Atlas anatomii człowieka
Odbytnica

Główny Śledziona

Odbytnica (odbytnica) (ryc. 151, 158, 159, 173, 174) znajduje się w jamie miednicy na jej tylnej ścianie i otwiera się w okolicy krocza z odbytem (odbytem). Jego długość wynosi 14-18 cm Odbyt składa się z części miednicy, znajdującej się powyżej dna miednicy, - bańki prostej (ryc. 173, 174) i kanału odbytu (canalis analis) (ryc. 174), zlokalizowanego w kroczu pod przeponą miednicy. W trakcie odcinka miednicy tworzy się zagięcie w kształcie wklęsłości kości krzyżowej - zgięcie krzyżowe (flexura sacralis). Kolejne zagięcie tworzy się na przejściu do kanału odbytu - zgięcie kroczowe (flexura perinealis).

Podłużna warstwa mięśniowa odbytnicy jest kontynuacją pasm mięśniowych esicy. W warstwie mięśniowej dolnej części ampułki przeplatają się wiązki mięśnia odbytniczo-ogonowego (m. Rectococcygeus). Poszczególne włókna warstwy podłużnej są wplecione w mięsień unoszący odbyt (m. Dźwigacz odbytu) (ryc. 173, 174). Wokół odbytu okrągłe włókna mięśniowe tworzą zgrubienie - mimowolny zwieracz wewnętrzny (zwieracz) odbytu (m. Sphincter ani internus) (ryc. 174), składający się z mięśni gładkich. W tkance podskórnej znajduje się arbitralny zewnętrzny zwężacz odbytu (m. Sphincter an externus) (ryc. 151, 173, 174), utworzony przez mięśnie prążkowane.

Figa. 151. Aparatura trawienna:

1 - ślinianka przyuszna; 2 - zęby; 3 - jama ustna; 4 - gardło; 5 - język; 6 - gruczoł podjęzykowy;

7 - gruczoł podżuchwowy; 8 - przełyk; 9 - żołądek; 10 - wątroba; 11 - wspólny przewód żółciowy;

12 - dusiciel (zwieracz) strażnika; 13 - woreczek żółciowy; 14 - trzustka;

15 - dwunastnica; 16 - nagłe zgięcie dwunastnicy; 17 - lewe zgięcie okrężnicy;

18 - prawe zgięcie okrężnicy; 19 - jelito czcze; 20 - okrężnica wstępująca;

21 - zstępująca okrężnica; 22 - okrężnica poprzeczna; 23 - zastawka krętniczo-kątnicza;

24 - kątnica; 25 - załącznik; 26 - jelito kręte; 27 - esicy;

28 - odbytnica; 29 - zewnętrzny zwężenie odbytu

Figa. 158. Schemat przebiegu otrzewnej:

1 - membrana; 2 - wątroba; 3 - mała dławnica; 4 - trzustka; 5 - żołądek;

6 - dwunastnica; 7 - jama otrzewnowa; 8 - okrężnica poprzeczna; 9 - jelito czcze;

10 - duża uszczelka olejowa; 11 - jelito kręte; 12 - odbytnica; 13 - tylna przestrzeń trzewna

Figa. 159. Narządy jamy brzusznej:

1 - wątroba; 2 - żołądek; 3 - woreczek żółciowy; 4 - śledziona; 5 - trzustka;

6 - lewe zgięcie okrężnicy; 7 - prawe zgięcie okrężnicy; 8 - górne zgięcie dwunastnicy;

9 - ulga dwunastnicy; 10 - wstępująca część dwunastnicy; 11 - okrężnica wstępująca;

12 - jelito kręte; 13 - krezka esicy; 14 - kątnica; 15 - załącznik;

16 - odbytnica; 17 - esicy

Figa. 173. Mięśniowa błona odbytnicy:

1 - ampułka odbytnicy; 2 - podnoszenie mięśni odbytu; 3 - zewnętrzny zwężacz odbytu

Figa. 174. Błona śluzowa odbytu:

1 - fałdy poprzeczne; 2 - warstwa mięśniowa; 3 - pęcherzyki limfatyczne; 4 - błona śluzowa;

5 - ampułka odbytnicy; 6 - podnoszenie mięśni odbytu; 7 - wewnętrzny zwężenie odbytu;

8 - filary odbytu; 9 - zewnętrzny zwężacz odbytu; 10 - zatoki odbytu; 11 - obszar hemoroidalny;

12 - kanał odbytu

Odbytnica (odbytnica) (ryc. 151, 158, 159, 173, 174) znajduje się w jamie miednicy na jej tylnej ścianie i otwiera się w okolicy krocza z odbytem (odbytem). Jego długość wynosi 14-18 cm. Odbytnica składa się z części miednicy, znajdującej się powyżej dna miednicy, - bańki prostej (ryc. 173, 174) i kanału odbytu (canalis analis) (ryc. 174), zlokalizowanego w kroczu pod przeponą miednicy. W trakcie odcinka miednicy tworzy się zagięcie w kształcie wklęsłości kości krzyżowej - zgięcie krzyżowe (flexura sacralis). Kolejne zagięcie tworzy się na przejściu do kanału odbytu - zgięcie kroczowe (flexura perinealis).

Figa. 173.

Błona mięśniowa odbytnicy

1 - ampułka odbytnicy;

2 - podnoszenie mięśni odbytu;

3 - zewnętrzny zwężacz odbytu

Podłużna warstwa mięśniowa odbytnicy jest kontynuacją pasm mięśniowych esicy okrężnicy_obod_kishka. W warstwie mięśniowej dolnej części ampułki przeplatają się wiązki mięśnia odbytniczo-ogonowego (m. Rectococcygeus). Poszczególne włókna warstwy podłużnej są wplecione w mięsień unoszący odbyt (m. Dźwigacz odbytu) (ryc. 173, 174). Wokół odbytu okrągłe włókna mięśniowe tworzą zgrubienie - mimowolny zwieracz wewnętrzny (zwieracz) odbytu (m. Sphincter ani internus) (ryc. 174), składający się z mięśni gładkich. W tkance podskórnej znajduje się arbitralny zewnętrzny zwężacz odbytu (m. Sphincter an externus) (ryc. 151, 173, 174), utworzony przez mięśnie prążkowane.

Odbytnica, odbytnica, znajduje się w jamie miednicy, przy jej tylnej ścianie, utworzonej przez mięśnie kości krzyżowej, kości ogonowej i tylnych mięśni dna miednicy. Rozpoczyna się od końca miednicznej części esicy na poziomie III kręgu krzyżowego i kończy się w kroczu odbytem. Jego długość wynosi 14-18 cm, średnica odbytnicy waha się od 4 cm (zaczynając od esicy) do 7,5 cm w środkowej części (ampułka) i ponownie zmniejsza się do szczeliny na poziomie odbytu.

Odbyt składa się z dwóch części: miednicy i krocza. Pierwsza znajduje się nad przeponą miednicy, w jamie miednicy, a z kolei jest podzielona na węższą część nadbramkową i szeroką bańkę odbytnicy, bańkę prostą. Druga część odbytnicy znajduje się pod przeponą miednicy, w okolicy krocza i reprezentuje kanał odbytu (odbytu), kanał odbytu.

Miednicowa część odbytnicy tworzy zgięcie w płaszczyźnie strzałkowej, otwarte odpowiednio do przodu, do wklęsłości kości krzyżowej - zgięcie krzyżowe, zgięcie krzyżowe; górna część zgięcia jelita przebiega od przodu do tyłu i do dołu, dolna od tyłu do przodu i do dołu.

W płaszczyźnie czołowej część miednicy tworzy niespójne zgięcia; górna część zakrętu przechodzi od góry do dołu i na prawo od lewej, a dół idzie w przeciwnym kierunku. Drugie zgięcie w płaszczyźnie strzałkowej, ale już z wklęsłym grzbietem, znajduje się na przejściu miednicy do krocza; po przejściu przez przeponę miednicy odbytnica gwałtownie odwraca się (prawie pod kątem prostym) do tyłu, tworząc zgięcie krocza, zginacz krocza. Na tym poziomie odbytnica wygina się wokół górnej części kości ogonowej. Długość części miednicznej wynosi od 10 do 14 cm, część krokowa około 4 cm.

