruciem organizmu lekami, alkoholem i różnymi substancjami toksycznymi, zapaleniem wątroby, stłuszczeniem.

Choroby układu sercowo-naczyniowego - zapalenie wsierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, niewydolność serca, nadciśnienie wrotne, miażdżyca. Chorobom tym towarzyszy naruszenie funkcji kurczliwej serca, z powodu którego dochodzi do naruszenia pompowania krwi na wymaganym poziomie, a tym samym wzrost ciśnienia krwi i nadmierny wysięk osocza do jamy brzusznej.

Choroby układu moczowego - odmiedniczkowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, kamica nerkowa, kamica nerkowa, zespół nerczycowy, mocznica. Zła czynność nerek prowadzi do przedwczesnego wytwarzania i wydalania moczu, a także do podwyższenia ciśnienia krwi, tj. płyn gromadzi się i jest słabo usuwany.

Choroby układu pokarmowego - zapalenie trzustki, choroba Leśniowskiego-Crohna, biegunka i inne.

Choroby onkologiczne - rak żołądka, jelita grubego, raka piersi, raka jajników i innych narządów, międzybłoniak, rzekomy mięśniak jamy brzusznej, chłoniaki, zespół Demona-Meigsa. Uszkodzenie narządów przez nowotwory złośliwe prowadzi do nieprawidłowego ich funkcjonowania, zaburzenia krążenia limfy i innych procesów przyczyniających się do obrzęków brzucha.

Choroby układu limfatycznego - obecność inwazji robaków pasożytniczych w organizmie (filarioza) może prowadzić do składania ich jaj w naczyniach limfatycznych, co prowadzi do ich nakładania się i zakłócania prawidłowego przepływu limfy, a tym samym wypompowywania wolnego płynu z jamy brzusznej.

Inne choroby, zespoły i stany, które mogą powodować wodobrzusze - zapalenie otrzewnej, zapalenie opłucnej, reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, niedoczynność tarczycy, obrzęk śluzowaty, cukrzyca typu 2, niedobór białka, post, ścisłe diety.

Niekorzystne czynniki zwiększające ryzyko wodobrzusza:

  • Złe nawyki - nadużywanie alkoholu (35 g lub więcej dziennie w przeliczeniu na alkohol), palenie;
  • Naruszenie integralności skóry z możliwym wprowadzeniem infekcji - tatuowanie, leki do iniekcji;
  • Otyłość;
  • Podwyższony poziom „złego” cholesterolu w organizmie, który występuje podczas spożywania głównie niezdrowych i szkodliwych produktów spożywczych;
  • Transfuzja krwi;
  • Niekorzystna sytuacja ekologiczna w miejscu zamieszkania.

Rodzaje wodobrzusza

Klasyfikacja wodobrzusza jest następująca:

W zależności od ilości wolnej cieczy:

  • Mała ilość - można ją określić tylko za pomocą ultradźwięków;
  • Umiarkowana wysokość - brzuch jest symetrycznie rozciągnięty;
  • Znaczna liczba - brzuch duży, napięty.

Z natury płynu puchlinowego:

  • Przesięk jest płynem niezapalnym;
  • Wysięk to płyn zapalny (krwotoczny, chyle itp.);

Według infekcji treścią:

  • Jałowy;
  • Zakażeni (np. Spontanicznym bakteryjnym zapaleniem otrzewnej).

W zależności od odpowiedzi na terapię lekową:

  • Uleczalny;
  • Wodobrzusze oporne na leczenie to szczególna postać procesu patologicznego, który nie podlega leczeniu farmakologicznemu.

Diagnoza wodobrzusza

Rozpoznanie wodobrzusza obejmuje następujące metody badania:

  • Zbiór dolegliwości, wywiad, oględziny pacjenta, badanie palpacyjne i perkusja brzucha, osłuchiwanie;
  • Ogólne badanie krwi, w którym, w zależności od etiologii obrzęku brzucha, może wystąpić przyspieszenie OB, wzrost liczby płytek krwi i leukocytów, zmniejszenie stężenia erytrocytów;
  • Ogólna analiza moczu, w której w przypadku zespołu nerczycowego wykrywa się wyraźny białkomocz (ponad 3,5 g / dzień);
  • Biochemiczne badanie krwi - wskaźniki zależą również od etiologii stanu. Tak więc przy marskości wątroby wykrywa się podwyższoną aktywność AST, ALT, LDH, przy niewydolności serca - podwyższony poziom mocznika, bilirubiny, kreatyniny, a przy chorobie wieńcowej - podwyższony poziom „złego” cholesterolu (LDL), trójglicerydów i niski poziom HDL. Wskaźniki mogą wskazywać na zespół nerczycowy - ciężki białkomocz, hiperlipidemia, hipoproteinemia (mniej niż 30 g / l albuminy).
  • Badanie ultrasonograficzne (USG) jamy brzusznej, serca i tarczycy;
  • Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) lub tomografia komputerowa (CT);
  • Rentgen klatki piersiowej;
  • Angiografia - pomaga określić stan naczyń;
  • Koagulogram;
  • Określenie poziomu immunoglobulin - przy autoimmunologicznym zapaleniu wątroby IgG jest podwyższone, przy alkoholowej chorobie wątroby podwyższone jest IgA, przy pierwotnej marskości żółciowej podwyższone jest IgM;
  • Elektrokardiogram (EKG) - pozwala zidentyfikować problemy z sercem;
  • Echokardiografia (Echo ECG) - pozwala na potwierdzenie rozpoznania niewydolności serca;
  • Esophagogastroduodenoscopy (EGDS) - pomaga zidentyfikować żylaki przełyku, jako jeden z objawów nadciśnienia wrotnego.

Leczenie wodobrzusza

Jak leczy się wodobrzusze? Leczenie wodobrzusza ma na celu przede wszystkim wyeliminowanie pierwotnej przyczyny nadmiernego gromadzenia się wolnego płynu w jamie brzusznej. Ze względu na to, że niektóre z głównych chorób mają charakter przewlekły (HF, PN, marskość wątroby, onkologia i inne), terapia obrzęków brzucha może również trwać długo.

Wybór schematu leczenia i leków również silnie zależy od etiologii procesu patologicznego..

Schemat leczenia wodobrzusza obejmuje:

1. Leczenie farmakologiczne.
2. Dieta.
3. Leczenie chirurgiczne.

Jak pokazuje praktyka lekarska, im szybciej dana osoba szuka pomocy medycznej, tym lepsze rokowanie na powrót do zdrowia..

1. Farmakoterapia wodobrzusza

Reszta łóżka nie jest zalecana jako nie obserwuje się wyraźnego efektu, a także szybszego powrotu do zdrowia przy leczeniu zachowawczym i leżeniu w łóżku. Jednak może rozwinąć się zanik tkanki mięśniowej..

1.1. Leczenie objawowe

Jednym z głównych środków na opuchliznę brzucha, które pomagają usunąć wolny płyn z jamy brzusznej, są diuretyki, tzw. diuretyki. Ta grupa leków jest stosowana w prawie wszystkich typach i postaciach wodobrzusza..

Jedynym warunkiem jest to, że lek jest początkowo przepisywany w małych dawkach pod ścisłą kontrolą diurezy (objętość wydalanego moczu przez określony czas, najczęściej dziennie). Dbają o to, aby organizm nie tracił szybko potasu (K) i innych ważnych metabolitów (magnezu) z moczem, które, jak już powiedzieliśmy, odgrywają ważną rolę w utrzymaniu zdrowia komórek. W wielu przypadkach w schemacie leczenia zalecana jest dodatkowa suplementacja potasu..

Diuretyki działają w taki sposób, że wolny płyn jest wchłaniany przez naczynia krwionośne w celu dalszego transportu do nerek i wydalany z organizmu wraz z moczem.

Najczęstszymi diuretykami stosowanymi w leczeniu wodobrzusza są - spironolakton („Veroshpiron”, „Aldacton”), „Furosemid”, „Mannitol”, „Amiloride”, „Triamteren”, „Hydrochlorotiazyd”.

Początkowa dawka Veroshpironu wynosi 100 mg. W razie potrzeby dawkę zwiększa się do 200, aw skrajnych przypadkach do 400 mg. Przy łączeniu spironolaktonu z furosemidem ich proporcja powinna wynosić od 2 (F) do 5, np. - 80 mg furosemidu + 200 mg spironolaktonu. Maksymalna dawka furosemidu to 160 mg na dobę. 2

W przypadku długotrwałej terapii moczopędnej „furosemid” można zastąpić bardziej preferowanym lekiem „Torasemid”.

W przypadku braku skuteczności powyższych diuretyków, ich dawkę zwiększa się lub zastępuje innymi diuretykami, np. „Triampur”, „Dichlothiazide”.