Na poziomie dolnej krawędzi III kręgu krzyżowego odbytnica zaczyna tracić surowiczą powłokę: najpierw z tylnej powierzchni, następnie z boku, a na końcu z przodu. Tak więc górna, nadampularna część miednicznej części odbytnicy znajduje się dootrzewnowo, górna część bańki jest otoczona surowiczą błoną z trzech stron, a najniżej położona część bańki znajduje się zaotrzewnowo, ponieważ otrzewna obejmuje tylko niewielki obszar ściany przedniej.

Linia, wzdłuż której otrzewna opuszcza ścianę jelita, przebiega ukośnie od góry, od tyłu do dołu i do przodu. Gdy ściana odbytnicy miednicy traci osłonę otrzewnową, zostaje ona zastąpiona przez powięź trzewną miednicy, która tworzy pochwę odbytnicy.

Kroczowa część odbytnicy wygląda jak podłużna szczelina i otwiera się w pogłębieniu rowka między pośladkami z odbytem, ​​odbytem, ​​prawie w połowie odległości między kością ogonową a korzeniem moszny u mężczyzn lub zrostami tylnymi warg sromowych większych u kobiet, na poziomie linii poprzecznej łączącej oba guzki kulszowe.

Struktura ściany odbytnicy.

Błona surowicza (otrzewna), tunica surowicza, jest częścią ściany odbytnicy tylko na niewielką odległość. Pozaotrzewnowa część odbytnicy miednicy jest otoczona powięzią trzewną miednicy, powięź nie przylega bezpośrednio do warstwy mięśniowej ściany jelita. Pomiędzy powięzią trzewną a warstwą mięśniową znajduje się warstwa tkanki tłuszczowej, nerwy odżywiające jelito, naczynia krwionośne i węzły chłonne. Przednia część powięzi odbytnicy to płytka, która oddziela jelito od narządów znajdujących się z przodu: pęcherza moczowego, prostaty itp. Ta płytka jest pochodną zrośniętych warstw surowiczych najgłębszej części kieszonki otrzewnowej miednicy małej; biegnie od dna jamy odbytniczo-macicznej (lub jamy odbytniczo-pęcherzykowej u mężczyzn) do ścięgnistego środka mięśni krocza i nazywa się powięź otrzewnowo-kroczową, powięź otrzewnowo-kroczową lub przegrodę pęcherzykowo-odbytniczą, przegrodę odbytniczą. Grzbietowo powięź odbytnicy kończy się w linii środkowej tylnej ściany odbytnicy.

Błona mięśniowa odbytnicy, tunica muscularis, składa się z dwóch warstw: zewnętrznej podłużnej, warstwy podłużnej, mniej grubej i wewnętrznej okrężnej warstwy okrężnej, grubszej. Warstwa podłużna jest kontynuacją pasm mięśni esicy okrężnicy, które rozszerzają się tutaj i pokrywają jelito ciągłą warstwą. Na przedniej i tylnej ścianie podłużne wiązki mięśni są bardziej rozwinięte. W podłużnej warstwie mięśniowej dolnej części brodawki przeplatają się wiązki wychodzące z przedniego więzadła krzyżowo-guzicznego - mięsień odbytniczo-kości ogonowej, m. rectococcygeus. Część włókien mięśniowych warstwy podłużnej jest wpleciona w mięsień podnoszący odbyt, m. dźwigacz odbytu, a część dociera do skóry odbytu.

U mężczyzn na przedniej powierzchni dolnej części odbytnicy część wiązek mięśni podłużnych tworzy mały mięsień odbytniczo-cewkowy, m. rectouretralis. Ten mięsień przyczepia się do środka ścięgna krocza, przez który przechodzi błoniasta część cewki moczowej. Ponadto nieco wyżej u mężczyzn występuje mięsień odbytniczo-pęcherzykowy, który jest wiązką mięśniową łączącą podłużne wiązki mięśni pęcherza z tymi samymi wiązkami odbytnicy.

Okrągła warstwa mięśniowa odbytnicy rozciąga się do samego odbytu; tutaj gęstnieje, tworząc wewnętrzny zwieracz odbytu, m. zwieracz ani internus. Przed odbytem wiązki jego mięśni są wplecione w miazgę błoniastej części cewki moczowej (u mężczyzn) i do mięśni pochwy (u kobiet). Wokół odbytu w tkance podskórnej znajduje się zwieracz zewnętrzny odbytu, m. zwieracz ani externus. Mięsień ten należy do grupy mięśni poprzecznie prążkowanych krocza. Jego zewnętrzna, bardziej powierzchowna część obejmuje środkową część mięśnia unoszącą odbyt; głęboko położona sekcja przylega do kolistej warstwy odbytnicy, która tworzy tutaj wewnętrzną miazgę. Mięsień dźwigacza odbytu wchodzi do przestrzeni między zwieraczem zewnętrznym i wewnętrznym odbytnicy. Przednia część tego mięśnia to mięsień łonowo-guziczny, m. pubococcygeus, obejmuje kroczową część odbytnicy od tyłu w pętli.

Mięśnie okrężnej warstwy odbytnicy tworzą zgrubienia w miejscu poprzecznych fałdów błony śluzowej (patrz poniżej). Najbardziej wyraźne zgrubienie występuje 6-7 cm powyżej odbytu. Tutaj wyraźnie rozróżnia się poprzeczne fałdy odbytnicy, plicae transversales recti; środek z nich jest najbardziej wyraźny, na jego grubości znajduje się duża liczba okrągłych włókien mięśniowych.

Błona śluzowa, błona śluzowa odbytnicy, pokryta nabłonkiem, zawiera gruczoły jelitowe (krypty), glandulae intestinales (criptae), ale jest pozbawiona kosmków; w błonie podśluzowej tela submucosa występują pojedyncze pęcherzyki limfatyczne. W całym odbytnicy miednicy błona śluzowa tworzy trzy, czasem więcej, poprzeczne fałdy, plicae transversales recti, pokrywające połowę obwodu jelita. Z tych trzech fałd górna znajduje się na wysokości do 10 cm od odbytu. Oprócz fałd poprzecznych błona śluzowa zawiera dużą liczbę niestałych fałdów biegnących w różnych kierunkach. Błona śluzowa dolnej części odbytnicy (odbytu, odbytu, kanału) tworzy do 10 fałdów podłużnych - słupki odbytu (odbytu), kolumny odbytu, których szerokość i wysokość zwiększają się w dół. Górne końce kolumn odbytu odpowiadają linii odbytniczo-odbytniczej, linea anorectalis. Daleko od filarów odbytu znajduje się lekko opuchnięty obszar pierścieniowy z gładką powierzchnią śluzówki - strefa pośrednia. Wystająca strefa pośrednia niejako zamyka dno rowka między filarami, zamieniając je w kieszenie - zatoki odbytu (odbytu), odbyt zatokowy. Gruczoły odbytu znajdują się na dnie tych zatok. Poprzeczne fałdy strefy pośredniej, zamykające zatoki od dołu, jakby łącząc kolumny odbytu, nazywane są zastawkami odbytu (odbytu), zastawkami analnymi. Zespół zastawek odbytu tworzy wałek błony śluzowej - grzebień odbytu (odbytu), analis pecten. Podstawa podśluzówkowa odbytnicy i strefa pośrednia to luźna tkanka, w której znajduje się splot żylny odbytnicy. W strefie pośredniej splot ten tworzy ciągły pierścień; w błonie podśluzowej okolicy kolumny odbytu oprócz splotów żylnych znajdują się wiązki punktów mięśni podłużnych.

Błona śluzowa filarów odbytu jest wyłożona płaskim, nie zrogowaciałym nabłonkiem, błona śluzowa zatok - warstwowym nabłonkiem. Krypty błony śluzowej odbytnicy sięgają tylko do obszaru filarów. Błona śluzowa strefy pośredniej jest wyłożona wielowarstwowym niekeratynizującym nabłonkiem.

Poniżej poziomu zatok widoczna jest granica między błoną śluzową odbytu a skórą - linia skórna odbytu, linia anocutanea. Skóra odbytu pokryta jest nabłonkiem wielowarstwowym, wielowarstwowym, rogowaciejącym z pigmentacją, z wyraźnymi brodawkami. W skórze znajdują się gruczoły odbytu.

Budowa odbytnicy człowieka - co może wskazywać na nieprawidłowości rozwojowe?

Ciało ludzkie ma bardzo złożoną strukturę. Każdy organ ma swoją własną funkcję. Odbytnica jest ważną częścią, ponieważ umożliwia zamknięcie jelit i wypróżnienie. Jego lokalizacja zajmuje tył okolicy miednicy, kończy się w kroczu. W męskim ciele, przed odbytnicą, znajduje się gruczoł krokowy - bardzo ważny męski organ zaangażowany w reprodukcję wydzieliny. W kobiecym ciele przed nią znajduje się tylna ściana pochwy i macicy. Z drugiej strony odbytnica graniczy z kością krzyżową i kością ogonową. Jego górna granica kończy się na poziomie trzeciego kręgu kości krzyżowej.

Struktura anatomiczna

Ta część jelita jest ostatnią po grubej. Struktura odbytnicy u mężczyzn i kobiet przy braku kału tworzy fałdy. Jeśli konieczne jest zwiększenie objętości wewnętrznej, fałdy są wygładzane, a wnęka jest wypełniona. Niezależnie od płci długość tego odcinka wynosi 15 cm, w górnej części są trzy fałdy. Jelito kończy się poniżej strefy odbytu. Jego kształt zawiera dwie krzywe:

  1. Sacral (pochyla się w kierunku kręgosłupa);
  2. Krocze (w kierunku ściany brzucha).

Struktura odbytnicy wyróżnia dwa odcinki: miednicę i krocze. Te części są oddzielone linią graniczną, która jest punktem zaczepienia włókien mięśniowych, które unoszą odbyt. Okolica miednicy znajduje się w okolicy miednicy. Jest podzielony na odcinki ampułkowe i nadamienne. Pierwszy rodzaj to ampułka z rozszerzeniem na poziomie kości krzyżowej. Okolica krocza ma również drugie imię, kanał odbytu lub odbytu. To on otwiera się na zewnątrz, aby wydostać się z kału.

Włókna mięśniowe tworzą zewnętrzną podłużną i wewnętrzną okrągłą warstwę. Okrągłe mięśnie tworzą poprzeczne fałdy. W kanale odbytu powstaje od 8 do 10 fałd podłużnych. Zbudowane są z włókien mięśni gładkich i tkanki łącznej. Mimowolny zwieracz nazywany jest odcinkiem wyjściowym odbytnicy, który tworzy się w postaci pierścienia. Po 3-4 cm od zewnętrznego zwieracza mięśnie okrężne zaczynają gęstnieć, tworząc mimowolny zwieracz. Podobną formację obserwuje się 10 cm od zewnętrznego pierścienia. Tak więc istnieją trzy zwieracze (jeden dobrowolny i dwa mimowolne).

Dopływ krwi odbywa się za pomocą górnej i dolnej tętnicy odbytniczej. Górny jest logiczną kontynuacją dolnej tętnicy krezkowej. Dolna jest odgałęzieniem wewnętrznej pustej tętnicy. Struktura odbytnicy ma specjalny system dopływu krwi. Dzięki temu ta część jelita nie bierze udziału w negatywnym procesie niedokrwienia jelita grubego. Odpływ krwi żylnej następuje przez odpowiednie żyły, które tworzą sploty. Kanał odbytu ma śluzową podstawę, w której znajduje się jamista tkanka naczyniowa. Według badań medycznych w tej części powstają hemoroidy. Błona śluzowa obejmuje również węzły chłonne i gruczoły łojowe. Gruczoły potowe i mieszki włosowe znajdują się między skórą a błoną śluzową..

Błona śluzowa i specjalna budowa odbytnicy mają dobrą zdolność wchłaniania. Ze względu na tę właściwość w medycynie stosuje się wiele leków, które są wchłaniane przez organizm przez odbyt, np. Czopki, lewatywy z roztworem odżywczym, nawadnianie.

Odbytnica spełnia dwie główne funkcje:

  • zatrzymanie odbytu (konieczne podczas gromadzenia się kału w jelitach, zapobiega mimowolnemu uwalnianiu kału);
  • defekacja (opróżnia jelita).

Możliwe patologie

Struktura odbytnicy u kobiet i mężczyzn może być podatna na zaburzenia. Brak funkcjonalności, upośledzone zaleganie kału znacznie pogarsza stan ogólny pacjenta, a także jakość życia. Naturalne położenie zwieracza zewnętrznego powinno być zawsze w dobrej kondycji, zredukowane. Jego rozluźnienie powinno nastąpić tylko wtedy, gdy ta część jelita jest rozciągnięta. Kiedy zwieracze wewnętrzne rozluźniają się, pojawia się efekt przeczyszczający. Cały ten proces jest kontrolowany na nieświadomym poziomie. Jednak niektóre awarie mogą powodować zakłócenia w normalnym procesie..

Mogą również pojawić się problemy z wypróżnianiem. Ciągłe zatrzymywanie kału prowadzi do stagnacji i tworzenia się kamieni w jelitach. W medycynie nie zbadano w pełni wpływu układu nerwowego na wypróżnianie. Jednak według niektórych raportów nietrzymanie stolca występuje w stwardnieniu rozsianym. Doświadczenia emocjonalne mają również działanie przeczyszczające. Do najczęstszych patologii należą:

  • hemoroidy;
  • zapalenie odbytu;
  • zapalenie zwieracza;
  • infekcje;
  • zespół jelita drażliwego;
  • uchyłek;
  • uchyłkowatość;
  • parcie;
  • pasożyty;
  • wypadnięcie;
  • pęknięcia.

Aby zapobiec patologiom, konieczne jest przestrzeganie zasad higieny. Dieta wzbogacona jest o błonnik. Brak przejadania się, stosowanie produktów niskiej jakości, alkohol pozwoli normalnie funkcjonować wszystkim częściom jelita. Jeśli chcesz wypróżnić się, nie trzymaj się stolca. W przypadku problemów należy skontaktować się ze specjalistami.

Odbytnica, budowa, funkcja.

Odbytnica, odbytnica, znajduje się w jamie miednicy, przy jej tylnej ścianie, utworzonej przez mięśnie kości krzyżowej, kości ogonowej i tylnych mięśni dna miednicy. Rozpoczyna się od końca miednicznej części esicy na poziomie III kręgu krzyżowego i kończy się w kroczu odbytem. Jego długość wynosi 14-18 cm. Średnica odbytnicy waha się od 4 cm (zaczynając od esicy) do 7,5 cm w części środkowej (ampułka) i ponownie zmniejsza się do szczeliny na poziomie odbytu.

Odbyt składa się z dwóch części: miednicy i krocza. Pierwsza znajduje się nad przeponą miednicy, w jamie miednicy, a z kolei jest podzielona na węższą część nadbramkową i szeroką bańkę odbytnicy, bańkę prostą. Druga część odbytnicy znajduje się pod przeponą miednicy, w okolicy krocza i reprezentuje kanał odbytu (odbytu), kanał odbytu.

Miednicowa część odbytnicy tworzy zgięcie w płaszczyźnie strzałkowej, otwarte odpowiednio do przodu, do wklęsłości kości krzyżowej - zgięcie krzyżowe, zgięcie krzyżowe; górna część zgięcia jelita przebiega od przodu do tyłu i do dołu, dolna od tyłu do przodu i do dołu.

W płaszczyźnie czołowej część miednicy tworzy niespójne zgięcia; górna część zakrętu biegnie od góry do dołu i na prawo od lewej, a dół idzie w przeciwnym kierunku. Drugie zgięcie w płaszczyźnie strzałkowej, ale już z wklęsłym grzbietem, znajduje się na przejściu miednicy do krocza; po przejściu przez przeponę miednicy odbytnica gwałtownie obraca się (prawie pod kątem prostym) do tyłu, tworząc zgięcie kroczowe, zginacz krocza. Na tym poziomie odbytnica wygina się wokół górnej części kości ogonowej. Długość części miednicznej wynosi od 10 do 14 cm, część krokowa około 4 cm.

Na poziomie dolnej krawędzi III kręgu krzyżowego odbytnica zaczyna tracić surowiczą powłokę: najpierw z tylnej powierzchni, następnie z boku, a na końcu z przodu. W ten sposób górna, nadampularna część miednicy odbytnicy znajduje się dootrzewnowo, górna część bańki jest otoczona z trzech stron błoną surowiczą, a najniżej położona część ampułki znajduje się zaotrzewnowo, ponieważ otrzewna obejmuje tylko niewielki obszar ściany przedniej.