Celem leczenia moczopędnego jest wydalanie sodu z moczem na poziomie 78 mmol dziennie lub więcej.

Wspomnieliśmy również, że większości chorób wywołujących obrzęk brzucha (marskość, niewydolność serca, nadciśnienie wrotne, zespół nerczycowy itp.) Towarzyszy wzrost ciśnienia w naczyniach krwionośnych, z których osocze wpływa do jamy brzusznej, skąd jest pobierane jako wolne płyn puchlinowy. Aby temu zapobiec, przepisuje się leki wzmacniające ściany krwi i zapobiegające takim „wyciekom” - „Diosmina”, witamina P (rutyna), witamina C (kwas askorbinowy), „Reopoliglucyna”.

Aby powstrzymać wymioty, przepisuje się leki przeciwwymiotne - metoklopramid, Motilium, Cerucal, aw przypadku ciężkich wymiotów, których nie można zatrzymać - Aminazin (neuroleptic).

Następnie rozważymy różne schematy leczenia obrzęku brzucha, w zależności od choroby podstawowej.

1.2. Schemat leczenia wodobrzusza w chorobach serca i naczyń krwionośnych

W przypadku niewydolności serca przepisywane są następujące grupy leków:

  • Inhibitory ACE (enzymu konwertującego angiotensynę) to leki, które pomagają obniżyć ciśnienie krwi, a tym samym zmniejszają obciążenie mięśnia sercowego. Nadaje się również do stosowania przy niewydolności nerek, nadciśnieniu. Najczęściej stosowanymi inhibitorami ACE są Ampril, Diroton, Captopril, Enap.
  • Beta-adrenolityki to leki pomagające zmniejszyć zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co prowadzi do „uspokojenia” tętna i zmniejszenia obciążenia mięśnia sercowego. Skuteczny w niewydolności serca, zawale mięśnia sercowego, nadciśnieniu tętniczym. Najczęściej wybierane leki to „Nebilet”, „Bisporolol”, „Carvedilol”, „Anaprilin”.
  • Antagoniści aldosteronu to leki z grupy diuretyków oszczędzających potas, stosowane przy niewydolności serca, marskości wątroby, nadciśnieniu tętniczym, zespole nerczycowym, kroplach o różnej lokalizacji. Wybrane leki to - „Veroshpiron”, „Aldacton”.
  • Dieta nr 10 według Pevznera jest zalecana.

W przypadku nadciśnienia wrotnego przepisywane są następujące grupy leków:

  • Inhibitory ACE - „Ampril”, „Captopril”, „Enap”;
  • β-blokery - „Atenolol”, „Bisporolol”;
  • Azotany - „Izosorbid”, „Nitrogliceryna”;
  • Glikozaminoglikany - „sulodeksyd”.

W przypadku zaciskającego zapalenia osierdzia (charakteryzującego się pogrubieniem ściany osierdzia i pogorszeniem funkcji „pompy”) zaleca się następujące leczenie i leki:

  • Perikardiektomia subtotalna jest operacyjną metodą leczenia polegającą na wycięciu zgrubiałego osierdzia. Na początku usuwa się lewą komorę z „twardej kapsułki”, a następnie prawą.
  • Diuretyki - „Veroshpiron”;
  • Inhibitory ACE - Kaptopril;
  • W procesie zapalnym stosowane są NLPZ - „Indometacyna”, „Diklofenak”, aw przypadku ciężkiego zapalenia GC - „Deksametazon”, „Prednizolon”;
  • W przypadku bakteryjnej etiologii zapalenia osierdzia przepisywane są antybiotyki - „Ceftriakson”, „Sumamed”;
  • Do normalizacji procesów metabolicznych - „ryboksyna”, „trifosforan adenozyny” (ATP);
  • Dieta numer 10 według Pevznera.

1.3. Schemat leczenia wodobrzusza w chorobach wątroby

W przypadku zapalenia wątroby przepisywane są następujące leczenie i leki:

  • Leki przeciwwirusowe to leki, które zatrzymują aktywność infekcji wirusowej i hamują jej zdolność do replikacji. W przypadku zapalenia wątroby typu C są przepisywane - sofosbuvir + ledipasvir („Harvoni”), sofosbuvir + daclatasvir („Hepcinat”). W zapaleniu wątroby typu B i D przepisywane są alfa-interferony - „Alfaferon”, „Interferon”, a także analogi nukleozydów - „Adefovir”, „Lamivudine”.
  • Hepatoprotektory to warunkowa grupa leków, które chronią komórki wątroby przed szkodliwym działaniem czynników chorobotwórczych, a także przyczyniają się do odbudowy hepatocytów, tj. regeneracja wątroby. Wśród popularnych hepatoprotektorów są - „Essentiale”, „Phosphogliv”, „Legalon”, „Heptral”, „Karsil”.
  • Aby zatrzymać proces zapalny w wątrobie, czyli procesy autoimmunologiczne w wątrobie, przepisuje się leki hormonalne z grupy glikokortykosteroidów (GC) - „Prednizolon”, „Metipred”.
  • W celu poprawy funkcjonowania wątroby i jej przyczepu zaleca się przyjmowanie kwasu ursodeoksycholowego: „Ursosan”, „Ursodex”.
  • Aby oczyścić wątrobę i organizm jako całość, zalecana jest terapia detoksykacyjna - Hepa Merz, Atoxil, roztwór glukozy (5%), Enterosgel.
  • Dieta numer 5 według Pevznera.

W przypadku marskości wątroby przepisuje się następujące leczenie i leki:

  • Hepatoprotectors - „Phosphogliv”, „Legalon”, „Heptral”, „Essentiale”.
  • Leki lipotropowe - grupa leków, które obniżają stężenie lipoprotein o małej gęstości (LDL) we krwi, czyli tak zwany „zły” cholesterol. Lipotropy chronią wątrobę przed zwyrodnieniem tłuszczowym. Wybrane leki to - Betargin ”,„ Heptral ”,„ Glutargin-alkocline ”i inne.
  • Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) - „Ursonan”, „Ursorom”, „Exhol”.
  • Diuretyki - antagoniści aldosteronu, środki oszczędzające potas, tiazydy, inhibitory anhydrazy węglanowej i diuretyki pętlowe.
  • Dieta numer 5 według Pevznera.

1.4. Schemat leczenia wodobrzusza w chorobie nerek

W przypadku przewlekłej niewydolności nerek i zespołu nerczycowego zaleca się następujące leczenie i leki:

  • Leki przeciwnadciśnieniowe to leki obniżające ciśnienie krwi. Popularne to - „Valsartan”, „Perindopril”, „Irbesartan”, a także grupa diuretyków - „Furosemid”, „Diuver”, „Trifas”.
  • Leki przeciwpłytkowe to leki poprawiające krążenie krwi w nerkach. Popularne narkotyki - „Curantil”, „Trental”, „Dopamina”.
  • Leki hormonalne to grupa leków hamujących proces zapalny. Deksametazon jest popularny wśród GC..
  • Hemodializa (sztuczna nerka) - oczyszczanie krwi z ubocznych produktów przemiany materii (mocznik, azot itp.) I dostarczanie jej składników odżywczych, co odbywa się za pomocą specjalnego sprzętu medycznego.
  • Dieta numer 7 według Pevznera.

1.5. Schemat leczenia opornego wodobrzusza

Wodobrzusze oporne na leczenie charakteryzuje się brakiem odczuwalnego, a nawet żadnego efektu przyjmowania leków moczopędnych. W takim przypadku lekarz przepisuje stosowanie laparocentezy. Jest to nacięcie chirurgiczne w podbrzuszu, do którego wprowadza się cewnik, a następnie wypompowuje się wolny płyn z jamy brzusznej. W pewnym momencie nie wszystkie, ale tylko część wysięku puchlinowego jest wypompowywana, zastępując ją albuminą lub substytutami osocza („reopoliglucyna” itp.). Jeśli płyn zostanie wypompowany w całości na raz, ciśnienie krwi może gwałtownie spaść i może pojawić się zapaść..

2. Dieta na wodobrzusze

Żywienie z wodobrzuszem powinno mieć na celu wzbogacenie organizmu w białka, zmniejszenie poziomu spożycia soli (do 90 mmol, czyli 5,2 g dziennie, z wyłączeniem solenia), w czystej postaci, co jest generalnie zabronione w żywności, a także obniżenie poziomu wody pitnej do 1 litra z wyłączeniem zup i innych płynnych potraw.

Te warunki są prawdziwe dla wszystkich typów i postaci wodobrzusza..