Linia, wzdłuż której otrzewna opuszcza ścianę jelita przebiega ukośnie od góry, od tyłu do dołu i do przodu. Gdy ściana odbytnicy miednicy traci osłonę otrzewnową, zostaje ona zastąpiona przez powięź trzewną miednicy, która tworzy pochwę odbytnicy.

Kroczowa część odbytnicy wygląda jak podłużna szczelina i otwiera się w pogłębieniu rowka między pośladkami z odbytem, ​​odbytem, ​​prawie w połowie odległości między kością ogonową a korzeniem moszny u mężczyzn lub zrostami tylnymi warg sromowych większych u kobiet, na poziomie linii poprzecznej łączącej oba guzki kulszowe.

Struktura ściany odbytnicy.

Błona surowicza (otrzewna), tunica surowicza, jest częścią ściany odbytnicy tylko na niewielką odległość. Pozaotrzewnowa część odbytnicy miednicy jest otoczona powięzią trzewną miednicy, powięź nie przylega bezpośrednio do warstwy mięśniowej ściany jelita. Pomiędzy powięzią trzewną a warstwą mięśniową znajduje się warstwa tkanki tłuszczowej, nerwy odżywiające jelito, naczynia krwionośne i węzły chłonne. Przednia część powięzi odbytnicy to płytka, która oddziela jelito od narządów znajdujących się z przodu: pęcherza moczowego, prostaty itp. Ta płytka jest pochodną zrośniętych warstw surowiczych najgłębszej części kieszonki otrzewnowej miednicy małej; biegnie od dna jamy odbytniczo-macicznej (lub jamy odbytniczo-pęcherzykowej u mężczyzn) do środka ścięgien mięśni krocza i nazywa się powięź otrzewnowo-kroczową, powięź otrzewnowo-kroczową lub przegrodę pęcherzykowo-odbytniczą, przegrodę odbytniczą. Grzbietowo powięź odbytnicy kończy się w linii środkowej tylnej ściany odbytnicy.

Błona mięśniowa, tunica muscularis, odbytnicy składa się z dwóch warstw: zewnętrznej podłużnej, warstwy podłużnej, mniej grubej i wewnętrznej okrężnej warstwy okrężnej, grubszej. Warstwa podłużna jest kontynuacją pasm mięśniowych esicy, które rozszerzają się w tym miejscu i pokrywają jelito ciągłą warstwą. Na przedniej i tylnej ścianie podłużne wiązki mięśni są bardziej rozwinięte. W podłużnej warstwie mięśniowej dolnej części brodawki przeplatają się wiązki wychodzące z przedniego więzadła krzyżowo-guzicznego - mięsień odbytniczo-ogonowy, m. rectococcygeus. Część włókien mięśniowych warstwy podłużnej jest wpleciona w mięsień podnoszący odbyt, m. dźwigacz odbytu, a część dociera do skóry odbytu.

U mężczyzn na przedniej powierzchni dolnej części odbytnicy część wiązek mięśni podłużnych tworzy mały mięsień odbytniczo-cewkowy, m. rectouretralis. Ten mięsień przyczepia się do środka ścięgna krocza, przez który przechodzi błoniasta część cewki moczowej. Ponadto nieco wyżej u mężczyzn występuje mięsień odbytniczo-pęcherzykowy, który jest wiązką mięśni, która łączy podłużne wiązki mięśni pęcherza z tymi samymi wiązkami odbytnicy.

Okrągła warstwa mięśniowa odbytnicy rozciąga się do samego odbytu; tutaj gęstnieje, tworząc wewnętrzny zwieracz odbytu, m. zwieracz ani internus. Przed odbytem wiązki jego mięśni są wplecione w miazgę błoniastej części cewki moczowej (u mężczyzn) i do mięśni pochwy (u kobiet). Wokół odbytu w tkance podskórnej znajduje się zwieracz zewnętrzny odbytu, m. zwieracz ani externus. Mięsień ten należy do grupy mięśni poprzecznie prążkowanych krocza. Jego zewnętrzna, bardziej powierzchowna część obejmuje środkową część mięśnia unoszącą odbyt; głęboko położona sekcja przylega do kolistej warstwy odbytnicy, która tworzy tutaj wewnętrzną miazgę. Mięsień dźwigacza odbytu wchodzi do przestrzeni między zwieraczem zewnętrznym i wewnętrznym odbytnicy. Przednia część tego mięśnia to mięsień łonowo-guziczny, m. pubococcygeus, obejmuje kroczową część odbytnicy od tyłu w pętli.

Mięśnie okrężnej warstwy odbytnicy tworzą zgrubienia w miejscu poprzecznych fałdów błony śluzowej (patrz poniżej). Najbardziej wyraźne zgrubienie występuje 6-7 cm powyżej odbytu. Tutaj wyraźnie rozróżnia się poprzeczne fałdy odbytnicy, plicae transversales recti; środek z nich jest najbardziej wyraźny, na jego grubości znajduje się duża liczba okrągłych włókien mięśniowych.

Błona śluzowa, błona śluzowa odbytnicy, pokryta jest nabłonkiem, zawiera gruczoły jelitowe (krypty), glandulae intestinales (criptae), ale jest pozbawiona kosmków; w błonie podśluzowej tela submucosa występują pojedyncze pęcherzyki limfatyczne. W całym odbytnicy miednicy błona śluzowa tworzy trzy, czasem więcej, poprzeczne fałdy, plicae transversales recti, pokrywające połowę obwodu jelita. Z tych trzech fałd górna znajduje się na wysokości do 10 cm od odbytu. Oprócz fałd poprzecznych błona śluzowa zawiera dużą liczbę niespójnych fałdów biegnących w różnych kierunkach. Błona śluzowa dolnej części odbytnicy (odbytu, odbytu, kanału) tworzy do 10 fałd podłużnych - słupków odbytu (odbytu), słupków odbytu, których szerokość i wysokość zwiększają się w dół. Górne końce kolumn odbytu odpowiadają linii odbytniczo-odbytniczej, linea anorectalis. Daleko od filarów odbytu znajduje się lekko opuchnięty obszar pierścieniowy z gładką powierzchnią śluzówki - strefa pośrednia. Wystająca strefa pośrednia niejako zamyka dno rowków między filarami, zamieniając je w kieszenie - zatoki odbytu (odbytu), odbyt zatokowy. Gruczoły odbytu znajdują się na dnie tych zatok. Poprzeczne fałdy strefy pośredniej, zamykające zatoki od dołu, jakby łącząc kolumny odbytu, nazywane są zastawkami odbytu (odbytu), zastawkami analnymi. Zespół zastawek odbytu tworzy wałek błony śluzowej - grzebień odbytu (odbytu), analis pecten. Podstawa podśluzówkowa odbytnicy i strefa pośrednia to luźna tkanka, w której znajduje się splot żylny odbytnicy. W strefie pośredniej splot ten tworzy ciągły pierścień; w błonie podśluzowej okolicy kolumny odbytu oprócz splotów żylnych znajdują się wiązki punktów mięśni podłużnych.

Błona śluzowa filarów odbytu jest wyłożona płaskim, nie zrogowaciałym nabłonkiem, błona śluzowa zatok - warstwowym nabłonkiem. Krypty błony śluzowej odbytnicy sięgają tylko do obszaru filarów. Błona śluzowa strefy pośredniej jest wyłożona wielowarstwowym niekeratynizującym nabłonkiem.

Poniżej poziomu zatok widoczna jest granica między błoną śluzową odbytu a skórą - linia odbytowo-skórna, linia anocutanea. Skóra odbytu pokryta jest nabłonkiem wielowarstwowym, łuskowatym i rogowaciejącym z wyraźnymi brodawkami. W skórze znajdują się gruczoły odbytu.