Jeśli mówimy o bardziej szczegółowej diecie dietetycznej, to zależy to od pierwotnej przyczyny obrzęku brzucha:

  • Na zapalenie wątroby, marskość wątroby, zapalenie żołądka, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamicę żółciową - dieta nr 5, dieta nr 5a;
  • Z zapaleniem trzustki - dieta numer 5p;
  • Z kamicą moczową - dieta numer 6;
  • Na chorobę nerek - dieta nr 7, 7a, 7b, 7c;
  • Z cukrzycą - dieta numer 9;
  • W przypadku chorób układu sercowo-naczyniowego - dieta nr 10, 10a, 10i, 10c;
  • Na gruźlicę - dieta numer 11.

Wszystkie menu zawierają produkty bogate w witaminy i makroelementy. Frakcja żywnościowa 4-6 razy dziennie. Jedzenie podawane jest na ciepło. Podczas gotowania preferowane jest pieczenie, gotowanie na parze, duszenie.

Praktycznie wykluczone i zabronione - tłuste (tłuste mięso, ryby), ostre, pikantne, wędzone, solone, przyprawy, alkohol.

3. Leczenie chirurgiczne

Operacja wodobrzusza jest zalecana w przypadku braku skuteczności terapii lekowej. Jednym z głównych rodzajów interwencji chirurgicznych jest laparocenteza, stosowana przy wodobrzuszu opornym na leczenie - usuwanie płynu puchlinowego przez nakłucie.

Ponadto, aby wypompować wolny wysięk, można zainstalować cewnik, przetokę otrzewnowo-żylną.

Istnieje również taka chirurgiczna metoda leczenia, jak omentohepatofrenopeksja. Jego istota polega na zawinięciu sieci do wątroby i przepony, które następnie pochłaniają patologiczny wysięk.

W przypadku opornego wodobrzusza z nadciśnieniem wrotnym wykonuje się operację zwaną transjugular intrahepatic portosystemic shunting (TIPS). Jego istota polega na zainstalowaniu dodatkowego kanału między żyłami wrotnymi a żyłami wątrobowymi, co prowadzi do skierowania krwi do tej ostatniej przy zmniejszonym ciśnieniu i złagodzeniu nadciśnienia wrotnego.

W rzadkich przypadkach zalecany jest przeszczep wątroby.

Rokowanie leczenia

Dzięki terminowej wizycie u lekarza i odpowiedniej terapii pod nadzorem specjalisty rokowanie na powrót do zdrowia jest korzystne. Wyjątkiem są choroby onkologiczne i inne, które same w sobie stanowią zagrożenie dla życia ludzkiego. W rzeczywistości to właśnie te pierwotne choroby stają się przyczyną śmiertelności, a wodobrzusze, które rozwinęły się na ich tle, tylko komplikują stan pacjenta i przyspieszają jego śmierć.

Leczenie wodobrzusza środkami ludowymi

Środki ludowe na wodobrzusze są dobrym dodatkiem do głównego leczenia. Ale nawet ich użycie jest lepiej uzgodnione z lekarzem, ponieważ niektóre rośliny mogą wywoływać odwrotny efekt, np. Pokrzywa, która zagęszcza krew i komplikuje przebieg chorób układu krążenia. bądź ostrożny!

Pietruszka i mleko. Środek pomaga w leczeniu wodobrzusza u pacjentów z chorobami złośliwymi z przerzutami. Aby ugotować, zagotuj 500 ml mleka, zmniejsz ogień do małego i dodaj do niego dużą pęczek 3 cm posiekanej natki pietruszki. Dusić produkt przez około 2,5 godziny. Następnie odstaw do ostygnięcia i wypij 2 łyżki. łyżki co godzinę.

Brzozowy. Substancje zawarte w brzozie pomagają usunąć wolny płyn zarówno przez powierzchnię skóry, jak i przez układ moczowy, w zależności od zastosowanego środka.

Aby przygotować „suchą” kąpiel, weź pełny pojemnik z liśćmi brzozy, przykryj je folią i wystaw na słońcu, aby liście były zamknięte. Pozwól pacjentowi leżeć w martwych liściach przez półtorej godziny 2-3 razy w tygodniu.

Do „mokrej” kąpieli brzozowej dodaj do kilku wiader wody, w każdym z nich po 50 g suchej lub 100 g świeżych liści brzozy, zagotuj i wlej do łazienki. Poczekaj, aż woda ostygnie do komfortowej temperatury i weź tę kąpiel - 20-25 minut. Nawiasem mówiąc, w takim bulionie kąpielowym, tylko nierozcieńczonym, można zwilżyć bawełnianą szmatkę, owinąć ją i owinąć suchą bawełnianą szmatką i wełnianym szalem przez półtorej do dwóch godzin.

Do picia używają również wywaru z brzozy, który wraz z sokiem brzozowym ma doskonałe właściwości lecznicze. Do gotowania dodaj liście brzozy do wrzącej wody w proporcji 1 część surowców na 10 części wody i 2 g sody oczyszczonej (na 1 szklankę wody). Środek odstawiamy na 6-7 godzin do naparu, odcedzamy i pijemy 2 razy rano na czczo i wieczorem przed snem. Przebieg leczenia to 2 tygodnie.

Kolekcja diuretyków. Poniższy środek, oprócz wyraźnego działania moczopędnego, pomoże również wzbogacić organizm w witaminy i inne korzystne substancje. Aby przygotować, wymieszaj w równych proporcjach liście czarnej porzeczki, maliny, borówki brusznicy i róży. Następnie wypełnij 3-4 łyżki. łyżki zbieraj szklanką wrzącej wody, ustaw na małym ogniu i gotuj na wolnym ogniu przez około 20 minut. Odstaw na naleganie i ochłodzenie, odcedź i wypij 2 razy, rano na czczo i wieczorem.

Lipa i matka-macocha. Następująca herbata ma doskonałe działanie napotne. Aby go przygotować, wymieszaj w równych proporcjach kwiat lipy i liście podbiału. Ponadto 4 łyżki. łyżki surowców zalać 500 ml wrzącej wody, nastawić na małym ogniu na wolnym ogniu przez 10 minut i wlać produkt do termosu. Pij na gorąco 4 razy dziennie, ale pamiętaj, że dzienna ilość płynu na wodobrzusze nie powinna przekraczać 1 litra.

Zapobieganie wodobrzuszowi

Środki zapobiegawcze przeciwko wodobrzuszowi obejmują następujące zasady:

  • Zwróć uwagę na swoją dietę - zminimalizuj spożycie soli kuchennej, a raczej zastąp ją solą morską, która nie jest pozbawiona różnych przydatnych substancji (minerałów);
  • Unikaj spożywania tłustych, smażonych, wędzonych potraw;
  • Rzuć alkohol, rzuć palenie;
  • Przestrzegaj zasad higieny osobistej, które minimalizują infekcje różnymi rodzajami infekcji wirusowych, bakteryjnych i innych;
  • Staraj się nie odwiedzać salonów kosmetycznych o wątpliwej reputacji, w których podczas przekłuwania, manicure, pedicure mogą cię zarazić różnymi poważnymi chorobami;
  • Zrezygnuj z tatuażu na ciele, to nie tylko zwiększa ryzyko zarażenia się infekcją, ale także z duchowego punktu widzenia nie może wnieść nic dobrego do życia;
  • Stosować produkty lecznicze po konsultacji z lekarzem, ponieważ niektóre z nich mają wiele skutków ubocznych;
  • Jeśli pojawią się objawy różnych chorób, skonsultuj się z lekarzem w odpowiednim czasie..

Z którym lekarzem się skontaktować?

Wodobrzusze - pytania i odpowiedzi

1. Ilu żyje z wodobrzuszem?

Śmiertelność pacjenta zależy od przyczyny obrzęku brzucha. Oczywiście, jeśli wolna ciecz jest tworzona przez specyfikę diety, rokowanie jest korzystne. Ale jeśli pacjent ma marskość wątroby, to przy skompensowanej postaci choroby wskaźnik przeżycia wynosi około 50%, przy formie nieskompensowanej - około 5 lat, zdekompensowana - 3 lata. Chociaż są informacje, kiedy ludzie z marskością wątroby zwracali się do Boga z pokutą i żyli po rozpoznaniu marskości z ciągłym bólem przez kolejne 15 lat, a ból ustąpił, a lekarze nie mogli pomóc.

Podobnie w przypadku raka wszystko zależy od stopnia, lokalizacji i postaci choroby. Śmiertelność wynosi według „Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem” WHO od 35 do 73%.

W przypadku nawracającego wodobrzusza opornego ludzie w wielu przypadkach żyją do 2 lat.

2. Jak szybko płyn jest zbierany w wodobrzuszu?

Wszystko zależy od przyczyny zespołu wodobrzusza. Szybka rekrutacja występuje w onkologii, najmniej w chorobach układu sercowo-naczyniowego.

3. Jaka jest różnica między wodobrzuszem a wzdęciami?

W przypadku obrzęku brzucha w jamie brzusznej tworzy się wolny płyn. Przy wzdęciach w jelitach tworzą się gazy.