Będziesz zainteresowany przeczytaniem tego:

Odbytnica

dystalna okrężnica znajduje się w tylnej miednicy małej i kończy się w kroczu. U mężczyzn przed P. do. Znajduje się gruczoł krokowy, tylna powierzchnia pęcherza moczowego, pęcherzyki nasienne i bańki nasieniowodu; u kobiet - macica i tylny sklepienie pochwy, za P. do. przylega do kości krzyżowej i kości ogonowej. Długość odbytnicy 15-16 cm Górna granica od P. do. Odpowiada górnej krawędzi III kręgu krzyżowego. P. do. Tworzy dwa zgięcia: krzyżowe (wybrzuszenie do tyłu) i krocze (wybrzuszenie do przodu). Przydziel działy miednicy i krocza P. do.; granica między nimi przebiega w miejscu przyczepu mięśnia dźwigacza odbytu. Oddział miednicy P. do., Znajdujący się w jamie miednicy małej, jest podzielony na oddział nadampularny i ampułkowy, rozszerzający się w postaci ampułki na poziomie kości krzyżowej. Oddział krocza P. do. Węższy, przechodzi przez krocze i jest również nazywany kanałem odbytu (odbytu), który otwiera się odbytem na zewnątrz (ryc. 1). Prześwit P. ma postać poprzecznie umiejscowionej szczeliny, podczas wypełniania jelita prześwit nabiera owalnego kształtu.

Górna część P. jest pokryta otrzewną z trzech stron; w kierunku do dołu stopniowo traci osłonkę otrzewnową, a na poziomie kręgu krzyżowego IV tylko przednia powierzchnia P. jest pokryta otrzewną. Błona mięśniowa P. składa się z zewnętrznej warstwy podłużnej i wewnętrznej kolistej. Włókna dźwigacza odbytu są wplecione w warstwę podłużną. Wewnętrzna okrągła warstwa w okolicy kanału odbytu tworzy zgrubienie - wewnętrzny (mimowolny) zwieracz odbytu. Zwieracz zewnętrzny (dobrowolny) jest reprezentowany przez mięsień pierścieniowy, składający się z głębokich, powierzchownych i podskórnych części.

Błona śluzowa P. do. W części ampułkowej tworzy 2 - 3 poprzeczne fałdy o spiralnym przebiegu. W kanale odbytu powstaje 8-10 podłużnych fałd - kolumn odbytu, których podstawą są mięśnie gładkie i tkanka łączna. Błona śluzowa zawiera pojedyncze guzki limfoidalne i gruczoły łojowe. Na granicy błony śluzowej jelit i skóry znajdują się gruczoły potowe i mieszki włosowe. Warstwa podśluzówkowa zawiera żyły hemoroidalne. Zagłębienia między filarami odbytu (zatoki odbytu) są ograniczone płatami odbytu, które tworzą linię odbytniczo-odbytniczą. Tutaj znajduje się splot żylny odbytnicy, następuje przejście jednowarstwowego nabłonka walcowatego błony śluzowej jelita w wielowarstwowy nabłonek płaskonabłonkowy jelita.

Błona śluzowa P. ma dobrą zdolność wchłaniania, na której opiera się doodbytnicza metoda wprowadzania płynów odżywczych i substancji leczniczych.

Dopływ krwi P. do. Prowadzony jest przez górną, środkową i dolną tętnicę odbytniczą. Krew żylna przepływa przez żyły o tej samej nazwie. Drenaż limfatyczny występuje w węzłach chłonnych biodrowych wewnętrznych, podaortalnych i odbytniczych górnych. Unerwienie jest zapewniane przez nerwy trzewne miednicy i odgałęzienia górnego i dolnego splotu podbrzusza.

Ampullarna część P. to. Pełni funkcje rezerwuarowe i ewakuacyjne. Kanał odbytu zapewnia zatrzymywanie kału i dobrowolną kontrolę nad aktem defekacji. Ciśnienie w odbytnicy w okresach między wypróżnieniami waha się od 2 do 4 mm Hg. Sztuka. Wzrost ciśnienia do 40-50 mm Hg. Sztuka. prowadzi do czynności ewakuacyjnej odbytnicy. Jednocześnie wzrasta amplituda fal perystaltycznych, następuje reakcja zwieraczy i uczucie chęci wypróżnienia. Zatrzymanie kału następuje na skutek działania mechanizmu blokującego P. - tonicznej redukcji zwieraczy.

Metody badawcze P. obejmują badanie okolicy odbytu, cyfrowe badanie odbytnicy, anoskopię i sigmoidoskopię (sigmoidoskopię). Za pomocą tych metod prawidłową diagnozę można postawić już w poliklinice. W przypadku trudności diagnostycznych stosuje się kolonoskopię (kolonoskopię), badanie radiocieniujące (proktografia), USG i tomografię komputerową. Na oddziałach specjalistycznych (proktologicznych) do oceny stanu czynnościowego odbytu i okrężnicy wykorzystuje się sfinkterometrię, elektromiografię, balonografię, elektrokolografię..

Patologia. Wady rozwojowe. Wśród wad rozwojowych przewodu pokarmowego najczęściej występują wady odbytu..

Pojawienie się wad rozwojowych P. to. Jest spowodowane wpływem na płód różnych czynników dziedzicznych i teratogennych. Różne wady rozwojowe pojawiają się z reguły na etapie oddzielania kloaki i tworzenia krocza, tj. w 4-8 tygodniu rozwoju płodu. Przydzielić następujące wady rozwojowe P. do: zarośnięcie P. i odbyt w połączeniu z przetokami w układzie moczowo-płciowym i na skórze krocza lub bez nich, wrodzone zwężenia odbytu i odbytu; wrodzone przetoki odbytnicy z normalnie uformowanym odbytem; ektopia odbytu (ryc.2).

Obraz kliniczny bezpięściowej postaci atrezji odbytu lub odbytnicy o różnej lokalizacji i długości objawia się głównie objawami niedrożności jelita dolnego (patrz tabela: Niedrożność jelit). Brak wypływu smółki, niepokój, odmowa jedzenia i wymioty to najbardziej charakterystyczne objawy, które pojawiają się po 1-2 dniach. od momentu narodzin dziecka. Ponadto, jeśli zarośnięcie odbytu można zdiagnozować już podczas badania noworodka, to rozpoznanie atrezji P. do. Jej poziom i długość wymaga zastosowania dodatkowych metod badawczych. Tak więc przy zarośnięciu odbytu obserwuje się prześwietlanie smółki przez cienką błonę, a gdy dziecko krzyczy i napina się, odnotowuje się wypukłość w miejscu rzekomego odbytu (objaw pchnięcia). Gdy wada ta jest połączona z atrezją P. nie ma objawu pchnięcia. Aby określić długość lub poziom atrezji P. Wykorzystać badanie rentgenowskie noworodka w pozycji do góry nogami. W takim przypadku gaz w okrężnicy może wypełnić ślepy koniec, co pozwala ustalić odległość od ślepego obszaru jelita do skóry krocza. W celu lepszego kontrastu na skórze w miejscu rzekomego odbytu moneta jest przyklejana przylepcem lub znakowana zawiesiną barową (ryc. 3). Jednak ta technika jest często pouczająca dopiero po 18-20 godzinach lub więcej po urodzeniu. Dodatkowym objawem atrezji P. jest niewielka odległość między guzkami kulszowymi (poniżej 2,5 cm) u noworodka. W przypadku atrezji P. w połączeniu z normalnie uformowanym otworem odbytu poziom atrezji można określić przez wprowadzenie rozszerzacza Hegara lub cewnika do odbytu, jak również za pomocą rektoskopii lub proktografii.

Często atrezja P. łączy się z przetokami w układzie moczowo-płciowym lub na skórze krocza. Atrezja z przetoką w pęcherzu występuje głównie u chłopców, niezwykle rzadko u dziewcząt. Na obecność takiego zespolenia wskazuje ciemnozielony kolor moczu noworodka. Przy zarośnięciu P. do. W przypadku przetoki do cewki moczowej (ubytek obserwuje się tylko u chłopców), przebieg przetokowy często przechodzi do tylnej części cewki moczowej, rzadziej do przodu. W przeciwieństwie do przetoki z pęcherzem, podczas oddawania moczu, smółka i gazy mogą być okresowo wydalane z moczem. Lokalizację przetoki ustala się metodą cewki moczowej (ryc. 4). Wydzielanie się kału lub smółki z pochwy wskazuje na obecność przetoki. W tym samym czasie sonda wprowadzona do P. do. Przez normalnie uformowany odbyt może wydostać się przez otwór przejścia przetokowego do pochwy lub jej przedsionka (ryc. 5). W wyniku wydalania kału przez przetokę, pobliskie obszary skóry mogą ulec maceracji..