Jeśli z wzdęciami wypijesz lekarstwa na gazy, na przykład - „Espumisan”, wtedy wzdęcia miną. Dodatkowo przy perkusji brzusznej, z puchliną, dźwięk jest tępy, a przy wzdęciach dźwięczny, wyrafinowany dźwięk.

4. Czy można jeść arbuza z wodobrzuszem?

Jest to dozwolone, ale tylko w przypadku braku chorób charakteryzujących się słabym odpływem płynu z organizmu - choroby nerek, kamicy moczowej, a także cukrzycy. Arbuz ma działanie moczopędne.

Wideo

Zdrowie dla ciebie, pokój i dobroć!

Źródła:

1. Wielka Encyklopedia Medyczna (BME), wydanie 3. Pod redakcją B.V. Pietrowski.

Leczenie wodobrzusza brzusznego w niewydolności serca i dalsze rokowanie

Wodobrzusze w niewydolności serca jest wtórną manifestacją choroby, która charakteryzuje się gromadzeniem się płynu w jamie brzusznej, którego ilość sięga 25 litrów. Dropsja z niewydolnością serca ma różne przyczyny, dlatego terapię przepisuje indywidualnie wykwalifikowany kardiolog.

Przyczyny wodobrzusza w CHF

Każdy organ znajdujący się w jamie brzusznej otoczony jest błoną z płynem, którego ilość nie przekracza 20 ml. Może się różnić w zależności od płci i indywidualnych cech. Podczas cyklu miesiączkowego kobieta ma go więcej, ale nie wpływa to na stan, ponieważ wzrost jest nieznaczny.

Wzrost wskaźnika czasami prowadzi do różnych chorób. Wodobrzusze brzuszne występują z niewydolnością serca, a także z wieloma innymi chorobami. Płyn gromadzi się nie tylko w wyściółce narządów, ale także w mostku, nogach.

Niewydolność serca powoduje wodobrzusze w nie więcej niż 25% przypadków. Choroba może rozwinąć się z powodu:

  • przewlekłe serce płucne - grupa chorób związanych z oskrzelami, sercem i płucami, które mają różną etiologię, ale pojedynczy objaw w postaci wysokiego ciśnienia krwi w krążeniu płucnym;
  • choroba serca (wrodzona lub nabyta);
  • zablokowanie tętnicy płucnej (PE);
  • miażdżyca tętnic, miażdżyca;
  • zapalenie osierdzia.

Choroba serca wywołuje zastój krwi w jego komórkach. Narząd nie radzi sobie z nadmiarem krwi, płyn gromadzi się w jamie, kończynach dolnych.

Oprócz chorób serca wodobrzusze objawia się marskością wątroby, rakiem, zapaleniem trzustki i niewydolnością nerek. Wodobrzusze rozpoznaje astmę. Błędna diagnoza wiąże się z podobieństwem niektórych znaków.

Objawy wodobrzusza w niewydolności serca

Objawy obrzęku w CHF to:

  • wizualny wzrost wielkości brzucha;
  • brzuch jest napięty w dotyku;
  • manifestacja naczyń krwionośnych, rozstępy na nim;
  • szybki przyrost masy ciała;
  • wypukły pępek;
  • bolesne odczucia w jamie brzusznej;
  • duszność nawet przy braku aktywności;
  • wyczerpanie ciała;
  • okresowe nudności;
  • obniżony poziom aktywności;
  • bębnica.

Niewydolność serca objawia się dodatkowymi cechami, do których należą:

  • obrzęk nóg, stóp;
  • szybkie bicie serca;
  • słabość;
  • kaszel z lekką, różową plwociną;
  • utrata apetytu;
  • rozproszona uwaga, brak koncentracji;
  • przebarwienie skóry na niebieskawe z powodu niedostatecznego ukrwienia;
  • bolesne odczucia w klatce piersiowej;
  • ataki astmy.

Przepuklina, bakteryjne zapalenie otrzewnej może mówić o powikłaniach CHF. Objawy i objawy na początkowym etapie mogą nie być jasne. Choroba serca zaczyna się od dwóch lub trzech objawów, wraz z którymi brzuch zaczyna rosnąć..

Diagnostyka

Aby zapoznać się z przyczynami wywołującymi niewydolność serca, aby określić jej nasilenie, stosuje się instrumentalne metody badawcze z laboratoryjnymi:

  • ogólna analiza krwi, moczu;
  • koagulogram;
  • analiza moczu na cukier, białko;
  • test zapalenia wątroby;
  • Diagnostyka rentgenowska jamy brzusznej, odcinka piersiowego;
  • USG jamy brzusznej;
  • analiza płynu z PD pod kątem erytrocytów, leukocytów;
  • wysiew bakterii;
  • mikroskopia.

Aby przeanalizować płyn, wykonuje się laparocentezę. Ta procedura polega na nakłuciu brzucha w celu pobrania materiału. Niewydolność serca i wodobrzusze są również diagnozowane za pomocą elektrokardiografii, echokardiografii. Diagnozę stawia kardiolog na podstawie wyników badania.

Metody terapii wodobrzusza

W przypadku chorób serca leczenie wodobrzusza obejmuje przyjmowanie leków, żywienie dietetyczne, stosowanie metod medycyny alternatywnej i ćwiczenia. Niewydolność serca i wodobrzusze wymagają zintegrowanego podejścia. Leczenie dobierane jest w zależności od wyników testu.

Leczenie może się różnić w zależności od tego, co spowodowało rozwój wodobrzusza. Jeśli jest to choroba serca, oprócz wymienionych opcji przepisywane są leki obniżające ciśnienie krwi.

Diuretyki

Niewydolność serca, która spowodowała rozwój wodobrzusza, jest leczona lekami moczopędnymi. Leki te pozwalają usunąć zatory, przywrócić prawidłowe krążenie krwi w jamie brzusznej..

Diuretyki przyjmuje się doustnie, a także dożylnie w postaci zastrzyków. Spironolakton przyjmuje się od 100 do 400 mg dziennie. Furosemid i Mannitol - diuretyki iniekcyjne.

W przypadku niewydolności serca leczenie wodobrzusza przeprowadza kardiolog, a dawkę leku przepisuje lekarz indywidualnie.

Przebicie jamy brzusznej

Nakłucie PD (laparocenteza) to nie tylko metoda diagnostyczna, ale także terapeutyczna. Przez nakłucie wnęki nagromadzony płyn jest usuwany.

Ta metoda leczenia jest stosowana, jeśli ciśnienie wewnętrzne płynu jest wystarczająco wysokie, co zakłóca normalne funkcjonowanie niektórych narządów. Technika zabiegu polega na nakłuciu ściany jamy brzusznej, a także założeniu rurki drenażowej, przez którą gromadzi się.

Podczas jednej sesji nie można usunąć więcej niż 5 litrów płynu puchlinowego, ponieważ zawiera dużo albuminy (białek). Utrata tej ilości doprowadzi do gwałtownego spadku ciśnienia..

Dietetyczne jedzenie

Aby złagodzić obrzęk brzucha z obrzękiem, konieczna jest zmiana diety. Powinien być zbilansowany, wysokokaloryczny, bogaty w mikroelementy i witaminy. Dieta na wodobrzusze obejmuje wykluczenie niektórych pokarmów. Ograniczenia dotyczą stosowania soli z przyprawami, wody i herbaty z kawą, a także alkoholu, tłustych mięs, wędzonych i smażonych.

Choroba serca powodująca wodobrzusze wymaga włączenia do diety zbóż pszennych, produktów mlecznych o niskiej zawartości tłuszczu, mięsa (kurczak, indyk, królik), owoców i warzyw, kompotu z galaretką. Konieczne jest kontrolowanie spożycia tłuszczów i skupienie się na białkach, ponieważ po nakłuciu organizm traci dużo albuminy.

Jak długo żyją pacjenci z tą chorobą?

Nie ma dokładnej prognozy dla wodobrzusza, ponieważ jego wpływ na zdrowie zależy od wielu czynników:

  • ciężkość choroby;
  • czas rozpoczęcia terapii;
  • choroba, która wywołała puchlinę.

Jeśli mówimy o przemijającym wodobrzuszu, niesie to minimalne zagrożenie dla zdrowia. Napięty rodzaj choroby zagraża życiu człowieka, ponieważ z powodu silnego ciśnienia płynu dochodzi do niewydolności oddechowej, która prowadzi do nieuchronnej śmierci w ciągu dni, a nawet godzin.

Im wcześniej rozpocznie się terapię, tym większe prawdopodobieństwo, że żaden narząd nie zostanie dotknięty i nie będzie mógł normalnie funkcjonować. Zaniedbana forma wymaga długotrwałego leczenia i powrotu do zdrowia..