W przypadku zarośnięcia odbytu z przetoką otwierającą się na skórę krocza, zewnętrzny otwór przetoki zlokalizowany jest częściej do przodu (u nasady prącia), rzadziej za zwykłym umiejscowieniem odbytu. W miejscu normalnej lokalizacji odbytu skóra może być gładka, pogrubiona w postaci wałka, czasami pojawia się małe zagłębienie w kształcie lejka.

Objawy kliniczne zależą od średnicy i długości przetoki. Przy dużej atrezji przeważają przetoki o małej średnicy. Normalne opróżnianie jelit przez nie jest znacznie utrudnione, w wyniku czego objawy niedrożności jelit pojawiają się wcześniej. Przetoki, które otwierają się na skórze krocza u dziewcząt są często krótkie i szerokie, zapewniając wystarczająco długi normalny ruch jelit, co pozwala na dobranie optymalnego czasu do zabiegu operacyjnego. U chłopców takie przetoki są węższe i dłuższe, ponieważ często otwierają się na mosznie lub u nasady penisa. Aby określić charakter przetoki i miejsce jej zejścia do P., wykonać fistulografię (fistulografię) poprzez zewnętrzne otwarcie przebiegu przetoki.

Pacjenci z przetoką postacią atrezji P. podlegają natychmiastowej hospitalizacji, po której następuje pilna interwencja chirurgiczna. W przypadku atrezji z szerokimi przetokami kroczowymi, przedsionkowymi, pochwowymi operację można odroczyć do 1,5-2 lat. Do tego wieku konieczne jest zapewnienie regularnych wypróżnień za pomocą diety przeczyszczającej, oczyszczających lewatyw i bougienage przetoki.

Wrodzone skurcze od P. do. I z powrotem mogą być również zlokalizowane w różnych częściach odbytnicy, w tym w odbycie. Mogą również mieć różne średnice. Objawy kliniczne zależą głównie od stopnia zwężenia i mogą charakteryzować się różnymi objawami (od zaparcia do niedrożności jelit). Lokalizacja i stopień zwężenia P. do. Ustalić na podstawie rektoskopii lub proktografii. Przy niewielkim stopniu zwężenia stosuje się konserwatywne metody leczenia (dieta przeczyszczająca, bougienage itp.). Jeśli środki zachowawcze są nieskuteczne, leczenie chirurgiczne.

Pochodzenie przetok P. do. Przy normalnie uformowanym odbycie wiąże się z niepełnym zamknięciem przegrody pionowej kloaki we wczesnych stadiach rozwoju embrionalnego lub ich powstaniem w późniejszym etapie tworzenia krocza. Przetoki izolowane P. Spotykają się rzadko, częściej w połączeniu z zarośnięciami jednego lub drugiego oddziału. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji, średnicy, długości przetoki, a także czasu trwania przetoki. Przetoki, które otwierają układ moczowo-płciowy, mogą prowadzić do infekcji dróg moczowych, które mogą wymagać pilnego leczenia chirurgicznego. W przypadku przetok otwierających się na skórę krocza leczenie operacyjne przeprowadza się zwykle w sposób zaplanowany..

Osobliwy przebieg kliniczny ma niepełne przetoki P., przedstawiające ślepy kanał uchyłkowy kończący się w tkance okostnej lub dochodzący do skóry krocza. Proces zapalny, który zachodzi w tym kanale z powodu stagnacji kału, może rozprzestrzenić się na tkankę okołostałową, co objawia się klinicznie objawami ostrego zapalenia paraproctitis. Obecność procesu zapalnego w okolicy krocza u małych dzieci wymaga badania doodbytniczego w szpitalu w celu wykluczenia lub wykrycia przetoki, ponieważ w tym drugim przypadku wymagane są bardziej radykalne metody leczenia niż w przypadku zwykłego ostrego zapalenia paraproctitis.

P.'s doubling to. Reprezentuje nieprawidłową dodatkową formację, która może mieć postać uchyłka, a także torbielowatość o okrągłym lub podłużnym kształcie, zlokalizowaną śródściennie lub obok P. to. Czasami błona śluzowa jelita pomocniczego obejmuje obszary o budowie błony śluzowej żołądka, dwunastnicy jelit, co może prowadzić do owrzodzeń z odpowiednimi objawami klinicznymi, a nawet krwawienia z jelit w postaci podwojenia uchyłków. Duże rozmiary podwojenia mogą powodować ucisk P. z pojawieniem się objawów niedrożności jelita cienkiego. W diagnostyce tej wady głównymi metodami są metody rentgenowskie i endoskopowe. Leczenie chirurgiczne.

Ektopia odbytu to przemieszczenie normalnie uformowanego odbytu na większą lub mniejszą odległość od jego zwykłej lokalizacji. Jednocześnie drobne przemieszczenia nie mają znaczenia klinicznego, a nawet mogą pozostać niezauważone przez długi czas ze względu na brak zaburzeń czynnościowych. W przypadku zaburzeń czynnościowych (nietrzymanie stolca) w przypadku ektopii odbytu należy przeprowadzić diagnostykę różnicową z atrezją P. W połączeniu z przetoką. Badania specjalne (miografia zwieraczy itp.) Są wykonywane w szpitalu.

Rzadką wadą rozwojową P. to. Jest wrodzona kloaka, czyli pojedynczy otwór w kroczu, w którym otwiera się pęcherz, odbyt i pochwa. W takim przypadku możliwe jest określenie stopnia naruszeń tylko śródoperacyjnie. Leczenie chirurgiczne.

P. uszkodzenia. Może być wewnątrzbrzuszne i pozaotrzewnowe, zamknięte i otwarte. Powstają w wyniku upadku na ostry lub tępy przedmiot przez krocze, łez podczas porodu, urazów odłamów kości w przypadku złamań miednicy, końcówki lewatywy, rektoskopu w czasie badania itp..

W pozaotrzewnowym uszkodzeniu P. do. Główne objawy to ból, parcie i obecność krwi w kale. Przy otwartym urazie, czasami już podczas badania krocza, można wykryć obecność treści jelitowej w ranie, co jest oznaką uszkodzenia odbytnicy, trudniej jest ustalić rozpoznanie u pacjentów z zamkniętym pozotrzewnowym P. (cyfrowe badanie odbytnicy, sigmoidoskopia, kolonoskopia, proktografia). W przypadku wykrycia wady wskazana jest pilna interwencja chirurgiczna. Taktyka chirurgiczna zależy od poziomu lokalizacji rany odbytu. Przy niskiej lokalizacji ubytku (do 8 cm) możliwe jest jego przeszycie przezodbytnicze przez światło jelita. Jeśli rana znajduje się powyżej 8 cm, ubytek jelita zaszywa się przez nacięcie okołokrzyżowe lub krocze. We wszystkich przypadkach uszkodzenia P., z wyjątkiem bardzo małych i małych ran, nałożyć podwójną sigmoidostomię, a następnie przemyć roztworami antyseptycznymi i osuszyć ranę krocza..

Jakiekolwiek uszkodzenie P. to. Zagraża życiu, zwłaszcza pęknięcie w obrębie jamy brzusznej. W tym przypadku objawy zapalenia otrzewnej rozwijają się szybko i tylko wczesna laparotomia (patrz Brzuch) z rewizją i zszyciem wady jelita może uratować życie pacjenta. Przy rozległych urazach P. do. Najpierw należy wykonać sigmoidostomię dwulufową, a następnie wykonać szerokie nacięcia od strony krocza, czasem z resekcją części kości krzyżowej i usunięciem kości ogonowej, aby mieć dobry dostęp do zszycia ubytku jelita i przetworzenia zakażonej tkanki podskórnej miednicy.

Choroby. Zaburzenia czynnościowe obejmują bóle okolicy krzyżowo-guzicznej (coccygodynia), odbytu (neuralgia odbytu) i odbytnicy (ból odbytu), które są określane jako „zespół bólu anokokcygealnego”. Przyczyną kokcygodynii i neuralgii odbytu są zmiany patologiczne kości w odcinku krzyżowo-guzicznym spowodowane urazem, a także przewlekły skurcz lub zapalenie mięśni dna miednicy. U wielu pacjentów w wyniku ciągłego bólu rozwija się depresja i bezsenność, au mężczyzn impotencja. Leczenie objawowe, mające na celu zwalczanie bólu (przyjmowanie leków przeciwbólowych, blokada nowokainy, akupunktura), normalizowanie snu, w tym stosowanie leków przeciwdepresyjnych.

Proctalgia charakteryzuje się silnym bólem w okolicy odbytu. Rozróżnij pierwotne i wtórne formy choroby. Przyczyny pierwotnej prokalgii nie są znane. Leczenie obejmuje zabiegi fizjoterapeutyczne, blokadę przedkrzyżową alkoholowo-nowokainową, wyznaczanie środków uspokajających, przeciwbólowych. Wtórny ból odbytu jest objawem choroby sąsiednich narządów (np. Zapalenie pęcherza lub kamienie pęcherza moczowego, guzy żeńskich narządów płciowych). Leczenie jest skierowane na chorobę podstawową.

Swędzenie odbytu jest powszechne. Może być pierwotna i wtórna. Przyczyna pierwotnego (idiopatycznego) świądu nie jest jasna. Wtórne swędzenie odbytu obserwuje się zwykle u pacjentów cierpiących na różne choroby odbytnicy (szczeliny, hemoroidy, przetoki itp.). W przypadku pierwotnego swędzenia zaleca się chłodne kąpiele siedzące ze słabym roztworem nadmanganianu potasu lub naparem z rumianku po wypróżnieniu, aplikowanie maści i odkurzanie cynku, bizmutu, talku. Leczenie wtórnego świądu odbytu jest ukierunkowane na stan podstawowy.

Wśród nieswoistych chorób zapalnych od P. do. Zapalenie odbytnicy i Paraproctitis najczęściej spotyka się z innych chorób - Wypadanie odbytnicy, Rectocele, Hemoroidy, szczelina odbytu, zwężenia.

Szczelina odbytu kanału odbytu jest zwykle szczelinowa lub owalna i częściej znajduje się na tylnym półkolu kanału odbytu. Główną przyczyną pęknięcia jest mechaniczne uszkodzenie błony śluzowej kanału odbytu podczas zaparć lub podczas porodu. Występują ostre bóle odbytu, powstające w czasie wypróżniania i trwające od kilku godzin do kilku dni, niewielkie krótkotrwałe krwawienie z odbytu, zwykle związane z wypróżnianiem. Badanie okolicy odbytu i delikatne rozciąganie fałdów skórnych ujawnia zewnętrzną część pęknięcia. W badaniu cyfrowym ustala się ubytek błony śluzowej kanału odbytu. Badanie endoskopowe jest zwykle wykonywane w znieczuleniu miejscowym. Leczenie świeżych pęknięć jest konserwatywne. Aby złagodzić ból, wstrzykuje się środki znieczulające pod podstawę pęknięcia, stosuje się czopki doodbytnicze zawierające środki miejscowo znieczulające. Aby wyeliminować zaparcia, przepisuje się lewatywy olejowe, środki przeczyszczające; należy dokładnie przestrzegać higieny osobistej. Przewlekłe szczeliny odbytu o gęstych zwapnionych krawędziach i przerośniętym guzku podlegają szerokiemu wycięciu wraz z podstawą i zmienionymi bliznami krawędziami. Rana nie jest zszywana, goi się wtórnie w ciągu 2-3 tygodni. Aby złagodzić skurcz wewnętrznego zwieracza odbytu, wykonuje się mocne rozciąganie (rozwarcie) zwieracza lub boczną sfinkterotomię (częściowe rozwarstwienie wewnętrznego zwieracza odbytu).

P. nabył zwężenia do. Powstają w wyniku urazu, chorób zapalnych i ucisku P. na zewnątrz. Najczęstszą przyczyną zwężenia zapalenia P. do. Jest rzeżączkowe zapalenie odbytu. Rozpoznanie zwężenia P. do. Stawia się na podstawie dolegliwości, wywiadu i danych z cyfrowego badania doodbytniczego, rektoskopii, proktografii. Leczenie zachowawcze obejmuje stosowanie leków i metod fizjoterapeutycznych stosowanych w leczeniu zapalenia odbytu, które czasami jest uzupełniane przez bougienage P. U P. wyrażone zwężenie do. Leczenie jest operacyjne; może być paliatywny (rozwarstwienie zwężenia) lub radykalny (resekcja lub amputacja P.)..

Guzy P. mogą być łagodne i złośliwe, mogą mieć charakter nabłonkowy i nienabłonkowy. Najczęstszy łagodny nowotwór P. do. - Polip. Wśród polipów nabłonkowych wyróżnia się polipy gruczolakowate i hiperplastyczne. Hiperplastyczny polip jest wynikiem przewlekłych procesów zapalnych i regeneracyjnych i nie stanowi prawdziwego guza. Prawdziwe polipy to gruczolaki P., pochodzące z nabłonka. Mają kształt grzybów, na długiej i cienkiej łodydze lub na szerokiej podstawie (ryc. 6). Polipy gruczolakowate mogą być pojedyncze lub mnogie, wielkości od kilku milimetrów do 5-7 cm, ich powierzchnia jest gładka, bulwiasta lub kosmkowata. Polipy gruczolakowate często występują bez objawów klinicznych i są wykrywane przypadkowo podczas rutynowego badania.

Gruczolak brodawkowaty lub guz kosmków objawia się klinicznie wydzielaniem krwi i śluzu podczas wypróżnień. Guzy Villous stanowią około 15% wszystkich polipów i są pojedynczym polipem o średnicy od 1,5 do 7 cm, zaokrąglonym, różowawo-czerwonym kolorze, o powierzchni brodawkowatej lub aksamitnej (ze względu na obecność wielu małych kosmków). W guzie kosmkowym może wystąpić rak, który z reguły ma strukturę gruczołowo-brodawkowatą.

Rodzinna polipowatość mnoga występuje rzadko. Gruczolaki w tej chorobie obejmują prawie całą błonę śluzową nie tylko odbytnicy, ale także okrężnicy, zwykle występującą w dzieciństwie. Połączenie rodzinnej polipowatości z egzostozami, płaskimi kostniakami, desmoidami i zębami nadliczbowymi jest znane jako zespół Gardnera.

Złośliwość polipów gruczolakowatych obserwuje się w około 10-30% przypadków, a jej prawdopodobieństwo zależy od wielkości polipa: wśród polipów o średnicy poniżej 0,5 cm tylko 0,5% jest złośliwych, a do 24% o średnicy powyżej 1,2 cm. Gruczolak Villousa jest złośliwy w 30-50% przypadków. Rodzinna polipowatość to choroba przedrakowa, w której nowotwory złośliwe mogą występować już w dzieciństwie. Połowa pacjentów z rodzinną polipowatością częściej zapada na raka przed 30 rokiem życia.

Głównymi metodami rozpoznawania polipów w warunkach ambulatoryjnych są cyfrowe badanie doodbytnicze i sigmoidoskopia. Leczenie obejmuje przezodbytnicze usuwanie polipów po przedbiopsji. Rokowanie w przypadku pojedynczych niezłośliwych polipów jest korzystne. Rokowanie w rodzinnej polipowatości jest zawsze poważne. Oprócz polipów i rodzinnych polipów choroby przedrakowe obejmują również wrzodziejące nieswoiste zapalenie okrężnicy i zapalenie odbytu..