Jeśli wodobrzusze wywołały niewydolność serca, tylko 10% pacjentów ma szansę przeżyć 5 lat od postawienia diagnozy.

Dropsję można leczyć, ale choroby serca wymagają również leczenia. W zależności od ciężkości choroby pacjent będzie musiał poświęcić dużo czasu na eliminację nieprzyjemnych objawów i stabilizację stanu..

Piszę artykuły z różnych dziedzin, które w pewnym stopniu wpływają na taką chorobę, jak obrzęk..

Wodobrzusze z niewydolnością serca, jak długo żyć

Dlaczego wodobrzusze rozwija się w chorobach serca

Wodobrzusze - nagromadzenie w jamie brzusznej surowiczego płynu, jasnożółtego lub przezroczystego.

Jama brzuszna znajduje się poniżej klatki piersiowej i jest od niej oddzielona przeponą.

Powody

Zasada powstawania wodobrzusza jest podobna do powstawania obrzęku w dowolnej innej części ciała, to znaczy z powodu braku równowagi ciśnienia wewnętrznego i zewnętrznego. Innymi słowy, portal wysokiego ciśnienia wzrasta, a ilość albuminy (białka we krwi) maleje, co przyczynia się do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej.

Stany patologiczne, takie jak choroba wątroby, rak o dowolnej etiologii, zastoinowa niewydolność serca, niewydolność nerek mogą powodować powstawanie wodobrzusza (płynu otrzewnowego).

Zastoinowa niewydolność serca może prowadzić do wodobrzusza

Najczęstszą przyczyną wodobrzusza jest marskość wątroby. Chociaż dokładny mechanizm powstawania wodobrzusza jest nadal niejasny, większość naukowców medycznych uważa, że ​​winę ponosi nadciśnienie wrotne (podwyższone ciśnienie krwi w wątrobie)..

Rzadziej, ale zdarza się, że wodobrzusze rozwija się bez marskości, ale z inną ciężką patologią wątroby, na przykład w przypadku powstania guza w tym narządzie, który w miarę wzrostu może zacząć naciskać na naczynia krwionośne, zakłócając normalny przepływ krwi i prowokując gromadzenie się płynu otrzewnowego w jamie brzusznej ubytki.

Chociaż rozwój wodobrzusza najczęściej występuje w przypadku guzów narządów jamy brzusznej, może to również powodować rak dowolnego innego narządu (na przykład rak piersi, rak jajnika, rak płuc, rak serca itp.).

Inną przyczyną wodobrzusza jest zapalenie trzustki. Zarówno ostre, jak i przewlekłe zapalenie trzustki i uraz trzustki ostatecznie powodują wodobrzusze w jamie brzusznej.

Wodobrzusze w zastoinowej niewydolności serca są znacznie rzadsze, ale czasami się zdarzają.

Przyczyną rozwoju wodobrzusza w chorobach serca jest spowolnienie przepływu krwi, co oznacza zastój krwi w komorach serca (przewlekła niewydolność serca). Nadmiar krwi (płynu), z którym serce nie może sobie poradzić, musi gdzieś gromadzić się i gromadzi się z reguły w żyłach nóg i jamie brzusznej.

Objawy

Przy małych (miękkich) wodobrzuszach, gdy ilość płynu puchlinowego nie przekracza 100-400 ml, najczęściej nie ma objawów.

Jednak im więcej płynu w jamie brzusznej, tym wyraźniejsze stają się objawy. Typowe objawy wodobrzusza są następujące:

  • Powiększenie brzucha i talii
  • Ból brzucha
  • Duszność

Objawy

Anasarca i wodobrzusze: przyczyny rozwoju i leczenie niewydolności serca

Patologia rozwija się w wyniku następujących zaburzeń związanych z pracą serca:

  • Wady. Ta grupa chorób obejmuje problemy nabyte, a także choroby wrodzone..
  • Przewlekłe serce płucne. Ta definicja charakteryzuje grupę chorób związanych ze wzrostem ciśnienia w krążeniu płucnym z powodu zaburzeń oskrzeli i płuc.
  • Choroba zakrzepowo-zatorowa gałęzi tętnicy płucnej. Poważny stan, w którym pogarsza się praca serca.
  • Miażdżyca tętnic lub miażdżyca. Konsekwencje zawału mięśnia sercowego lub zapalenia mięśnia sercowego.
  • Zapalenie osierdzia. Powikłanie innych chorób narządów.

Pod wpływem wieku lub różnych chorób może rozwinąć się niewydolność serca. W przypadku tej choroby kurczliwość mięśnia sercowego zmniejsza się i nie jest on w stanie zapewnić pełnej krwi wszystkim narządom i układom. Anasarca i wodobrzusze w niewydolności serca są jednymi z głównych objawów ciężkiego przebiegu choroby i rozwoju etapu dekompensacji.

Przeczytaj w tym artykule

Obraz kliniczny niewydolności serca zależy od tego, w którym kręgu występuje zastój krążenia. Objawy są zwykle dwojakiego rodzaju:

  • Wraz z rozwojem stagnacji w krążeniu płucnym wszystkie objawy patologiczne będą związane z płucami. To do tego organu krew przepływa przez małe kółko. Pacjent będzie miał ciężką duszność, dużą liczbę rozproszonych wilgotnych rzęs we wszystkich częściach płuc. Możliwe tworzenie się opłucnej lub gromadzenie się płynu w jamie opłucnej.
  • Jeśli proces wpływa głównie na krążenie ogólnoustrojowe, dotknięte narządy będą znacznie większe. Gromadzenie się nadmiaru płynu zaczyna się w kończynach dolnych, pojawia się obrzęk stóp i podudzi. Wraz z rozwojem procesu w narządach zaczyna się stagnacja, co prowadzi do rozwoju marskości wątroby, bólu w prawym podżebrzu i obecności dużej objętości płynu w jamie brzusznej pacjenta.

Jest to płyn nagromadzony u kardiologów, nazywany wodobrzuszem jamy brzusznej w niewydolności serca. Należy zauważyć, że jeśli patologiczny proces w mięśniu sercowym osiągnął etap dekompensacji, zator rozwija się w obu kręgach krążenia, choroba obejmuje nie tylko duże koło.

Te objawy są możliwe w przypadku innych chorób narządów. Niewydolność serca nie była ostatnio uważana za niezależną chorobę; jest kliniczną manifestacją innych patologii mięśnia sercowego. Niezależnie od źródła problemu eksperci zidentyfikowali trzy główne objawy, w których wizyta u kardiologa staje się obowiązkowa. To zawiera:

  • duszność w spoczynku;
  • silny obrzęk kończyn dolnych;
  • powiększenie brzucha w wyniku gromadzenia się płynu w jamie brzusznej.

Wodobrzusze lub opuchlizna brzucha to obecność dużej ilości wolnego płynu w jamie brzusznej. Ta patologia powstaje w wyniku kurczliwości mięśnia sercowego i słabego pompowania krwi z dolnych części ludzkiego ciała..

Stagnacja w naczyniach sprawia, że ​​płynna część krwi szuka wyjścia. Prowadzi to do zjawiska pocenia się ściany naczynia i gromadzenia się płynu w wolnych jamach. Ponieważ mówimy o dużym kręgu krążenia krwi, jama brzuszna jest najbardziej odpowiednia do pobrania..

Pacjenci i ich krewni zauważają szybki wzrost rozmiaru brzucha, napięcie przedniej ściany brzucha, chociaż całkowita masa ciała w tym przypadku zmniejszy się.

Wraz z rozwojem niewydolności serca białko jest wypłukiwane z tkanek, co prowadzi do utraty wagi u pacjentów.

Przede wszystkim przy zastoju w krążeniu ogólnoustrojowym wątroba cierpi, co prowadzi do przewlekłej niewydolności wątroby i rozwoju marskości. Ten stan zwykle poprzedza rozwój wodobrzusza. Ponadto zaburzenie czynności wątroby powoduje wzrost poziomu bilirubiny we krwi, co prowadzi do zażółcenia twardówki i skóry..

Badanie zewnętrzne może pomóc w ustaleniu prawidłowej diagnozy. Jeśli pacjent leży na plecach, wówczas obserwuje się charakterystyczny spłaszczony brzuch; badanie palpacyjne i perkusja ujawnia obecność wolnego płynu w jamie brzusznej.

Wątroba powiększa się, staje się twarda, wyboista i bolesna w dotyku. Jednak dotykanie tego narządu jest możliwe tylko w rzadkich przypadkach, ponieważ jelito pod wpływem płynu podniosło się i wypchnęło inne narządy na boki. To właśnie wpływ jelit i żołądka na przeponę wyjaśnia duszność, jeśli pacjent ma wodobrzusze z niewydolnością serca.

Jedną z pomocniczych metod diagnostycznych może być badanie ultrasonograficzne. Ta technika pozwoli Ci zobaczyć na ekranie obecność wolnego płynu w jamie brzusznej i zdiagnozować gwałtowny wzrost wielkości wątroby.

Próby usunięcia płynu z brzucha pacjenta są skazane na niepowodzenie bez kompleksowej terapii niewydolności serca. Podstawą leczenia tej patologii serca są glikozydy nasercowe i preparaty potasu, które pomagają miokardium w przywróceniu funkcji kurczliwej..

Przewlekła niewydolność serca (CHF): klasyfikacja, objawy i leczenie

Przewlekła niewydolność serca (CHF) charakteryzuje się niedopasowaniem między możliwościami serca a zapotrzebowaniem organizmu na tlen. Początkowo niewystarczająca funkcja serca objawia się tylko podczas ćwiczeń, a następnie w spoczynku. Przewlekła niewydolność serca charakteryzuje się zespołem charakterystycznych objawów (duszność, zmniejszona aktywność fizyczna, obrzęk), którym często towarzyszy zatrzymanie płynów w organizmie.

Klasyfikacja

W naszym kraju klasyfikacja CHF według N.D. Strazhesko i V.Kh. Wasilenko. Zakłada warunkowy podział na trzy etapy: I etap - początkowy (utajony, ukryty). Nieadekwatność pracy serca objawia się tylko wysiłkiem Etap II - zaburzenie hemodynamiczne objawia się spoczynkiem. W stadium II A hemodynamika jest umiarkowanie upośledzona, dotyczy to głównie prawego lub lewego serca.

Na etapie II B krążenie krwi jest upośledzone w obu kręgach, odnotowuje się wyraźne zmiany patologiczne w pracy serca.III etap - końcowy (końcowy). Ciężkiej niewydolności krążenia towarzyszy wyraźna zmiana metabolizmu, uszkodzenie struktury narządów wewnętrznych i naruszenie ich funkcji.

Obecnie przyjęto klasyfikację ciężkości CHF zgodnie z tolerancją wysiłku. Istnieją 4 klasy funkcjonalne (FC) CHF. W przypadku FC I pacjent dobrze znosi normalną aktywność fizyczną. Znacznej aktywności fizycznej może towarzyszyć duszność lub zmęczenie. W przypadku CHF II FC zwykła aktywność fizyczna jest umiarkowanie ograniczona, w przypadku III FC występuje znaczne ograniczenie zwykłej aktywności z powodu duszności i innych objawów.

IV FC towarzyszy niezdolność do wykonywania aktywności fizycznej bez dolegliwości, objawy pojawiają się w spoczynku Klasy czynnościowe CHF mogą się różnić w zależności od zastosowanego leczenia. Nie ma pełnej korelacji między klasami czynnościowymi i stadiami według Strazhesko-Vasilenko, dodatkowo wyróżnia się skurczową i rozkurczową CHF (przeważające naruszenie kurczliwości lub relaksacji mięśnia sercowego). Czasami rozróżnia się niewydolność prawej i lewej komory, w zależności od najbardziej dotkniętej części serca.

Objawy

Kliniczne objawy upośledzenia

Dropsy zaczyna powodować dyskomfort dopiero po zwiększeniu ilości płynu w jamie brzusznej do 800-1000 ml. Rzadziej pacjenci odczuwają wzdęcie przy 400 ml. W przypadku CHF ilość wody we wnęce może osiągnąć kilka litrów, aw ciężkich przypadkach - 20-25 litrów. Wodobrzusze objawia się następującymi znakami:

  • wzrost brzucha bez wykrywania złogów tłuszczu w innych częściach ciała;
  • bezruch „bańki” podczas oddychania;
  • występ pępka;
  • skóra staje się napięta, błyszcząca, pojawiają się białe rozstępy;
  • brzuch jest twardy w dotyku i nie luźny, jak przy odkładaniu się tłuszczu;
  • przez skórę widoczne są rozszerzone żyły.

Wysięk w jamie brzusznej jest poważnym powikłaniem wskazującym na zaawansowaną chorobę serca. Brak żółtaczki jest wyraźnym objawem wodobrzusza związanego z patologiami tego narządu, a nie wątroby lub nerek.

Pacjenci z obrzękiem skarżą się na duszność, która nasila się w pozycji leżącej. Skóra staje się sinica, a badanie ujawnia przekrwienie w płucach.

Wodobrzusze jako główny objaw zastoinowej niewydolności serca

Wodobrzusze w niewydolności serca to dość powszechne zjawisko, które sygnalizuje postęp patologii serca i naczyń krwionośnych. Charakterystyczna „zastoinowa” niewydolność serca polega na gromadzeniu się krwi w wątrobie, kończynach dolnych i płucach. Te stany pojawiają się, gdy serce traci zdolność pompowania krwi potrzebnej organizmowi..

Przywrócenie funkcjonowania tego ważnego narządu wymaga dużego wysiłku zarówno ze strony lekarza, jak i pacjenta..

Co to jest wodobrzusze?

Wodobrzusze (opuchlizna) to stan, w którym płyn gromadzi się w jamie brzusznej.

Prawdopodobne przyczyny wodobrzusza:

  • zapalenie otrzewnej;
  • alkoholowa marskość wątroby;
  • rak wątroby;
  • przewlekłe zapalenie trzustki;
  • zapalenie wątroby;
  • rak trzustki;
  • rak jajnika, niewydolność serca;
  • zapalenie osierdzia;
  • chłoniak nieziarniczy;
  • rakotwórczość.

Narządy jamy brzusznej znajdują się w błonie zwanej otrzewną. Jama brzuszna zwykle zawiera niewielką ilość płynu (około 20 ml), którego objętość może być różna u kobiet w zależności od fazy cyklu miesiączkowego. Nieprawidłowy wzrost jego ilości występuje z różnych powodów, z których jedną jest przewlekła niewydolność serca. W przypadku tej choroby płyn zatrzymuje się nawet w klatce piersiowej i kończynach dolnych..

  • powiększenie brzucha
  • szybki przyrost masy ciała
  • ból brzucha
  • duszność
  • bębnica
  • nudności
  • szybka męczliwość
  • ograniczenie nawykowej aktywności fizycznej
  • kacheksja

Oprócz objawów wodobrzusza CHF ma następujące objawy:

  • duszność (duszność) z wysiłkiem lub w spoczynku;
  • słabość, letarg;
  • obrzęk stóp, kostek i nóg
  • cardiopalmus;
  • niezdolność do wykonywania nawykowej aktywności fizycznej;
  • uporczywy kaszel z lekką lub różowawą plwociną;
  • potrzeba oddawania moczu w nocy;
  • utrata apetytu lub nudności;
  • akrocyjanoza;
  • niezdolność do koncentracji, rozproszenie uwagi;
  • ból w klatce piersiowej;
  • nagłe ataki zakrztuszenia się z kaszlem i wydzielina pienistej różowej plwociny.

Powikłania przewlekłej niewydolności serca:

  • powstawanie przepuklin z powodu zwiększonego ciśnienia w jamie brzusznej;
  • spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej.

Aby zdiagnozować naturę, przyczynę i nasilenie obrzęku, potrzebne są następujące badania laboratoryjne i instrumentalne:

  • ogólne badania kliniczne (pełna morfologia krwi, analiza moczu, zawartość glukozy i białka w surowicy, testy czynności wątroby, koagulogram);
  • testy na wirusowe zapalenie wątroby typu B i C;
  • RTG klatki piersiowej i jamy brzusznej (pozwala ocenić ilość płynu i sprawdzić obecność płynu opłucnowego);
  • USG OBP pozwala wykryć obecność wysięku we wczesnych stadiach, do 5-10 ml;
  • analiza płynu puchlinowego, którą przeprowadza się według następujących kryteriów: erytrocyty, leukocyty, białko;
  • mikroskopia - pozwala określić obecność patologicznych komórek;
  • badanie bakteriologiczne - mikroskopia i hodowla bakterii.

Do analizy płynu znajdującego się w jamie brzusznej niezbędne jest wykonanie paracentezy brzusznej (laparocentezy).

Ta najbardziej pouczająca metoda diagnostyczna może również pełnić rolę procedury terapeutycznej..

Postępowanie z pacjentem z niewydolnością serca wymaga starannego monitorowania. W tym celu wykonywane są następujące środki diagnostyczne:

  • elektrokardiografia dostarcza informacji o zmianach w charakterze rytmu serca (przyspieszenie lub nieregularność), wskazuje na patologiczne przewodzenie na skutek przerwania rozrusznika lub zgrubienia ścian serca. EKG pozwala również ocenić konsekwencje zawału mięśnia sercowego;
  • echokardiografia to rejestracja szmerów serca za pomocą aparatu USG. Dzięki tej metodzie kardiolog ocenia działanie zastawek, mięśnia sercowego i przepływu krwi;
  • scyntygrafia mięśnia sercowego z weloergometrią (jeśli obciążenie nie jest przeciwwskazane) - pozwala ocenić ukrwienie naczyń wieńcowych i ich odpowiedź na stres.