Nowotwory złośliwe P. stanowią 40% wszystkich guzów okrężnicy, w strukturze chorobowości onkologicznej - średnio 7-9%. Nowotwory złośliwe są najczęściej reprezentowane przez różne histologiczne postacie raka; wśród guzów nienabłonkowych najczęściej występuje czerniak. Obraz kliniczny raka P. do. Zależy od lokalizacji guza i rodzaju jego wzrostu. Według typu anatomicznego guzy nowotworowe dzielą się na egzofityczne (z wyraźnymi granicami, rosnące w świetle odbytnicy w postaci węzła), endofityczne (bez wyraźnych granic, rosnące głównie wzdłuż warstwy podśluzówkowej) i mieszane. Egzofityczny rak P. do. Często wyrasta z polipa, gdy osiąga znaczne rozmiary, owrzodzi, przybiera kształt podobny do spodka (ryc. 7). Nowotwory endofityczne mają tendencję do wzrostu na obwodzie jelita, dość szybko go zwężają i powodują niedrożność jelit. W przypadku lokalizacji guza w kanale odbytu wczesnym objawem jest ból nasilony wypróżnianiem, w innych lokalizacjach raka jest to objaw późny. Alokację krwi obserwuje się w większości przypadków raka P. do., I w przeciwieństwie do hemoroidów, krew pojawia się nie na początku, ale na końcu defekacji. Na raka P. do. Krew nie miesza się z kałem. Czasami od P. do. Tylko krew i śluz można przydzielić. Kiedy guz rozpada się i zostaje zakażony, ropa miesza się z wydzielinami. W wyniku odruchowych podrażnień pochodzących z miejsca, w którym umiejscowiony jest guz, oraz mechanicznego zaburzenia drożności P. rozwijają się trwałe zaparcia lub naprzemiennie zaparcia i biegunka. Charakteryzuje się parciem i uczuciem obcego ciała w P. lub niepełnym opróżnieniu po defekacji, zmianą kształtu kału w wyniku zwężenia i dodatkowymi skurczami P. (tzw. Kał podobny do wstążki). Narastanie guza w sąsiednich narządach prowadzi do powstania przetok odbytniczo-pochwowych i odbytniczo-naczyniowych. Przerzuty raka płaskonabłonkowego najczęściej stwierdza się w węzłach chłonnych pachwinowych i gruczolakorakach wątroby. Rozpoznanie raka P. opiera się na danych wywiadu i wynikach badania palcem odbytnicy, co pozwala na postawienie diagnozy w 80% przypadków. Sigmoidoskopia umożliwia zbadanie wszystkich oddziałów P. do., Aby pobrać materiał do badania histologicznego. We wczesnej diagnostyce raka P. duże znaczenie ma badanie lekarskie pacjentów z polipami odbytnicy i okrężnicy, z rodzinną polipowatością jelit i nieswoistym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Podstawowa metoda leczenia raka P. - chirurgiczna. Operacja polega na usunięciu guza wraz z otaczającą tkanką i regionalnymi węzłami chłonnymi. Jeśli niemożliwe jest wykonanie radykalnej operacji, z rakiem P. należy zastosować operację paliatywną - sigmostomię.

Prognozy dotyczące raka P. są zawsze poważne. Pogarsza się wraz z postępem procesu, zwłaszcza w naciekowych postaciach choroby.

Operacje. Istnieje kilka podejść do chirurgicznego leczenia chorób odbytu i P. to: Krocza, przezodbytnicze, przezodbytnicze, brzuszne, połączone (brzuszno-kroczowe, brzuszno-odbytu).

Dostęp kroczowy jest zwykle stosowany w chorobach odbytu. Tak więc przy uporczywym swędzeniu odbytu stosuje się operację Ball, która polega na przecięciu skóry z przodu iz tyłu odbytu, a następnie jej oderwaniu w kierunku odbytu i zszyciu szwami przerywanymi katgutem. W przypadku kłykcin kończystych odbytu wykonuje się wycięcie dotkniętego obszaru skóry.

Dostęp przezodbytniczy i przezodbytniczy stosuje się do wycięcia pęknięcia, a następnie sfinkterotomii, wycięcia guza łagodnego (guz kosmków, polipa) lub endoskopowej elektrokoagulacji. W obecności dużego kosmkowatego guza w dolnej części ampułki P. do., Zajmującego więcej niż 1 /2 na jego obwodzie możliwe jest wykonanie przezodbytniczej resekcji odbytnicy z utworzeniem zespolenia odbytniczo-odbytniczego.

Dostęp brzuszny (laparotomia) służy do nałożenia kolostomii dwulufowej, wykonania przezotrzewnowej (przedniej) resekcji P. to., Operacji Hartmanna, w której po usunięciu guza na proksymalnym końcu jelita zakłada się kolostomię, a dystalną zaszywa się i zanurza pod otrzewną miednicy.

Dostęp łączony jest stosowany przy wykonywaniu wycięcia P. z krocza i jamy brzusznej do. Z nałożeniem nienaturalnego odbytu. Operacja ta jest wskazana w chorobach zapalnych P. z zajęciem kanału odbytu, nie poddającego się leczeniu zachowawczemu (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego itp.), Z rakiem kanału odbytu i dolną ampułką odbytnicy. Dostęp łączony jest również używany do resekcji brzusznej i odbytu P. do. Z redukcją esicy, która jest stosowana w przypadku łagodnych i złośliwych guzów środkowej ampułki, rzadziej górnej części ampułkowej P. do., Niektóre wady odbytu (atrezja, zwężenie itp.).

Bibliografia: Aminev A.M. Guide to Proctology, vol. 4, s. 77, Kujbyszew, 1979; Human Anatomy, wyd. PAN. Sapin, tom 2, s. 43, M., 1986; Bairov G.A. Chirurgia ratunkowa dla dzieci, s. 90, L., 1983; Barkagan M.B. Ambulatoryjna proktologia, Taszkent, 1970; Dakiel-Bek K.V. Wypadanie odbytnicy i jej leczenie, M., 1958; Frakcje Sh. Jelita, tłum. z węgierskim., z. 503, Budapeszt, 1983; Isakov Yu.F., Stepanov E.A. i Krasovskaya T.V. Chirurgia jamy brzusznej u dzieci, s. 184, M., 1988; Lenyushkin A.I. Proktologia dziecięca, s. 178 M., 1976; Oncology, wyd. K. Trapeznikov i S. Eckhardt, s. 307, M., 1981; Diagnostyka patologiczna guzów ludzkich, red. NA. Kraevsky, itd., Z 173, M., 1982; Peterson B.E. Onkologia, s. 289, M., 1980; Fedorov V.D. i Dultsev Yew. Proctology, s. 45, 181, M., 1984; V. I. Yukhtin Polipy przewodu pokarmowego, p. 129, M., 1978.

Figa. 4. Cewka moczowa z przetoką odbytniczą: 1 - pęcherz; 2 - cewka moczowa; 3 - przetoka; 4 - odbytnica.

Figa. 2d). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytnicy z przetoką do pęcherza.

Figa. 2e). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytu z przetoką do cewki moczowej.

Figa. 2c). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytnicy.

Figa. 2g). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytnicy z przetoką w pochwie.

Figa. 2k). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytu z przetoką mosznową.

Figa. 2a). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: wrodzona przetoka między przedsionkiem pochwy a odbytem w obecności odbytu.

Figa. 2h). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytnicy z przetoką w przeddzień pochwy.

Figa. 1. Odbytnica: 1 - błona surowicza (otrzewna); 2 - ampułka odbytnicy; 3 - kanał odbytu; 4 - zwieracz wewnętrzny odbytu; 5 - zwieracz zewnętrzny odbytu; 6 - odbyt; 7 - grzebień odbytu; 8 - słupek analny; 9 - zatoki odbytu; 10 - podnoszenie mięśni odbytu; 11 - fałd poprzeczny odbytnicy; 12 - błona śluzowa; 13 - warstwa mięśniowa.

Figa. 2i). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytu z przetoką kroczową.

Figa. 6. Polip odbytnicy.

Figa. 2b). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytu i odbytnicy.

Figa. 2m). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zwężenie odbytu.

Figa. 5. Przetoka odbytniczo-pochwowa: sonda wprowadzana przez normalnie uformowany odbyt wychodzi przez przetokę w przedsionku pochwy.

Figa. 7. Rak odbytnicy.

Figa. 2f). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytnicy z przetoką do macicy.

Figa. 3. RTG noworodka w pozycji do góry nogami z dużym zarośnięciem odbytu (projekcja boczna): 1 - ślad (rozmaz) substancji nieprzepuszczającej promieni rentgenowskich na skórze krocza; 2 - pęcherzyk gazu w ślepym końcu jelita.

Figa. 2a). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zarośnięcie odbytu.

Figa. 2l). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zwężenie odbytu odbytnicy.

Figa. 2h). Schematyczne przedstawienie wad rozwojowych odbytnicy i odbytu: zwężenie odbytnicy.

Artykuły O Zapaleniu Wątroby

Figa. 174.

Błona śluzowa odbytu

1 - fałdy poprzeczne;

2 - warstwa mięśniowa;

3 - pęcherzyki limfatyczne;

4 - błona śluzowa;

5 - ampułka odbytnicy;

6 - podnoszenie mięśni odbytu;

7 - wewnętrzny zwężenie odbytu;

8 - filary odbytu;

9 - zewnętrzny zwężacz odbytu;

10 - zatoki odbytu;

11 - obszar hemoroidalny;

12 - kanał odbytu