Pacjent z niewydolnością serca, u którego rozwinął się obrzęk, wymaga natychmiastowej hospitalizacji w szpitalu kardiologicznym.

Zestaw działań mających na celu pomoc pacjentowi z wodobrzuszem obejmuje:

  • leczenie choroby podstawowej;
  • ograniczenie spożycia soli;
  • uzupełnienie niedoboru białka;
  • terapia moczopędna;
  • laparocenteza.
  • Inhibitory ACE: rozszerzają naczynia krwionośne, obniżają ciśnienie krwi, poprawiają przepływ krwi i zmniejszają obciążenie serca;
  • Blokery receptora angiotensyny: zasada działania jest podobna do poprzedniego leku. Są przepisywane z powodu nietolerancji na inhibitory ACE;
  • Beta-blokery: zwolnij tętno;
  • Diuretyki: usuwają płyn, który tworzy obrzęk, obniżając w ten sposób ciśnienie krwi i poprawiając oddychanie
  • Digoksyna: nasila skurcze serca, zmniejszając je;
  • Nitrogliceryna: poprawia przepływ krwi w mięśniu sercowym;
  • Statyny: stosowane w leczeniu miażdżycy;
  • Antykoagulanty: normalizują krzepnięcie krwi;

W celach terapeutycznych nakłucie jamy brzusznej wykonuje się w takich przypadkach:

  • naruszenie czynności oddechowej;
  • ból brzucha spowodowany ciśnieniem płynu (zespół ciasnoty brzusznej);
  • niepowodzenie leczenia zachowawczego;

Technika paracenteza:

  1. Leczenie pola operacyjnego środkami antyseptycznymi.
  2. Infiltracja skóry w miejscu przyszłego nakłucia środkiem znieczulającym.
  3. Niewielkie nacięcie skalpelem do wprowadzenia cewnika (wykonywane pod pępkiem lub po obu jego stronach).
  4. Wprowadzenie cewnika do jamy brzusznej.
  5. Pobieranie cieczy (wykonywane bardzo powoli, jednorazowo w granicach 5 litrów).
  6. Usunięcie cewnika.
  7. Leczenie antyseptyczne i założenie sterylnego opatrunku w miejscu wkłucia.
  8. Kontrola ultradźwięków.

Podczas paracentezy terapeutycznej pobierany jest płyn otrzewnowy do analizy cytologicznej i biochemicznej w celu wyjaśnienia jego genezy.

Laparocentezę może komplikować tworzenie się zrostów i infekcji, ponieważ jest to interwencja w sterylnym środowisku jamy brzusznej.

W razie potrzeby zasysanie cieczy przeprowadza się wielokrotnie. Jednak potrzeba wznowienia nakłuć sugeruje, że patologiczny proces postępuje i nie reaguje na leczenie. W tym przypadku ważne jest, aby zapewnić pełnoprawną opiekę paliatywną, złagodzić cierpienie, uczynić życie pacjenta jak najbardziej komfortowym i przygotować się do godnej opieki..

wnioski

Prognozy dotyczące zdrowia i życia pacjenta, u którego rozwinęło się wodobrzusze z niewydolnością serca, można poprawić, podejmując aktywne działania terapeutyczne. Jednak pomimo postępu we współczesnej medycynie pozostaje niekorzystny. Obecność współistniejących patologii, wieku, złożonych zaburzeń rytmu serca, wysokiego nadciśnienia tętniczego i obecności wysięku w jamie opłucnej sugeruje, że śmierć jest nieunikniona. W takim przypadku ważne jest, aby zapewnić godne zakończenie ścieżki życia i złagodzić cierpienie pacjenta..

Wykorzystane źródła: cardiograf.com

Objawy

Diagnoza wodobrzusza

Aby wykryć patologię na wczesnych etapach, wymagane są następujące badania i analizy:

  • diagnostyka różnicowa zapalenia wątroby i marskości wątroby;
  • badanie krwi i moczu;
  • RTG brzucha i klatki piersiowej;
  • Ultradźwięki to jedna z najskuteczniejszych metod wskazujących na obecność nadmiaru płynu nawet przy nagromadzeniu 30-100 ml;
  • badanie płynu puchlinowego po nakłuciu;
  • mikroskopia;
  • analiza bakteriologiczna.

Laparocenteza (usunięcie płynu z jamy brzusznej) - sposób na rozpoznanie i leczenie wodobrzusza w niewydolności serca.

Dodatkowo badany jest stan serca:

  • elektrokardiografia jest przepisywana w celu określenia częstości akcji serca;
  • zastosować metodę echokardiografii do rejestracji szumów (używa się aparatu USG);
  • zbadać mięsień sercowy za pomocą scyntygrafii przy braku przeciwwskazań do aktywności fizycznej - ocenia się jakość ukrwienia i reakcję na stres.

Po zebraniu wszystkich danych lekarz będzie mógł postawić dokładną diagnozę i przepisać natychmiastowe leczenie.

Gromadzenie się płynu w jamie brzusznej jest oznaką poważnej dysfunkcji różnych narządów i układów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Dlatego pojawiają się pierwsze oznaki

konieczna jest jak najszybsza konsultacja z lekarzem, ponieważ dopiero po pełnym i kompleksowym badaniu i ustaleniu przyczyny wodobrzusza można przepisać odpowiednie, skuteczne leczenie, które pozwoli spowolnić postęp choroby i przedłużyć życie pacjenta.

Uderzenie brzucha może pomóc w rozpoznaniu wodobrzusza (gdy lekarz przyciska 1 palec do przedniej ściany jamy brzusznej, a puka w nią drugim). Jeśli wodobrzusze są umiarkowane, gdy pacjent leży na plecach, płyn przesunie się w dół, a pętle jelitowe (zawierające gaz) zostaną wypchnięte w górę. W efekcie przy uderzeniu w górną część brzucha zostanie ustalony bębenkowy dźwięk perkusji (jak przy stukaniu w puste pudełko), natomiast w bocznych partiach będzie słychać głuchy dźwięk perkusji.

Palpacja (palpacja) brzucha może dostarczyć ważnych informacji o stanie narządów wewnętrznych i pomóc lekarzowi podejrzewać tę lub inną patologię. Określenie obecności niewielkiej ilości płynu (poniżej 1 litra) metodą palpacyjną jest raczej trudne. Jednak na tym etapie rozwoju choroby można zidentyfikować szereg innych objawów wskazujących na uszkodzenie niektórych narządów..

Palpacyjnie można znaleźć:

  • Powiększenie wątroby. Może być oznaką marskości lub raka wątroby. W tym samym czasie wątroba jest gęsta, jej powierzchnia jest nierówna, nierówna.
  • Powiększenie śledziony. U osób zdrowych śledziona nie jest wyczuwalna. Jego wzrost może być oznaką postępującego nadciśnienia wrotnego (z marskością wątroby lub rakiem), przerzutów guza lub anemii hemolitycznych (w których dochodzi do niszczenia komórek krwi w śledzionie).
  • Objawy zapalenia otrzewnej (zapalenie otrzewnej). Głównym objawem wskazującym na obecność procesu zapalnego w jamie brzusznej jest objaw Shchetkin-Blumberg. Aby to zidentyfikować, pacjent leży na plecach i ugina kolana, a lekarz powoli przyciska palce do przedniej ściany jamy brzusznej, po czym gwałtownie usuwa rękę. Najsilniejsze ostre bóle pojawiające się w tym samym czasie świadczą o zapaleniu otrzewnej..

Przy ciężkim wodobrzuszu przednia ściana brzucha będzie napięta, twarda, bolesna, więc niemożliwe będzie zidentyfikowanie powyższych objawów.

Objaw fluktuacji (chybotanie) jest ważnym objawem płynu w jamie brzusznej. Aby to zidentyfikować, pacjent leży na plecach, lekarz przyciska lewą dłoń do ściany brzucha pacjenta z jednej strony, a prawą delikatnie uderza w przeciwległą ścianę brzucha. Jeśli w jamie brzusznej jest wystarczająca ilość wolnego płynu, podczas opukiwania powstają charakterystyczne falujące wstrząsy, które będą odczuwalne po przeciwnej stronie.

Objaw fluktuacji można wykryć, jeśli w jamie brzusznej znajduje się więcej niż 1 litr płynu. Jednocześnie w przypadku ciężkiego wodobrzusza może to być mało informacji, ponieważ zbyt wysokie ciśnienie w jamie brzusznej nie pozwoli na prawidłowe przeprowadzenie badania i ocenę jego wyników..

Testy na wodobrzusze

Testy laboratoryjne są przepisywane po dokładnym badaniu klinicznym pacjenta, gdy lekarz podejrzewa patologię narządu. Celem badań laboratoryjnych jest potwierdzenie diagnozy, a także wykluczenie innych możliwych chorób i stanów patologicznych..

Jest przepisywany w celu oceny ogólnego stanu pacjenta i identyfikacji różnych nieprawidłowości występujących w niektórych chorobach. Na przykład u pacjentów z marskością wątroby i splenomegalią (powiększona śledziona) może dojść do zmniejszenia stężenia

(Czerwone krwinki),

(pigment oddechowy, który transportuje tlen w organizmie),

(komórki układu odpornościowego) i

(płytki krwi, które się zatrzymują

). Wyjaśnia to fakt, że komórki krwi są zatrzymywane i niszczone w powiększonej śledzionie..

W przypadku chorób zakaźnych i zapalnych narządów jamy brzusznej (w szczególności zapalenia otrzewnej i trzustki) może wystąpić wyraźny wzrost stężenia leukocytów (jako odpowiedź układu odpornościowego w odpowiedzi na wprowadzenie obcej infekcji) oraz wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów (OB), co również wskazuje na obecność procesu zapalnego w organizmie.

Biochemiczne badanie krwi (BAC) W tym badaniu ocenia się ilość różnych substancji we krwi, co umożliwia ocenę czynności funkcjonalnej niektórych narządów.

W przypadku marskości wątroby nastąpi wzrost stężenia bilirubiny (ze względu na zmniejszenie funkcji neutralizującej narządu). Ponadto marskość charakteryzuje się spadkiem stężenia białek we krwi, ponieważ wszystkie powstają w wątrobie..

W przypadku zapalenia otrzewnej lub trzustki LHC pozwala wykryć wzrost stężenia białek ostrej fazy zapalenia (białko C-reaktywne, fibrynogen, ceruloplazmina i inne), a ich stężenie we krwi zależy bezpośrednio od stopnia nasilenia i aktywności procesu zapalnego. Pozwala to na rozpoznanie zapalenia otrzewnej w czasie, a także na monitorowanie stanu pacjenta w dynamice podczas procesu leczenia i identyfikację ewentualnych powikłań w czasie.

W przypadku wodobrzusza nerkowego (będącego następstwem niewydolności nerek) wzrasta stężenie substancji we krwi, które są normalnie wydalane przez nerki. Szczególne znaczenie mają takie substancje jak mocznik (norma 2,5 - 8,3 mmol / litr), kwas moczowy (norma 120 - 350 μmol / litr) oraz kreatynina (norma 44 - 100 μmol / litr).

LHC jest również ważny w diagnostyce zapalenia trzustki (zapalenie trzustki). Faktem jest, że wraz z postępem choroby dochodzi do zniszczenia tkanki gruczołu, w wyniku czego enzymy trawienne (amylaza trzustkowa) dostają się do krwi. Wzrost stężenia amylazy trzustkowej powyżej 50 Jednostek działania / litr (U / L) pozwala na potwierdzenie rozpoznania.

Ogólna analiza moczu (OAM) Analiza moczu pozwala zidentyfikować nieprawidłowości w układzie moczowym. W normalnych warunkach codziennie przez nerki filtruje się ponad 180 litrów płynu, ale około 99% tej objętości jest wchłaniane z powrotem do krwiobiegu. W początkowej fazie niewydolności nerek może dojść do upośledzenia koncentracji i funkcji wchłaniania przez nerki, w wyniku czego wydalany będzie mniej gęsty mocz (normalnie ciężar właściwy moczu waha się od 1010 do 1022).

W przypadku zespołu nerczycowego nastąpi zwiększona gęstość moczu, w którym zostanie określone zwiększone stężenie białek (ponad 3,5 grama dziennie). OAM jest również cenny w diagnostyce zapalenia trzustki, ponieważ w tej chorobie stężenie amylazy wzrasta nie tylko we krwi, ale także w moczu (ponad 1000 U / L).

Badania bakteriologiczne Badania te mają szczególne znaczenie w przypadku bakteryjnego i gruźliczego zapalenia otrzewnej. Jego istota polega na gromadzeniu różnorodnego materiału biologicznego (krwi, płynu puchlinowego, śliny) i izolacji z niego chorobotwórczych mikroorganizmów, które mogą powodować rozwój procesu zakaźnego i zapalnego.

Biopsja wątroby Biopsja polega na usunięciu małego kawałka tkanki wątroby pacjenta in vivo w celu zbadania go w laboratorium pod mikroskopem. Badanie to pozwala potwierdzić rozpoznanie marskości wątroby w ponad 90% przypadków. W przypadku raka wątroby biopsja może okazać się niekompletna, ponieważ nikt nie może zagwarantować, że komórki rakowe trafią dokładnie w obszar badanej tkanki wątroby.

USG na wodobrzusze

Zasada działania ultradźwięków opiera się na zdolności do odbijania się fal dźwiękowych od obiektów o różnej gęstości (łatwo przechodzą przez powietrze, ale załamują się i odbijają na granicy powietrza i cieczy lub gęstej tkanki narządu). Fale odbite są rejestrowane przez specjalne odbiorniki i po przetworzeniu komputerowym prezentowane są na monitorze jako obraz badanego obszaru..

Badanie to jest całkowicie nieszkodliwe i bezpieczne, można je wykonywać wielokrotnie w trakcie całego okresu leczenia w celu monitorowania stanu pacjenta i terminowej identyfikacji możliwych powikłań.

Leczenie wodobrzusza

Leczenie wodobrzusza powinno rozpocząć się jak najwcześniej i być prowadzone tylko przez doświadczonego lekarza, ponieważ w przeciwnym razie choroba może postępować i powodować poważne komplikacje. Przede wszystkim konieczne jest określenie stopnia wodobrzusza i ocena ogólnego stanu pacjenta. Jeśli na tle napiętego wodobrzusza u pacjenta wystąpią objawy

lub niewydolność serca, głównym problemem będzie zmniejszenie ilości płynu puchlinowego i ciśnienia w jamie brzusznej. Jeśli wodobrzusze są przemijające lub umiarkowane, a istniejące powikłania nie stanowią bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta, na pierwszy plan wysuwa się leczenie choroby podstawowej, jednak poziom płynów w jamie brzusznej jest regularnie monitorowany.

W leczeniu wodobrzusza stosuje się:

  • diuretyki;
  • terapia dietetyczna;
  • ćwiczenia fizyczne;
  • terapeutyczna laparocenteza;
  • tradycyjne metody leczenia.

Leki moczopędne mają zdolność usuwania płynów z organizmu poprzez różne mechanizmy. Zmniejszenie objętości krążącej krwi może ułatwić przenoszenie części płynu z jamy brzusznej do krwiobiegu, co zmniejszy nasilenie klinicznych objawów wodobrzusza.

Diuretyki na wodobrzusze

Mechanizm działania terapeutycznego

Sposób podawania i dawkowanie

Wspomaga wydalanie sodu i płynów przez nerki.

Dożylnie 20-40 mg 2 razy dziennie. W przypadku nieskuteczności dawkę można zwiększyć.

Diuretyk osmotyczny. Zwiększa ciśnienie osmotyczne osocza krwi, ułatwiając przejście płynu z przestrzeni międzykomórkowej do łożyska naczyniowego.

Jest przepisywany dożylnie w dawce 200 mg. Lek należy stosować jednocześnie z furosemidem, ponieważ ich działanie jest połączone - mannitol usuwa płyn z przestrzeni międzykomórkowej do łożyska naczyniowego, a furosemid - z łożyska naczyniowego przez nerki.

Diuretyk, który zapobiega nadmiernemu wydalaniu potasu z organizmu (jak widać w przypadku furosemidu).

Przyjmować doustnie 100-400 mg dziennie (w zależności od poziomu potasu we krwi).

organizm.

Oprócz diuretyków można stosować szereg innych leków wpływających na rozwój wodobrzusza..

Leki na wodobrzusze mogą obejmować:

  • Środki wzmacniające ścianę naczyniową (diosmina, witaminy C, P). Rozszerzenie naczyń krwionośnych i zwiększona przepuszczalność ścian naczyń to jedne z głównych elementów rozwoju wodobrzusza. Stosowanie leków, które mogą zmniejszać przepuszczalność naczyń i zwiększać ich odporność w obliczu różnych czynników chorobotwórczych (podwyższone ciśnienie wewnątrznaczyniowe, mediatory stanu zapalnego itp.) Może znacznie spowolnić postęp wodobrzusza.
  • Leki wpływające na układ krwionośny (

Artykuły O Zapaleniu Wątroby